Μικροπράγματα
Της Ζαφειρίας Σταθογιαννάκου
Φέτος τα γενέθλια μου είναι διαφορετικά. Δε θα στο κρύψω. Η αιτία όμως δεν είναι η προφανής, η φημολογούμενη κρίση των 30 δηλαδή και οι πρώτες ρυτίδες που κάνουν τώρα την εμφάνισή τους, μιας και ποτέ δεν ήμουν fan της γυναικείας ματαιοδοξίας και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Κάθε άλλο, η αιτία είναι πολύ πιο ουσιαστική, με παραδόξως – άκρως – θετικά αποτελέσματα επάνω μου.
Έπειτα από ένα σοβαρό τροχαίο, ένα πολύωρο χειρουργείο, 3 μήνες περιορισμένης έως μηδαμινής αυτοεξυπηρέτησης, κατ’ οίκον εγκλεισμού και καθήλωσης σε αναπηρικό αμαξίδιο, η σκέψη μου και η κοσμοθεωρία μου άλλαξαν άρδην.
Κολωνάκι, ώρα 3.30 π.μ., ημέρα Σάββατο.
-Είσαι καλά; Μπορείς να μετακινηθείς; Μ’ακούς; Είσαι καλά;
Όχι! Δεν είμαι. Πώς θα μπορούσα να είμαι άλλωστε, αφού βρίσκομαι ξυπόλητη, χωρίς κράνος επάνω στη ζεστή άσφαλτο.
45 λεπτά αργότερα, αιμορραγώντας και χωρίς να έχω τις αισθήσεις μου μεταφέρομαι στο πλησιέστερο νοσοκομείο.
– Κυρία Σταθογιαννάκου πρέπει να χειρουργηθείτε άμεσα, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει κρεβάτι για εσάς. Ελλάδα 2018.
Απελπισία. Μοναξιά. Κενό.
Έκλαψα, απελπίστηκα, αναρωτήθηκα πώς και κυρίως γιατί σε εμένα, διάβασα πολύ – άλλωστε ήταν το μονο που μπορούσα να κάνω, και κυρίως σκέφτηκα. Σκέφτηκα αρκετά για αυτά τα δεδομένα και αυτονόητα της ζωής. Αυτά τα δεδομένα και τόσο πολύτιμα που καθημερινά αγνοούμε γεμίζοντας την wish-list μας με όλα τα άλλα, τα ανούσια, τα ματαιόδοξα, τα άσκοπα.
Ξεκίνησα να παρακολουθώ την πρόοδο μου, μέρα με την ημέρα. Μία μικρή κίνηση στα δάχτυλα τη μία, μια μεγαλύτερη βόλτα με το αμαξίδιο την άλλη, το μπάνιο που έκανα χωρίς βοήθεια έπειτα απο 3 μήνες. Και το κλάμα άρχισε να γίνεται ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη για όλα αυτά τα δεδομένα που για μένα δεν ήταν πια. Αλλά κατακτούσα ξανά μέρα με τη μέρα, ένα προς ένα.
Ξέρεις, η ζωή στο αμαξίδιο είναι αμείλικτη αν της εναντιωθείς, αλλά μετατρέπεται σε πολύτιμο δώρο αν ψάξεις πιο βαθιά, πίσω από τη λιγοψυχία που σε κατακλύζει.
Τώρα, 3 μήνες μετά, έτοιμη να επιστρέψω στη ρουτίνα μου και έχοντας αφήσει πίσω μου όλα τα δύσκολα, ξέρω ότι η φαρέτρα μου είναι γεμάτη δύναμη. Δύναμη για να αντιμετωπίσω όποια μάχη μου φέρει το μέλλον. Με όποιο κόστος.
Υ. Γ Ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. Κλισέ αλλά πραγματικότητα.