Γιώτα Κωνσταντινίδου
*τα ματάκια της ψυχής
Το Λενάκι συνόδευσε τη μητέρα της σε μια υποχρέωση. Η κυρία που άκουγε να μιλάει με τη μητέρα της για το ενοίκιο του σπιτιού της απηύθυνε το λόγο, «τι γλυκό να κεράσω;». «Ένα πολύχρωμο», απάντησε η μικρή. Η γυναίκα της σέρβιρε μια σπιτική τάρτα φράουλα και η μικρή της έπιασε τα χέρια. «Έχετε απαλά χέρια και ζεστή φωνή». Όταν έφυγαν για να επιστρέψει το κορίτσι στη Σχολή Τυφλών, η γυναίκα της υποσχέθηκε να φτιάξει κι άλλες πολύχρωμες τάρτες. «Τα χρώματα είναι ευλογία, στον ύπνο μου βλέπω ουράνια τόξα», της είπε η μικρή αποχαιρετώντας την.
*Ο διερμηνέας ανέφερε στον φρουρό ότι ο πρεσβευτής της Ιταλίας ήθελε να επιδώσει στον πρόεδρο της κυβέρνησης μια επείγουσα ανακοίνωση. Εκείνος άρχισε να κτυπά επίμονα ένα ηλεκτρικό κουδούνι…
Ο Βαγγέλης θα είναι ο πρωταγωνιστής της γιορτής αφού θα ενσαρκώσει με κουστούμι και δυο ολόκληρες σελίδες ποίημα τον Ιωάννη Μεταξά που λαμβάνει μια κρίσιμη απόφαση. Έμαθε από καιρό το ποίημά του, δηλαδή από τη στιγμή που το παρέδωσε η κ. Μίνα και κάθε φορά που η αδερφή του, η μαμά του, η θεία του, ο μπαμπάς του, η γιαγιά του, οι φίλες της γιαγιάς του, η γειτόνισσα από το πρώτο όροφο, η κ. Ελένη από το αρτοποιείο και άλλοι τόσοι του ζητούσαν να το πει, αυτός έπαιρνε μια βαθειά ανάσα και ξεκινούσε. Όλοι ένιωθαν συγκίνηση και τον φιλούσαν στοργικά. Μια μέρα εκείνος δεν άντεξε άλλο και είπε «Εγώ θα ήθελα να είμαι ένας απλός στρατιώτης, ένας μεγάλος ήρωας δηλαδή και ας μη λέω πολλά». Κανείς δεν του ξαναζήτησε να το πει μέχρι τη γιορτή του σχολείου.
*κατάργηση της αριστείας ή της αξιοκρατίας;
Ένα μπουλούκι παιδιά, αγόρια και κορίτσια επέστρεφαν από το σχολείο απογοητευμένα. Τα αγόρια μουτρωμένα και κάποια από τα κορίτσια δακρυσμένα. Κάποιοι γονείς ρωτούσαν, κάποιοι τους έκαναν πλάκα «έλα μωρέ και τι έγινε;» και κάποιοι ήθελαν να παραπονεθούν στους δασκάλους. Η κλήρωση για τη σημαία είχε γίνει στην έκτη δημοτικού ενός σχολείου. Ούτε ένας μαθητής από τους πιο άριστους δεν κληρώθηκε. Επιλέχτηκαν παιδιά που το ήθελαν πολύ, άλλα που αδιαφορούσαν και άλλα που βαριόντουσαν με την ιδέα. Αυτά που προσπαθούσαν κάθε μέρα όλο και πιο πολύ γιατί είχαν μάθει ότι η προσπάθεια επιφέρει καρπούς κοίταζαν με δυσπιστία γονείς και δασκάλους. Ο δάσκαλος μια τάξης ένιωσε την ανάγκη να εκφράσει την αντίθεσή σου με το μέτρο που ήταν όμως επιβαλλόμενο. Τηλεφώνησε στους γονείς της τάξης εκείνο το απόγευμα και την επόμενη μέρα μίλησε στα παιδιά για την ανάγκη να δεχόμαστε μικρές ήττες, χωρίς ποτέ να ξεχνάμε ότι τίποτα δεν κατακτιέται αν δε μοχθήσουμε πολύ, άντε, ίσως και με λίγη τύχη. Τα παιδιά, αυτά που κληρώθηκαν αλλά και αυτά που δεν κατάφεραν να επιλεχθούν ένιωθαν μπερδεμένα.
*Instagram και ψευδαισθήσεις
«Αν είναι ρε αγόρια να ανεβάζετε στα 35 και στα 45 φωτογραφίες στο Instagram, αφού πρώτα έχετε βάλει φίλους, γνωστούς και ταίρια να σκηνοθετήσουν τον χώρο, έχετε απορρίψει 20 φωτογραφίες και 30 φίλτρα, μετά κοτσάρετε και μια λεζάντα και μετράτε τα likes, σαν τα ψιλά όταν τα ψάχνουμε, αφήστε το, καταντάει γελοίο. Γνώμη μου πάντα». Έλεγε με φωνή νουθεσίας και σαρκασμού, αφού κατέβαζε μια γουλιά κρασί απευθυνόμενη στους 5 άντρες γύρω της, κυρίως όμως σαν μπηχτή για εκείνον που την άκουγε να κάνει το κομμάτι της σιωπηλός. «Ενώ εσείς, πάντα σέξι, όλες τις ώρες της μέρας, στο καταχείμωνο, άντε και λίγο μαγιό γιατί νοσταλγήσετε το summer που είναι τρόπος ζωής και δώσε οι καρδούλες με πρόθυμους αγνώστους», απαντούσε πάντα πρώτος ο Άρης που ψάρωνε με κάτι τέτοια, υπέρμαχος μια «αντρικής λογικής». «Αυτά, που λες και πάντα τρέχεις να λαϊκάρεις πρώτος ρε, είναι συγκεκριμένες κατηγορίες, influencers από το Κάτω Παγκράτι, fashion wannabe bloggers, travelers και δε συμμαζεύεται». «Ναι, καλά και όλες με σουφρωμένα χείλη, βαμμένες ακόμα και στην παραλία και νύχια, ρε μάγισσες». «Κάνεις λάθος, υπάρχουν και αυτοί η αυτές που προμοτάρουν απλά τη δουλειά τους, ταξιδεύουν και μοιράζονται τοπία, έχουν μια ιδιαίτερη αισθητική, μακριά από τη βλακεία της λαϊκοθηρίας, του πεσίματος και της επίδειξης ενός αμήχανου ή επίπλαστου νεοπλουτισμού», πάλευε με τις λέξεις εκείνη για να τραβήξει την προσοχή του ενώ είχε πιει ήδη το δεύτερο ποτήρι. «Εντάξει, αναλύτρια του Instagram, πες μας τώρα τι σε πείραξε τόσο και άσε τις διπλωματικές έρευνες». «Τίποτα, μωρέ, που αναλωνόμαστε σε ψευδαισθήσεις και δε λέμε ένα «μου λείπεις ή θέλω αυτό να το δεις μόνο εσύ», θα πάρουμε μπουκάλι;». «Ας πιούμε στις ψευδαισθήσεις».