Γιώτα Κωνσταντινίδου
Ολόκληρη η πραγματική ζωή είναι μια συνάντηση, έλεγε ο Martin Buber.
*Η Βασιλική που ενίοτε ήταν και Βίκυ κατέβαινε ασθμαίνοντας 6 ορόφους κάθε φορά που έβρισκε μια δικαιολογία που θα την έσερνε έξω από το δωμάτιο του νοσοκομείου. Να πάρει καφέ, νερό, τυρόπιτα, όλα σχεδόν περιττά. Εκείνη, όμως, επέμενε να ανεβοκατεβαίνει. Όταν τη συνάντησα στην είσοδο την ρώτησα “Γιατί δεν παίρνεις το ασανσέρ;” και εκείνη μου αποκρίθηκε “Γιατί έτσι προετοιμάζω τον εαυτό μου, παίρνω βαθιά ανάσα και ξαναμπαίνω στο γκρίζο δωμάτιο που είναι ο πατέρας μου”.
*Ξυπνούσε γύρω στις 6 παρά τέταρτο κάθε μέρα, στις 7 έπρεπε να έχει υπογράψει το παρουσιολόγιο στο γραφείο. Στο ένα από τα πολλά γραφεία που συνεργαζόταν. Σηκωνόταν, έτρεχε στο ντουζ, όταν κάθε φορά με την ίδια μανία κάποιος βαρούσε δυνατά την εξώπορτά της. Ήταν η μικρή Μαρία, που τέτοια ώρα την άφηνε η μητέρα της στη γιαγιά της στο διπλανό διαμέρισμα. Η γυναίκα θύμωνε και σιχτίριζε κάθε μέρα. Ήταν κάτι ενοχλητικό που διέκοπτε την απαράλλαχη μονοτονία της ρουτίνας της. Μια μέρα δεν πήγε στη δουλειά. Σφάδαζε από τους πόνους, δεν ειδοποίησε κανένα. Άκουσε το χτύπημα της πόρτας και χαμογέλασε.
https://gph.is/2chORoT
*Η Κωνσταντίνα δεν είναι πάνω από 25 χρονών. Ένα ζουμερό, κατάξανθο κορίτσι που ξυπνάει από τα άγρια χαράματα για να πάει στην ψαραγορά με τον πατέρα της. Είναι μόλις 6 μήνες που έχει χάσει τη μητέρα της τόσο αναπάντεχα. Τη συναντώ το απογευματάκι όπου αγοράζει δυο πακέτα τσιγάρα και θυμίαμα. Κάποιες φορές της λέω κάτι αστείο, άλλες μιλάμε για όνειρα. “Να βγαίνει η μέρα, μόνο αυτό”, μου εξομολογείται.
*Όταν πάω για τρέξιμο, καινούργια προσφιλή δραστηριότητα που καθαρίζει το μυαλό και ενδυναμώνει την καρδιά, τη φέρνω στο νου μου. Είναι, αναμφισβήτητα, η πιο ωραία της αθηναϊκής παρέας, μια γυναίκα πάνω από 40 που ο χρόνος της φέρεται ευεργετικά. Έχει το πιο έξυπνο χιούμορ, άλλωστε είναι η μόνη που καταλαβαίνει το δικό μου. Γίναμε φίλες από ένα αστείο μήνυμα, τρολάραμε μαζί τους πάντες και ατενίζαμε μια αισιόδοξη οπτική ζωής. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει, δεν είναι για μένα η πιο όμορφη αλλά η πιο δυνατή. Ένα απόγευμα δεν άντεξα και της έστειλα ένα δακρύβρεχτο μήνυμα για το πόσο τη θαυμάζω. Το κινητό αναβόσβησε μεμιάς “χχαχαχχα, σ’ αγαπώ κι εγώ μικρή”.
*Ήταν τα γενέθλια της μητέρας της, 23/08. Χτύπησε το σταθερό τηλέφωνο και της είπε με μια αχνή φωνή ότι δεν αισθάνεται καλά. Πανικοβλήθηκε, έτρεχε και φοβόταν. Όταν έφθασαν στο νοσοκομείο και περίμενε να ολοκληρωθούν οι εξετάσεις, αγόρασε ένα ξέπλυμα ζεστού γαλλικού και περίμενε στο προαύλιο. Ήταν θυμωμένη πολύ. Το βλέμμα της περιπλανήθηκε στα μικρά παιδιά που έπαιζαν ανέμελα. Η μάχη για τη ζωή εξελισσόταν παράλληλα, εντός και εκτός του νοσοκομείου.
*Ξύπνησε ιδρωμένη με χαραγμένη την ολοζώντανη εικόνα του ονείρου της. Χτυπούσε το κινητό και έγραφε το όνομα της παλιάς της αρχισυντάκτριας. Θυμάται το γάργαρο γέλιο της, τη βραχνιά φωνή της, το πώς κάλυπτε την αρρώστια της, όχι από ντροπή αλλά από αξιοπρέπεια. Όσοι γράφουν θέλουν ντάντεμα, της έλεγε συχνά. Όταν της τηλεφωνούσε, της έλεγε τα πιο απίθανα πράγματα και εκείνη γελούσε δυνατά. Είχε έναν υπέροχο σκύλο και λάτρευε να ανακαλύπτει κρυμμένα αστικά μυστικά αυτής της αβάσταχτης πόλης.
*Έίχε μόλις ανακαινίσει το καινούργιο του γραφείο. Τέρμα οι κούτες και η ανακατωσούρα με τα χαρτιά. Δούλευε πολλές ώρες και συχνά κουβάλούσε και βραδινό κουστούμι. Δεν επιθυμούσε κανείς να τον παρεκκλίνει από τα αυστηρά ωράριά του. Όταν γύριζε σπίτι, μόνος, πότιζε τον κήπο του και έψαχνε για tonic. Δεν την έπαιρνε ποτέ τηλέφωνο, έριχνε στα κλεφτά μια ματιά στα βιβλία που του είχε στείλει. Τσαντιζόταν μαζί της γιατί ήταν η μόνη που διεκδικούσε το χρόνο του.
Στους φίλους και σε όσους περνούν ένα “βαρύ’ καλοκαίρι. Στην Κύα.