Κάτι για τους ντελιβεράδες που βλέπω απ’ το παράθυρο να πηγαινοέρχονται στη γειτονιά μου

Από την Χ.

Μένω σε ένα ισόγειο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Λόγω της εξ’ αποστάσεως εργασίας έχω φτιάξει ένα αυτοσχέδιο “γραφείο” δίπλα στο παράθυρο, που περνάω το μεγαλύτερο μέρος της μέρας μου, μέχρι να νυχτώσει.

Από την ανεπίσημη έναρξη της καραντίνας, την προηγούμενη Παρασκευή, στη γειτονιά μου δεν έχουν σταματήσει να πηγαινοέρχονται μηχανάκια delivery. Καφέ, πρωινό, μαγειρευτά, πίτσα.

Πρόσεξα τα πρόσωπα των ανθρώπων, την εξάντληση, την απογοήτευση, το φόβο ακόμη, τους είδα να ξεφυσούν, με τα γάντια τους και τις μάσκες τους και όλα τα μέτρα προφύλαξης.

Όλες αυτές τις μέρες δεν έχω παραγγείλει απ’ έξω, άλλωστε δεν το προτιμώ ούτως ή άλλως, και δεν θα κρίνω αυτούς που το κάνουν.

Θα ήθελα όμως όλοι μας να έχουμε στο νου όλους εκείνους που αναγκάζονται να δουλέψουν για να είμαστε εμείς ασφαλείς, αν μπορούμε να τους αφήσουμε ένα καλό φιλοδώρημα, κι αν όχι, να πούμε μια καλή κουβέντα, ένα ευχαριστώ κι ένα “κουράγιο”, από καρδιάς.

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Για όσους υπερασπίζονται τις βόλτες επειδή «κρατάνε αποστάσεις ασφαλείας»