Μα γιατί να μας φοβίσει ένα καπέλο;

Από την Αντιγόνη Φωσκίνη

Γεια! Με λένε Αντιγόνη και είμαι (σχεδόν) 17. Γεννήθηκα, δηλαδή, το 2005 κι αυτό μάλλον με κάνει από τους πιο μικρούς αναγνώστες των Μικροπραγμάτων. Είμαι, επίσης, από τους ανθρώπους με το σύνδρομο Πήτερ Παν: Δεν θέλω να μεγαλώσω και για την ακρίβεια θέλω να μείνω για πάντα παιδί. Πάλι καλά, ακόμα παιδί είμαι.

Αναρωτιέστε ποτέ πώς βιώνουν τα μικρά παιδιά μια εποχή που εσείς ήσασταν μεγάλοι; Αν ναι, επιτρέψτε μου να αποκαλύψω (σε εσάς τους πιο μεγάλους) πώς ήταν να είσαι παιδί το 2010 ή κάπου εκεί, όταν εγώ ήμουν νηπιάκι, αλλά κι όταν εσείς μπορεί να ήσασταν μαθητές, φοιτητές, νεαροί επαγγελματίες, ίσως νέοι γονείς, γιαγιάδες, παππούδες, συνταξιούχοι ή ό,τι άλλο ήσασταν. Ίσως ανακαλύψουμε όλοι μαζί ότι οι παιδικές μας ηλικίες δεν διαφέρουν και τόσο πολύ.

Ορίστε μερικά τραγούδια, βιβλία και σειρές απ’ το 2010 (και μερικά -πολύ- παλιότερα).

Φίλα με ακόμα, του Πάνου Μουζουράκη και του Κωστή Μαραβέγια

Μια αστεία ιστορία με το τραγούδι αυτό: Όταν άκουσα για πρώτη φορά το «Φίλα με ακόμα», αντί για «φίλα με ακόμα», άκουσα «φυλάμε ακόμα». Και έτσι έπλασα μια καινούργια ιστορία του τραγουδιού. Φανταζόμουν έναν άντρα να «φυλάει» στο κρυφτό και μία γυναίκα να προσπαθεί να βρει κρυψώνα. Αλλά δεν έβρισκε! Ο άντρας, επειδή την αγαπούσε πολύ, έκανε πως φυλάει παραπάνω για να προλάβει να κρυφτεί και να τον νικήσει. Και απέδιδα την επανάληψη του στίχου «φίλα με ακόμα» στο ότι ο άντρας μονίμως της υπενθύμιζε ότι δεν έχει βγει για να την κυνηγήσει και πως έχει κι άλλο χρόνο. Με το δεύτερο άκουσμα κατάλαβα τι ήθελε να πει το τραγούδι και εγκατέλειψα την πρώτη εκδοχή που είχα σκαρφιστεί.

Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει, της Νατάσσας Μποφίλιου

Όταν βγήκε αυτό το τραγούδι, θυμάμαι ότι έπαιζε συνέχεια στο ραδιόφωνο. Όσο και να το είχαμε ακούσει, δε νομίζω ότι κάποιο από τα παιδιά είχε καταλάβει τι ακριβώς ήθελε να πει. Άρχιζε με τα γλυκά και τα παιχνίδια που πρέπει να μοιραζόμαστε και το «δεν μπορείς να τα έχεις όλα», πράγματα πολύ συνηθισμένα για εμάς τους μικρούς. Αλλά λίγο μας σόκαρε, όταν συνέχιζε με τους ανθρώπους και τα χρόνια που φεύγουν και την καρδιά μας που πονάει και αυτό το κάτι που τελειώνει. Ήταν ίσως πολύ σκληρό για τα τρυφερά μας αυτιά, που δεν ήξεραν τι σημαίνει ο Πόνος ή το Τέλος. Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι ήταν απ’ τα πρώτα που με έκαναν να σκεφτώ κάτι σκοτεινό, όσο αισιόδοξο και να ακούγεται τώρα που μεγάλωσα.

Φέρτε μου ένα μαντολίνο, του Μάνου Χατζιδάκι (σε οποιαδήποτε εκτέλεση)

Η μαμά μου είναι πολύ μελό τύπος και νομίζω πως αυτή φταίει που είμαι κι εγώ τόσο μελαγχολική (ευχαριστώ, μαμά). Αυτό το τραγούδι μου το τραγουδούσε πριν κοιμηθώ. Είναι αστείο το πώς τα παιδιά πολύ επιλεκτικά στενοχωριούνται: Ποτέ το μαντολίνο δε μου φάνηκε λυπητερό. Το είχα συνδέσει με τα ζεστά χέρια της μαμάς μου που μου βούρτσιζαν τα μαλλιά και την εικόνα του μπαλκονιού μου, που έβλεπε φωτισμένες σκεπές και με βοηθούσε να ηρεμήσω πριν τον ύπνο. Θα ήταν πολύ πιο λογικό να με στεναχωρούσε αυτό και όχι το «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει», μα όχι. Ίσως φταίει που δεν ήταν από τα τραγούδια που άκουγα συνειδητά. Ήταν απλά ένα νανούρισμα για να κοιμηθώ.

Εδώ Λιλιπούπολη 

Τώρα νομίζω έρχομαι πιο κοντά στις παιδικές σας ηλικίες. Η Λιλιπούπολη ήταν το αγαπημένο μου cd όταν ήμουνα μικρή. Μεταγενέστερα έμαθα ότι και ο μπαμπάς μου την άκουγε στο ραδιόφωνο. Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι η Ρόζα Ροζαλία, αλλά μπορεί την επόμενη εβδομάδα να αλλάξει. Το βρίσκω πραγματικά καταπληκτικό που η μικρή μας Ελλάδα γέννησε μία Λιλιπούπολη. Νομίζω δεν έχει γίνει κάτι αντίστοιχο έκτοτε και χαίρομαι που σώθηκε, τότε που κάποιος προσπάθησε να την ξεφορτωθεί. Όπως όταν διαβάζεις ξανά ένα καλό βιβλίο, ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα μέσα του, που σου διέφυγαν την πρώτη φορά, έτσι γίνεται και με τα τραγούδια. Η Λιλιπούπολη κατάφερε να με συγκινήσει και να με ταξιδέψει όταν ήμουν μικρή, αλλά και να με κάνει να γνωρίσω τη Σαββίνα Γιαννάτου και την Λένα Πλάτωνος, όταν μεγάλωσα και την αναζήτησα ξανά. Ειλικρινά, δε νομίζω ότι θα σταματήσω ποτέ να ανακαλύπτω κι άλλα, κι άλλα πράγματα που με ενθουσιάζουν στη Λιλιπούπολη. Ήταν το πρώτο ταξίδι που έκανα μεσ’ το μυαλό μου και μόνο γι’ αυτό την αγαπώ.

Φρουτοπία, του Ευγένιου Τριβιζά και της οικογένειας Σοφιανού

«Πάντα θα υπάρχουν κολοκυθάκια που ονειρεύονται να δείρουν μανάβηδες, υπουργικά συμβούλια που απαρτίζονται από σπουδαία λάχανα, επίδοξοι καρπουζοκράτορες, βλίτα που επιδιώκουν να γίνουν υπουργοί παιδείας και υποβαθμισμένες γειτονιές, κατοικούμενες από λεμονόκουπες».

Η Φρουτοπία ήταν η πρώτη φορά που η σκέψη μου έγινε πολιτική. Θυμάμαι που με φόβιζε ο Μανώλης ο Μανάβης (ακόμα κι αν -νομίζω- δεν εμφανίζεται ποτέ), ήθελα να γίνω η Μαρουλίτα το Μαρούλι, με στεναχωρούσε ο Πίκος Απίκος που δεν ήθελε να πάρει συνέντευξη απ’ τον Θάνο το Κολοκυθάκι, γελούσα με την φωνή της Πιπεριάς της Φαρμακόγλωσσας και εκνευριζόμουν με τον Βρασίδα το Κρεμμύδι, που δεν αγαπούσε τη Μάτα την Ντομάτα. Ακόμα και αν εκ πρώτης όψεως μοιάζει ένα χαριτωμένο παιδικό, κατάφερε να τρυπώσει στο μυαλό μου το ζήτημα της Δημοκρατίας. Μου θυμίζει, επίσης, τη Φάρμα των ζώων, όπου «όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα».

And last, but certainly not least: Ο μικρός πρίγκιπας, του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

«Στον Leon Werth. Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη απ’ τα παιδιά που αφιέρωσα το βιβλίο αυτό σ’ ένα μεγάλο·[…] Στον Leon Werth ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ. […]

Έδειξα το αριστούργημά μου σε μερικούς μεγάλους και τους ρώτησα αν τους φόβιζε.

Εκείνοι μου απάντησαν: «Γιατί να μας φοβίσει ένα καπέλο;» Το σχέδιό μου βέβαια δεν έδειχνε ένα καπέλο. Έδειχνε ένα βόα που χώνευε έναν ελέφαντα. […]»

Το βιβλίο αυτό το διάβασα για πρώτη φορά στο δημοτικό, μια μέρα που είχα αρρωστήσει και βαριόμουν. Ήθελα απλά κάτι για να περάσει η ώρα, κάτι που να με κάνει να διασκεδάσω. Εκείνη την πρώτη φορά διάβασα την αφιέρωση και μερικές μόνο σελίδες, μα ήταν αρκετές για να με κάνουν να κοιμηθώ γλυκά και να ξυπνήσω την επομένη απύρετη και χαρούμενη. Μου άρεσε που ένας μεγάλος απευθυνόταν σ’ εμάς τα παιδιά, χωρίς να μεσολαβούν οι μεγάλοι. Ένιωσα λες και ό,τι έγραφε από εκείνο το σημείο και μετά ήταν ένα μυστικό μεταξύ αυτού και των παιδιών, πως δεν είναι για μεγάλους (συνήθως γίνεται το αντίθετο: ό,τι είναι για μεγάλους, δεν είναι για μικρούς).

Με αυτό το «συγγνώμη» ένιωσα ξαφνικά σημαντική, ένιωσα πως ο συγγραφέας μας σεβόταν και δεν ήθελε να μας αντιμετωπίσει με τον ηλίθιο τρόπο των μεγάλων (μετά συγχωρήσεως). Μου άρεσε, επίσης, γιατί έτσι άρχισα μέσα μου ένα παιχνίδι, στο οποίο προσπαθούσα να βρω κι άλλα πράγματα που θα μπορούσε να είναι η ζωγραφιά.  Ήταν το βιβλίο που με έκανε Αναγνώστρια.

Ας μην ξεχάσουμε: τον Μαραβέγια και την Ζουγανέλη σε όλο τους το ρεπερτόριο, τον Τεμπέλη Δράκο, την Κάρμεν Ρουγκέρη, το Παρά Πέντε, τον Σαββόπουλο, που νόμιζα πως ήταν ο Άγιος Βασίλης, το θέατρο Πόρτα και το θέατρο Badminton, που ποτέ δεν κατάφερα να προφέρω σωστά, τη Μουλάν, την Άριελ, τον Νέμο, τον Σπύρο Μπιμπίλα, που ήταν η πιο αγαπημένη φωνή των παιδικών και, φυσικά, την Άλκη Ζέη και τη Ζωρζ Σαρή που μας χάρισαν τα πρώτα μας «μεγαλίστικα» βιβλία.

Ορίστε και μερικά αγαπημένα των φίλων μου:

Της Ζ.: ο Τριγωνοψαρούλης και η μάγισσα Φρικαντέλλα, του Ευγένιου Τριβιζά

Της Χ.: Το Mamma Mia και το Getting away with it (all messed up), των James

Της Φ.: Το Κωνσταντίνου και Ελένης

Της Α.: Το Yellow Submarine, των Beatles και ο Τζερόνιμο Στίλτον, της Ελιζαμπέτα Ντάμι

Της άλλης Α.: Η μυθολογία, του Σαββόπουλου (σε cd)

Της Β.: Οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ, του Μαρκ Τουέιν και ο Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες, του Ιουλίου Βερν