Με αφορμή την γιαγιά που πουλούσε τερλίκια, η δική μου εμπειρία στην Ερμού

Με αφορμή την γιαγιά που πουλούσε τερλίκια στη Θεσσαλονίκη παραθέτω την παρακάτω ιστορία.

Πριν από κάποια χρόνια περπατούσα στην Ερμού, περίοδος Χριστουγέννων ήταν. Σε μία γωνιά καθόταν μία γιαγιά πλέκοντας τερλίκια και μπροστά της είχε 4-5 έτοιμα ζευγάρια προς πώληση. Δεν ζητιάνευε, ούτε παραπονιόταν, ούτε προσπαθούσε με το ζόρι να σου πουλήσει, καθόταν απλά ήσυχη και έπλεκε. Ήταν από τις περιπτώσεις που κατά περίεργο τρόπο νιώθεις ότι υπάρχει πραγματική ανάγκη για να το κάνει αυτό. Πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι ευαίσθητη ως προς την τρίτη ηλικία, ίσως και γιατί για πολλά χρόνια είχα και τη γιαγιά και τον παππού στη ζωή μου. Όλοι γνωρίζουν ότι η αγάπη των παππούδων έχει κάτι το μοναδικό!

Την πλησίασα για να αγοράσω ένα ζευγάρι και πήρα ένα ζευγάρι για μωράκι, δεν το χρειαζόμουν, ούτε το πράσινο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, ούτε είχα κάποιο μωρό για να το δώσω αλλά πίστευα ότι έτσι θα βοηθούσα έστω και λίγο. Στην σύντομη συζήτηση που είχαμε και παρόλο που η επικοινωνία μας ήταν δύσκολη, μου είπε ότι ήταν από το Καζακστάν και ήρθε στη Ελλάδα με τα πόδια πριν από μερικές βδομάδες.

Μου φάνηκε αδιανόητο και άδικο όλο αυτό που άκουσα και έβλεπα. Είχα απέναντι μου έναν άνθρωπο που στα τελευταία χρόνια της ζωής του αντί να βρίσκετε σε ένα ζεστό σπίτι και να πλέκει παντοφλάκια για τα εγγόνια του περιμένοντας να γιορτάσει τα Χριστούγεννα, καθόταν μέσα στο κρύο, ενώ πριν λίγο καιρό είχε περπατήσει ολόκληρα χιλιόμετρα μέσα στο χειμώνα. Και παρ’ όλ’ αυτά, σου μιλούσε με ένα χαμόγελο και μια ζεστασιά όπως της γιαγιάς σου. Οι τυχεροί που έχουν γνωρίσει τη γιαγιά και τον παππού νομίζω καταλαβαίνουν τι εννοώ. Δεν θα μπορούσα με τίποτα να φανταστώ τη δικιά μου γιαγιά στη θέση της ή αστυνομικούς να την πηγαίνουν στο τμήμα! Μετανιώνω είναι που τότε δεν πήρα παραπάνω ζευγάρια.

Τα τερλίκια που πήρα τα έχω ακόμα. Αν ποτέ κάνω παιδί θα του τα φορέσω και θα του πω ότι είναι φτιαγμένα από μία γιαγιάκα με πολλή αγάπη.