Άρης Δημοκίδης
Από: Αγάπη Τραβλού- Schult
Η καλή μας η γιαγιά είναι 85 χρόνων και μένει μόνη της, αφού ακόμα αυτοεξυπηρετειται μια χαρά. Μόνο που εδώ και δύο χρόνια έχει μια ελαφράς μορφής γεροντική άνοια. Μέρες καραντίνας που τις περνά σχεδόν μόνη της και για να μην ξεχάσει ότι απαγορεύεται να βγαίνει, η αδερφή μου της γέμισε την πόρτα χαρτιά με υπενθυμίσεις. Να είναι καλά οι παππούδες και οι γιαγιάδες όλων μας και να συνεχίζουν να μας γλυκαινουν τη ζωή.
Από: Μηνάς Παπαδάκης
Τα τελευταία χρόνια η άνοια την τσάκιζε, μαζί και μένα. Δεν ήξερα πώς να την αντιμετωπίσω, πώς να την βοηθήσω. Πριν από 3 μήνες πήγε σε μονάδα προστασίας ηλικιωμένων. Ήθελα να είναι ασφαλής. Αν έπεφτε στο σπίτι; Αν δεν έπαιρνε τα φάρμακα; Αν δεν έτρωγε; Αν ήθελε να βγει να πάει στο “σπίτι της;”
Την επόμενη μέρα έπεσε. Κάταγμα. Νοσοκομείο. Επέμβαση. Η άνοια πάντα εκεί. Βήμα παραπέρα. Επιστροφή στη μονάδα. Πέρασαν άλλοι 2 μήνες. Την έβλεπα κάθε μέρα. Έλαμπε το πρόσωπό της. “Ο μπαμπακούλης μου”, την μια φορά. “Ο αδελφούλης μου”, την άλλη. Κάποτε έβγαιναν από τα χείλη της τα λόγια τα καλά: “Το παιδάκι μου, για σένα ζω, εσύ τα κάνεις όλα”.
Κι έπειτα ήλθε ο ιός στον τόπο. Απαγόρευση επισκέψεων. Τρεις εβδομάδες πέρασαν έτσι, μακρυά ο ένας από τον άλλον. Κι ένα Σάββατο, “πνευμονική εμβολή, θρομβοφλεβίτιδα, ανακοπή”.
Όταν την είδα για τελευταία φορά, με τα μάτια κλειστά, γαλήνια η μορφή της, την ρώτησα, όπως και τότε, που χωρίσαμε: “Με αγαπάς;”. Τότε μου είχε απαντήσει: “Σε λατρεύω”. Τώρα δεν άνοιξε τα μάτια για να μου το πει.