Μέχρι τώρα τα έχω κάνει σχεδόν όλα. Όμως…

Και να που φτάνεις λίγο πριν τα 50. 47, 48, 49 κάπου εκεί.  Κι έχεις οικογένεια, μια σύζυγο κι έναν εκπληκτικό, πανέξυπνο και δύσκολο γιο.

Και κοιτάς πίσω και διαπιστώνεις πως δεν έκανες όσα έπρεπε να κάνεις.  Και λες τώρα τι; Γιατί; Αν το είχα κάνει τώρα θα ήμουν διαφορετικά. Γιατί;

Πώς αντιμετωπίζεις τέτοια απωθημένα χωρίς να επηρεάσεις τους αγαπημένους σου; Είναι εύκολο να περάσει χωρίς να αγγίξει κανέναν; Είναι;

Μέχρι τώρα τα έχω κάνει σχεδόν όλα.

Έχω σπουδάσει (2,5 πτυχία – το τρίτο το παλεύω ακόμη), έχω αλλάξει 7 δουλειές, έχω πάρει υψηλές θέσεις, έχω ταξιδέψει πολύ για επαγγελματικούς λόγους, έχω αγαπήσει πολύ, έχω αγαπηθεί πολύ, έχω φύγει στο εξωτερικό για 5 χρόνια, έχω ζήσει σαν executive, έχει πεθάνει στα χέρια μου πολύ στενό μου πρόσωπο, το έχω περιθάλψει πριν το θάνατό του, του έχω αλλάξει πάνες, το έχω κάνει μπάνιο, έχω μείνει χωρίς ευρώ (στα 45 μου), έχω μείνει χωρίς φαγητό (στα 45 μου), χωρίς σπίτι (στα 45 μου), έχω ζήσει κυνηγημένος (στο εξωτερικό – όχι για ποινικό αδίκημα αλλά για την απίστευτη νομολογία του κράτους που κατέφυγα για δουλειά), έχω μπει φυλακή στο εξωτερικό, έχω δει να χτυπιούνται μπροστά μου, να κάνουν χρήση ναρκωτικών, έχω γνωρίσει άνθρωπο που σκότωσε την έγκυο γυναίκα του, έχω περπατήσει για ημέρες ξυπόλυτος μέσα στη φυλακή, έχω χρησιμοποιήσει (χωρίς παπούτσια) την τουαλέτα που χρησιμοποιούσαν άλλα 100 άτομα (μέσα στη φυλακή), έχω καθίσει για να περάσει ο σκύλος της φυλακής γύρω μου και να με μυρίσει, έχω καπνίσει κάθε λογής κωλοτσίγαρα που πωλούσαν στη φυλακή (επαναλαμβάνω στο εξωτερικό), έχω περιμένει μαζί με άλλους στη σειρά να με πάνε στο δικαστήριο δεμένο χειροπόδαρα (και φανταστείτε ότι το πρόβλημά μου είχε να κάνει με τη μη πληρωμή ενός δανείου, τίποτε άλλο αλλά ας όψεται η νομολογία του κράτους που ξενιτεύτηκα για να δουλέψω), έχω κοιμηθεί για μήνες μέσα σε ένα αυτοκίνητο, έχουν πρηστεί οι αστράγαλοί μου από την ακινησία και πολλά πολλά άλλα που δεν έχω χώρο να γράψω εδώ.

Παρ΄ όλα αυτά κατάφερα και γύρισα σπίτι, στην οικογένειά μου κι εκεί που λες άντε πάλι από την αρχή ξεκινάνε τα προβλήματα με τη δουλειά.  Βιογραφικά, βιογραφικά, βιογραφικά μα στο τέλος τίποτα. Ευτυχώς με έσωσε η γυναίκα μου. Ως πότε όμως; Προβλήματα ενδοοικογενειακά πια.  Τσακωμοί και όχι σωστή ανατροφή του γιού μου. Πίκρα, στενοχώρια και αμέτρητα γιατί. Νεύρα, νεύρα, νεύρα. Να μη μπορώ να βρω ησυχία. Νευριάζω με το παραμικρό. Τσακώνομαι με το παραμικρό.

Άντε τώρα να ξαναρχίσεις υπό αυτές τις συνθήκες από την αρχή.

Πού; Σε μια χώρα που σε βουλιάζει ακόμη πιο βαθιά; Σε μια χώρα που δε σε αφήνει να ανασάνεις;  Μήπως φταίω κι εγώ; Μήπως το μεγαλύτερο φταίξιμο είναι δικό μου; Μάλλον;

Γύρισα και ήμουν άλλος άνθρωπος. Παρ΄ όλο που είχα να δω τη γυναίκα μου και το παιδί μου σχεδόν 2 χρόνια.

Αυτά για αρχή.

Καλή εβδομάδα