σε ,

Μερικές σκέψεις ενός 30χρόνου που δεν χρειάστηκε τον κορωνοϊό για να φοβηθεί για την υγεία του

«Φοβάσαι τώρα; Εγώ φοβάμαι πάνω από ένα χρόνο τώρα»

Από τον Λευτέρη Γ.

Φοβάσαι τώρα;

Εγώ φοβάμαι πάνω από ένα χρόνο τώρα.

Ένα χρόνο και κάτι πριν ξαφνικά πάω στο νοσοκομείο γιατί απλά πονούσα. Μονάδα και βλέπουμε αν θα βγεις αύριο, μου λέει ο γιατρός ή μάλλον οι 5-6 γιατροί που είχαν μαζευτεί από πάνω μου κάνοντας συμβούλιο (νόμιζα ότι εννοούσε ότι σε μία μέρα θα βγω) άλλα εννοούσε την εντατική. Κάτι στην καρδιά μου λέει, χωρίς ιστορικό χωρίς τίποτα. Αποτέλεσμα 2 φορές στο νοσοκομείο μέσα σύνολο 15 μέρες. Δεν ήταν πολλές οι μέρες, laptop, δουλειά, ταινίες, φίλοι που έρχονταν να με επισκεφτούν και πέρασε. Το μετά ήταν το δύσκολο, κάθε βδομάδα σχεδόν στο νοσοκομείο για εξετάσεις, χωρίς να ξέρει κανείς από τι προήλθε και τι μπορεί να προκαλέσει, κάτι αυτοάνοσο λένε χωρίς να μπορεί να προσδιοριστεί, απλά πρόσεχε, μην κουράζεσαι, μην αγχώνεσαι και όλα με μέτρο λένε οι γιατροί χωρία να προσδιορίζουν το μέτρο.

Από τότε ένας μόνιμος φόβος για το αν θα πάρω τα χάπια στην ώρα τους, αν θα κουραστώ, αν θα κάνω κάτι έξω από το όριο που δεν μπορούν αν θέσουν οι γιατροί, αν θα κολλήσω κάτι, αν θα πάθω μια απλή γρίπη που μπορεί να με ξαναστείλει εκεί μέσα με άγνωστες συνέπειες. Ένα χρόνο να προσποιείσαι ότι είσαι μια χαρά και ότι δεν φοβάσαι, δύσκολο έ;  Ένα χρόνο τώρα τον έχω συνηθίσει αυτόν τον φόβο και εν μέρει τον έχω αποδεχτεί. Μέχρι τώρα αυτός ο φόβος ήταν δικός μου, αποκλειστικά. Αν πάθαινα κάτι θα ήταν δικιά μου ευθύνη και δεν θα είχε αντίκτυπο σε κανέναν.

Τώρα έχει γίνει κάτι παραπάνω, με την υποψία ότι ο αδερφός μου μπορεί να έχει κολλήσει (είμαστε στα διπλανά δωμάτια στο σπίτι και μιλάμε με μηνύματα και βίντεο κλήσεις εδώ και 5 μέρες και για άλλες 10 τουλάχιστον) και με την κοπέλα μου νοσηλεύτρια με τον αδερφό της πρόσφατα εγχειρισμένο ο φόβος γύρισε από την άλλη, μην την κολλήσω εγώ (που αν το είχα κολλήσει δεν θα ήμουν τώρα εδώ) και αυτή τον αδερφό της ή τους ασθενείς της στο νοσοκομείο. Και κάθομαι σπίτι χωρίς να την βλέπω, χωρίς να βλέπω κανέναν.

Εγώ τον έχω συνηθίσει αυτόν τον φόβο αλλά εσύ ακόμα όχι, σου είναι ξένος. Δεν σε κατηγορώ γιατί για σένα είναι κάτι πρωτόγνωρο. Ένα χρόνο τώρα αναρωτιέμαι για το καθετί που κάνω αν έχει επίπτωση στην υγεία μου. Ξέρω πως να το διαχειριστώ αλλά σου λέω όταν θα έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα θα είναι πλέον αργά, δεν θα μπορείς να κάνεις κάτι από να τον αντιμετωπίσεις και πρέπει να είσαι έτοιμος γι’αυτό. Τότε θα ξεκινήσεις να αναρωτιέσαι όπως εγώ κάθε φορά που πήγαινα στο νοσοκομείο και μου έλεγε ο γιατρός κάτσε να βγουν οι εξετάσεις και θα δούμε αν θα σε ξανακρατήσουμε μέσα (μήπως δεν φόρεσα την ζακέτα μου : ) , μήπως ήπια μια μπύρα παραπάνω, μήπως κάποιος δίπλα μου είχε κάτι και με κόλλησε, μήπως κουράστηκα χωρίς λόγο, μήπως αγχώθηκα για κάτι) και θα λες μήπως το κόλλησα από κάποιον στη παραλία που πήγα με άλλα 500 άτομα να περιμένω το takeaway cocktail, μήπως στο σούπερ μάρκετ που έβηξε ένας 5 σειρές πιο μπροστά από εμένα και δεν είχε μάσκα γιατί οι άλλοι 3 μπροστά μου τις αγόρασαν όλες την προηγούμενη εβδομάδα, μήπως από τον ντιλιβερά που ο προηγούμενος ήθελε παράδοση μέσα στο διαμέρισμα του και όχι απλά στην πόρτα, μήπως στο περίπτερο που πήγα να πάρω τσιγάρα;

Όπως λένε στα δικαστήρια, ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίων,  έτσι και τώρα υγιείς μέχρι αποδείξεως του εναντίων ή μέχρι να σου χτυπήσει την πόρτα. Και αν δεν φοβάσαι, όπως εγώ, ή δεν σε αγγίζουν αυτά (γιατί αν είσαι τυχερός θα το περάσεις με έναν πυρετό και βήχα για μερικές μέρες) να φοβηθείς για τους γονείς σου που είναι πάνω από 50 – 60 και αυτοί θα το περάσουν άσχημα ή για τον φίλο σου που μπορεί να καταλήξει στο νοσοκομείο (χωρίς να είχε ιστορικό όπως εγώ) για πολλές μέρες και πιθανόν να μην τα καταφέρει.

Και ποσό είπαμε ότι είσαι; γιατί εγώ είμαι μόλις 30 χρονών αυτή την στιγμή.

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Μια αφήγηση για τον φόβο του να φοβάσαι

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε