Μικροπράγματα
Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη
Ο Λάκης Λαζόπουλος ανήκει στα πρόσωπα της τηλεόρασης που δεν παρακολουθούσα ποτέ ιδιαίτερα και δε μου τράβηξε ποτέ το ενδιαφέρον. Αποδέχομαι και σέβομαι την αποδοχή που είχε σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού και του κοινού, όμως δε συντάχθηκα ποτέ με αυτό.
Ήμουν ανέκαθεν κάθετη στη εμμονική του στάση απέναντι σε κάποια άτομα τα οποία σχολίαζε δυσμενώς και κατ’ εξακολούθηση (εντάξει, το αστείο είναι μία φορά, το να στοχοποιείς έναν άνθρωπο και να τον μειώνεις σε πανελλαδική εμβέλεια συνέχεια, φανερώνει κάτι για τον ίδιο που κάνει αυτή τη σάτιρα), όπως και η προπαγάνδα του για συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα την οποία έπραττε και φρόντιζε επιμελώς να κρύψει κάτω από τον μανδύα της προσωπικής άποψης.
Ο Λαζόπουλος είναι ένας άνθρωπος με υποκριτικό ταλέντο (τον θυμάμαι σε ένα επεισόδιο της 10ης Εντολής να παίζει συγκλονιστικά), είναι ένας διασκεδαστής ο οποίος αντιλήφθηκε την ανάγκη του ανθρώπου για χαλάρωση μέσα σε ένα ταραγμένη κοινωνικό γίγνεσθαι και κατάφερε με το χιούμορ του να αγγίξει τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη το χαμόγελο. Κατάφερε να πιάσει τον ‘’παλμό’’ του τηλεοπτικού κοινού και πρόσφερε ένα θέαμα το οποίο έλαβε της αποδοχής του κόσμου.
Όμως μεγάλοι σατιρικοί ποιητές και συγγραφείς (Νίκος Τσιφόρος, Γεώργιος Σουρής και άλλοι πολλοί βεβαίως), σατίριζαν μεν πρόσωπα και καταστάσεις με έναν τρόπο ο οποίος ωθούσε τον άλλον να θέλει να αγωνιστεί για το καλύτερο αύριο. Η διαφορά με τη σάτιρα αυτών των προσώπων είναι πως έπαιρνες παράλληλα με την ευχάριστη ώρα και ένα μήνυμα για αγώνα, σου γεννούσε την επιθυμία για αλλαγή, για αντίσταση στην κοινωνική αδικία.
Αυτό που με προβληματίζει στη σάτιρα του Λαζόπουλου είναι το κατά πόσο ο θεατής παίρνει το μήνυμα πως πρέπει να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο ή απλώς ξεσπά εκείνη τη στιγμή και μόνο εναντίον πολιτικών και διάφορων άλλων ατόμων ρίχνοντας μούντζες και γελώντας ειρωνικά με βιντεάκια και γκριμάτσες. Πόσο το ξέσπασμα και το αίσθημα του θυμού παραμένουν ζωντανά μετά το τέλος του θεάματός του;
Η σάτιρα του Λαζόπουλου, για εμένα προσωπικά, είναι ένα προσωρινό ξέσπασμα στο οποίο ο θεατής δεν παίρνει κανένα μήνυμα αλλά ούτε και παρακινείται να αγωνιστεί και ο ίδιος για το καλύτερο. Είναι ένα ξέσπασμα, μία ‘’μικρή εκδίκηση’’ του θεατή ο οποίος αισθάνεται την αδικία σε μία κοινωνία η οποία τον παραγκωνίζει διαρκώς, του πετσοκόβει μισθούς και συντάξεις, του στερεί την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
Η στάση μου ως προς την επιστροφή της εκπομπής του είναι ουδέτερη. Δεν είμαι κάθετη, θεωρώ πως ο καθένας από εμάς έχει δικαίωμα στην έκφραση. Αυτό που θεωρώ πως μπορεί και πρέπει να αλλάξει είναι η σωστή θεώρησης της σάτιρας όπως και του πραγματικού της ρόλου μέσα στην κοινωνία.