Μικροπράγματα
Από τον Γιάννη Βήκα*
Τη Φώφη Γεννηματά τη γνώρισα στο γραφείο της στην Ακαδημίας κάποια χρόνια πριν• ήδη συνεισέφερα ανεπίσημα όσο μπορούσα σε σχέση με τη ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα. Με ήξερε ως ύπαρξη μέχρι τότε, αλλά δε με είχε δει. Την ημερομηνία της συνάντησης δεν τη θυμάμαι, καθώς η μνήμη μου ποτέ δε με βοηθά με τις χρονολογίες και τα ονόματα. Παρόλα αυτά, σίγουρα ήταν κάπου μεταξύ 2015 και 2016.
Αυτό που δεν ξεχνώ, όμως, είναι η συνθήκη και το συναίσθημα των ανθρώπων κάθε φορά• όταν γνωριστήκαμε, λοιπόν, φορούσα μια τζιν βερμούδα, κάτι σκισμένα σταράκια και ένα t-shirt• θα έλεγε κανείς πως σε γραφείο κανενός άλλου πολιτικού αρχηγού δε θα μπορούσα να σταθώ έτσι• στη Φώφη Γεννηματά μπορούσα, γιατί ήταν ένας άνετος και σίγουρος άνθρωπος που την ενδιέφερε η ουσία και δεν είχε τίποτα το προσποιητό επάνω της.
Η χειραψία και το χαμόγελο ήταν εξαρχής με ειλικρίνεια και βάθος• έτσι συνεχίστηκε η συνεργασία με το πέρασμα των χρόνων• αμοιβαίο σεβασμό, εκτίμηση και αμεσότητα. Οι συνεργάτες του γραφείου έγιναν σύντομα σύντροφοι και φίλοι• ένιωθα μεγάλη οικειότητα. Ακόμη και όταν ερχόταν η Πρόεδρος, κανένας δεν ήταν αγχωμένος ή φοβισμένος• το αντίθετο, ανυπομονούσαμε να πούμε την καλημέρα, γιατί ήταν πάντα από τις πιο αισιόδοξες που συναντούσε κανείς. Αυτό ήταν το κλίμα που είχε δημιουργήσει η ίδια, δεν έτυχε.
Όταν ερχόταν η στιγμή για τη συζήτηση που αφορούσε στα ανθρώπινα δικαιώματα, πάντα άκουγε και ήταν έτοιμη να βοηθήσει. Σε ο,τι και αν πρότεινα, ποτέ δεν αντιμετώπισα σκεπτικισμό. Πριν την εποχή αυτή, το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα προοδευτικό κόμμα, αλλά η ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα δεν ήταν ψηλά. Με τα λάθη μας, με τις παραδοχές μας, με την ανάμειξή μας, ανοίξαμε το δρόμο για ένα κεντροαριστερό κόμμα, το οποίο δε θα το σκεφτόταν να μιλήσει ανοιχτά για τις ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεις• θα ήταν αυτονόητο.
Η Φώφη Γεννηματά ήταν αυτή που υπέγραψε τη ΛΟΑΤΚΙ χάρτα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και μου έδωσε το πράσινο φως για να γίνουμε επίσημο μέλος του ΛΟΑΤΚΙ δικτύου του ευρωπαϊκού κόμματος• της Rainbow Rose.
Έτσι, εντάχθηκε επισήμως στη ρητορική μας η υπεράσπιση των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων.
Για την άχαρη ιστορία με το σύμφωνο συμβίωσης τα έχουμε πει• είχε δώσει αυστηρά υποχρεωτική γραμμή για να μην έχουμε απόνερα• όταν εκείνη αντιμετώπισε θέμα υγείας και έπρεπε να φύγει εκτάκτως, δεν ήθελε να επικοινωνηθεί. Προτίμησε να γράψει στα social media πως χαιρόταν που η Ελλάδα επιτέλους άλλαζε σελίδα και δεν απάντησε στις επιθέσεις• γενικά, προτιμούσε να μην απαντά στις επιθέσεις, αν και είμαι σίγουρος ότι την επηρέαζαν. Εδώ, σας παραπέμπω στο τελευταίο σχετικό κείμενο του Άρη Δημοκίδη, για να μην σπαταλήσω χρόνο σε αυτό.
Όταν κατέβηκε στο Athens Pride, ήθελε πολύ να δει τη δουλειά μας• έβλεπε τα σημαιάκια, τα φυλλάδια που είχαμε φτιάξει και όλο το σχετικό υλικό. Όταν είδε τη φράση της αποτυπωμένη σε ένα ροζ φυλλάδιο με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, είπε “μπράβο ρε παιδιά, μπράβο, αυτό πρέπει να κάνουμε”. Η φράση της ήταν από το Κερατσίνι στις 28/3/19 και έλεγε: “Απέναντι στους νεοναζί εγκληματίες απαντάμε με Δημοκρατία, περισσότερη Δημοκρατία! Καμία ανοχή στις διακρίσεις εις βάρος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας!” Ήταν στο πλαίσιο μιας ομιλίας για τη φρίκη της χρυσής αυγής και των νεοναζί που προσπαθούσαν να δηλητηριάσουν τις ζωές μας.
Στο Athens Pride με τράβηξε να βγάλουμε φωτογραφία, γιατί ντρεπόμουν να διεκδικώ φωτογραφίες• πάντοτε το έβρισκα χαμηλής σημασίας. Εκείνη είχε τσαγανό, ζούσε την κάθε στιγμή πολιτικά και προσωπικά. “Ρε Γιάννη, αν δε βγάλουμε φωτογραφία μαζί αυτήν την ημέρα, με ποιον θα βγάλω;”, μου είπε.
Είχε δίκιο, μια φωτογραφία δεν ήταν δα και κάτι κακό και τελικά χάρηκα και ‘γω πολύ. Λίγο αργότερα μου ζήτησε να της στείλω τις σκέψεις μου σε ένα μέιλ για την πορεία της ΛΟΑΤΚΙ ατζέντας. “Να το κάνουμε σύντομα Γιάννη, πρέπει να βοηθήσουμε• θα περιμένω”.
Όταν έπεσε η ιδέα να αλλάζουμε τα λογότυπα του Κινήματος Αλλαγής και του ΠΑΣΟΚ και να προσθέτουμε το ουράνιο τόξο κατά τη διάρκεια των ημερών εκείνων, πάντοτε το πράσινο φως ήταν αυτονόητο• δε μας ένοιαζαν οι αντιδράσεις, θα συνήθιζαν.
Ήθελε πάντοτε να γνωρίζει τι συμβαίνει και σε συνθήκες που δεν υπήρχε το προνόμιο• την ένοιαζε να ακούσει ανθρώπους που είχαν να μοιραστούν δύσκολες ιστορίες• ήταν φύσει υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν δεν ήξερε, ρωτούσε και την ενδιέφερε να μάθει στην ουσία του το πρόβλημα. Ήταν μια πολιτικός που με αξιοπρέπεια και σεβασμό διεκδικούσε αυτό που θεωρούσε δίκαιο και σωστό υπέρ της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Τα αναγνώριζε τα λάθη μας, αλλά ήθελε να πάμε ένα βήμα μπροστά και γρήγορα, γιατί ήταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας ως πολιτικός και ως άνθρωπος. Ήθελε να μπορεί να βλέπει τους πολίτες στα μάτια και να γνωρίζει ότι βάλαμε πλάτη στους αγώνες του κόσμου.
Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να κάνουμε το επόμενο βήμα• όμως το κεφάλαιο που άνοιξε, δε θα κλείσει• θα είμαστε εκεί να συνεχίσουμε αυτό που ξεκινήσαμε. Θα δώσουμε τις μάχες μας, για να μπορέσουμε να βρεθούμε στο σημείο που δε θα μιλάμε για πολίτες δύο ταχυτήτων. Ως σοσιαλδημοκράτες το οφείλουμε στην ίδια και στην ιστορία του Κινήματος.
Προσωπικά, της το χρωστάω.
*Ο Γιάννης Βήκας είναι σύμβουλος επικοινωνίας και αν. γραμματέας ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κίνημα Αλλαγής – ΠΑΣΟΚ
**ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Μια αληθινή ιστορία που δείχνει πόσο αξιοπρεπής ήταν η Φώφη Γεννηματά