Μικροπράγματα
Από: Tina K.
2022. Αθήνα. Έχω έρθει καθαρά για τουρισμό (είναι ωραία η Αθήνα τον Αύγουστο), πήγα και Ακρόπολη και, καλύτερα να μην ρωτήσετε πώς, κατάφερα να πάθω χημικό έγκαυμα στο μάγουλο (οκ, θα περάσει, αλλά στις καλοκαιρινές φωτογραφίες κλασσικά είμαι για λύπηση). Πάω στο φαρμακείο, μου δίνει η φαρμακοποιός φάρμακα και οδηγία να βάζω πάστα το αντιηλιακό στο σημείο για να μην το βλέπει ο ήλιος. Έχω αντιηλιακό στο σπίτι, άλλα μέχρι να γυρίσω είπα να φοράω την μάσκα (+καπέλο, +γυαλιά ηλίου, μιας και ήταν μεσημέρι και εγώ άσπρη σαν το γάλα και ξέμαθη άπο ήλιο). Εκεί που περπατάω σε κεντρικό βλέπω ένα αμάξι να μου κορνάρει και να μειώνει ταχύτητα. “Α” λέω “θα είναι ο θείος μου ή η θεία μου που μένουν εδώ”. Σταματάω να χαιρετήσω, χαμηλώνει και αυτός το παράθυρο και μου λέει “Μάσκα ε μάσκα” με το ίδιο ύφος που θα μου έλεγε “Ζώον ε ζώον” και πριν προλάβω να απαντήσω, δεν είδε και το πρόσωπό μου κάτω από μάσκα και γυαλιά, γκαζώνει και φεύγει. Ουάου, είχα ξεχάσει ότι οι άνθρωποι εδώ δεν κοιτάνε την δουλειά τους.
Απόγευμα τώρα, δύει ο ήλιος, κάθομαι στην θέση του συνοδηγού και αποφάσισα (ίσως και για λόγους ασφαλείας) να βγάλω την μάσκα, αλλά ακόμα φορούσα μεγάλα γυαλιά ηλίου και για να καλύπτουν το έγκαυμα τα είχα κατεβάσει λίγο πιο κάτω στην μύτη μου, οπότε αναρωτιέμαι αν φαινόντουσαν τα φρύδια μου -αν έχει αυτό σημασία. Γιατί σταματάμε σε ένα φανάρι και από ένα ταξί κατεβαίνει μια κοπέλα με διάφανη ρόμπα και μαγιό από μέσα, ειλικρινά δεν έδωσα σημασία, αλλά έρχεται προς το παράθυρό μου και φωνάζει “Δεν έχεις ξαναδεί;”. Την κοιτάω εγώ για πρώτη φορά καλά, εννοούσε ωραία κοπέλα με μαγιό, δεν ξέρω; “Ναι” λέω και μέχρι να το λύσουμε έπιασε πράσινο, έβαλε μπρος ο οδηγός και μετά αναρωτιόμασταν τι έγινε.
Καλά δεν θα πω για τους οδηγούς που κορνάρουν και έχουν άποψη για το οδήγημα όλων κτλ, εγώ δεν οδηγάω πια στην Ελλάδα εκτός κι αν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου και θέλω να επικεντρωθώ σε αυτούς που μιλάνε σε εμένα προσωπικά.
Βράδυ πάω να μπω σε έναν φούρνο σε κεντρική πλατεία, μια κοπέλα πουλάει βεντάλιες, με ρωτάει αν θέλω “Όχι” της λέω. Ξαναέρχεται κοντά μου “Να σε ρωτήσω κάτι;” “Όχι” της λέω. Πάω να βγω από τον φούρνο “Μπορείς να σε ρωτήσω κάτι;” “Όχι” της ξαναλέω αυστηρά και ύψωσα και την φωνή που δεν μου αρέσει καθόλου να το κάνω. Και πριν την δικαιολογήσουν απόλυτα μερικοί, να πω κι εγώ ότι κρατούσα από το χέρι παιδί με μη εμφανείς ειδικές ανάγκες και κάθε φορά που μου μιλούσε μου δημιουργούσε πρόβλημα, πόσο μάλλον να πιάσω συζήτηση ή να ανοίξω τσάντα και πορτοφόλι. Τέλος πάντων, ας αφήσουμε το κοινωνικό θέμα των ζητιάνων. Σας πιάνουν και εσάς κουβέντες άσχετοι άνθρωποι; Ή τους βγάζω εγώ μια οικειότητα;
Δεν είμαι μικροκαμωμένη, αλλά πάντα έδειχνα μικρότερη από την ηλικία μου και είμαι ξανθιά, με κοντά μαλλιά, αν έχει σημασία. Συνήθως οι άνθρωποι που με γνωρίζουν μου ανοίγονται πολύ εύκολα (σε βαθμό που ό,τι θέλετε να μάθετε μπορείτε να στείλετε εμένα), αλλά έχω δουλέψει πολύ με το χαμόγελο και μπορώ να πω ότι το έχω κόψει με επιτυχία έτσι ώστε να μην προσκαλώ αγνώστους και στην Αγγλία δεν θυμάμαι διαπληκτισμό με άσχετους. Εκεί όπως καταλαβαίνετε δεν πίνω και δεν συχνάζω σε παμπ, αλλά όταν περπατάω στον δρόμο σε μεγάλη πάλι πόλη είμαι οκέι. Ακόμα θυμάμαι που με σταμάτησε μια γιαγιά να μου πει ότι έρχεται βροχή και μου έκανε εντύπωση. Ήθελε παρέα νομίζω και της μίλησα λίγο.
Αλλά ίσως ακόμα κάτι κάνω λάθος εδώ και μου μιλάνε, δεν ξέρω. Εκτός κι αν μιλάνε έτσι άνετα και σε εσάς; Και μου λένε και την άποψή τους. Πήγα σε έναν γιατρό, μου είπε για το πρόβλημά μου, μου είπε και την άποψή του για τους ιούς, σεβαστή η άποψή του, ας πούμε ότι θα μπορούσε να με ενδιαφέρει. Πήγα για νύχια, μου έκανε τα νύχια η κοπέλα και συμπληρωματική ανάλυση για την ζωή στην Αγγλία. Εξαιρετική ανάλυση, δεν ήξερε τίποτα αλλά κάλυψε όλα τα θέματα.
Η άμεση οικογένεια μου δεν είναι κριτήριο γιατί είναι πολύ εξωστρεφείς και άντρες και όταν τους τα είπα γελάγανε. Μια καλή μου ξανθιά -αν έχει σημασία- συγγενής μου είπε ότι και σε αυτήν μιλάγανε στον δρόμο όσο ήταν νέα, δηλαδή μέχρι 50-55 χρονών και αποτέλειωσε τις ελπίδες μου για ήρεμες διακοπές.
Έχω αρχίσει να σκέφτομαι τα all inclusive και μετά λέμε γιατί δεν στηρίζουν οι ξένοι τα τοπικά μαγαζάκια. Αλλά να πω ότι οι ξένοι πιο εύκολα από εμένα θα περπατούσαν στο δρόμο γιατί δεν θα καταλάβαιναν και θα είχαν ένα μάλλον ευχάριστο ερωτηματικό για το τι λένε αυτοί οι ιθαγενείς.
Πού να ακούγανε και παιδάκια στην παιδική χαρά. Τουλάχιστον αυτά δεν μιλάνε ακόμα σε ξένους ενήλικες, αλλιώς θα άλλαζα δρόμο με το που έβλεπα μικρό. Τέλος πάντων, έχω απορία, να κάνω στατιστικά, αν σας μιλάνε στο δρόμο για το μακρύ τους και το κοντό τους και, αν όχι, πώς το σταματήσατε;
Βασικά, αν μου συμβαίνει εμένα προσωπικά αυτό σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλους ανθρώπους θα πρέπει να το δω ως χάρισμα και να το χρησιμοποιήσω, ίσως και δημοσιογραφικά, γιατί όχι;
Περιγράφεις ανθρώπους που έχουν ανάγκη για επικοινωνία. Το γιατί είναι πολυπαραγοντικό. Από το λεγόμενο μεσογειακό ταμπεραμέντο μέχρι το γεγονός ότι δεν τους ακούει το κράτος τους. Να είσαι σίγουρη ότι αν βρέθηκαν 3 που σου μίλησαν υπήρξαν κι άλλοι 1003 που δεν σου μίλησαν.
Γενικά, εδώ στο Ελλάντα μιλάμε λίγο πιο άνετα. Δεν είναι τραγικό.
Οκ, thanks, έκανα ένα σχόλιο πιο κάτω, μάλλον με ενδιαφέρει το “γιατί”. Δεν με καλύπτει όμως το αριθμητικό επιχείρημα. Αν πάω με μπικίνι σε χωριό στην Ινδία και με βιάσουν 3, σίγουρα θα υπάρχουν και 3000 που δεν θα με βιάσουν. Αυτό όμως κάτι λέει για την κοινωνία. Ειδικά σε σχέση με την κοινωνία της Καλιφόρνιας που δεν νομίζω να μου δώσει κανένας σημασία αν βγω έξω με μπικίνι. Δεν συγκρίνω το να σου μιλάει ή να σου την λέει ο άσχετος με τον βιασμό, απλά μου φάνηκε ένα καλό τραβηγμένο παράδειγμα για να δείξω ότι ναι, δεν μιλάνε όλοι,… Διαβάστε περισσότερα »
Για τον ίδιο λόγο που όλοι οι Μεσόγειοι είναι πιο loud, βασικά. Δόξα τω θεώ, δεν είμαστε βόρειοι. Δεν έχουμε ξεκινήσει ούτε ένα παγκόσμιο πόλεμο ούτε έχουμε serial killers σαν τους Αμερ’κάνους.
Δεν κατάλαβα εάν η όλη φάση (σας) αποτελεί ενόχληση ή παρενόχληση, όπως και να έχει πάντως ναι. Γενικώς οι συντοπίτες μας αρέσκονται στην κουβέντα με αγνώστους, και (υπό κάποιους όρους* βέβαια) εγώ το βρίσκω μάλλον θετικό πολιτισμικό στοιχείο αν και μάλλον είμαι εσωστρεφής. Επαγγέλματα δε όπως φαρμακοποιός κομμωτής/τρια και ταξιτζής (και κρεοπώλης), εάν δεν σου πιάσουν την ψιλή κουβέντα αρχίζεις και αμφιβάλεις στα σοβαρά για την επαγγελματική τους αξιοπιστία… Δύο περιπτώσεις μνημειώδεις ήταν: -ένας απίθανος ταξιτζής που με συνόδεψε από Εξάρχεια έως Σύνταγμα (με κίνηση) ο οποίος είχε φοβερό ταλέντο ποιητικής ρίμας και παράθεσης (φανταστικών, μάλλον) προσωπικών ιστοριών. Την στιγμή… Διαβάστε περισσότερα »
Πέρα από τα περιστατικά που έφαγες κράξιμο χωρίς να φταις, τι πειράζει να ανταλλάσσεις μια κουβέντα με έναν άσχετο στο δρόμο, το λεωφορείο, την αίθουσα αναμονής… Προσωπικά πάντως εμένα μου φτιάχνει τη μέρα και κοινωνικό ον δε με λες γενικά
Πώς έβαλες στην ίδια περιγραφή το κορίτσι που πουλούσε βεντάλιες, τον ταξιτζή και την κοπέλα που φτιάχνει τα νύχια πραγματικά απορίας άξιο.
Μας μιλάνε λοιπόν αλλά δε το εκλαμβάνουμε όπως εσύ και άρα δε το κάνουμε θέμα. Είναι ιδιοσυγκρασιακό. Και δεν είναι θέμα λαού απαραίτητα.
Oκ την πήρα την απάντησή μου, μιλάνε… και φαίνεται ότι δεν έχει να κάνει με εμένα και πώς είμαι εγώ. Αλλά νομίζω ότι η ερώτησή μου ήταν παραπλανητική. Ίσως θα έπρεπε να ρωτήσω κάτι του τύπου “και εσάς σας μιλάνε χωρίς σεβασμό και καλοσύνη;” το ερώτημα παραμένει: Γιατί μιλάνε; Γιατί δεν νομίζω καθόλου ότι είναι πρόβλημα η εξωστρέφεια και η ανάγκη για επικοινωνία. Το πρόβλημα είναι 1. ότι κάποιοι θεωρούν αποδεκτό να κράζεις τον άλλο (άσχετα αν ο άλλος φταίει ή όχι, αν αρχίσεις με κράξιμο, το ποιός φταίει δεν αποδεικνύεται χωρίς καβγά), 2. ότι κάποιοι, ακόμα και αν έχουν… Διαβάστε περισσότερα »
Συνήθως μιλούν σε ανθρώπους που είναι πρόσχαροι, δεν έχουν βλοσυρό βλέμμα ή δείχνουν με το βλέμμα τους να περιεργάζονται τον κόσμο γύρω τους. Είναι και θέμα προσώπου πολλές φορές. Ποιό πρόσωπο εμπνέει εμπιστοσύνη, πώς κινείται. Αν κάποιος άνθρωπος δε δείχνει απειλητικός ή απόμακρος τότε είναι πιο εύκολο να του πιάσουν κουβέντα. Βέβαια στη σημερινή εποχή η πλειοψηφία των ανθρώπων οχυρώνεται πίσω από το κινητό ή φορώντας μεγάλα (ή μικρά) ακουστικά κι έτσι αποφεύγεται η επικοινωνία. Προσωπικά μού έχει τύχει κάποιες φορές να μου πιάσουν κουβέντα ή να με ρωτήσουν πληροφορίες στο δρόμο ή ακόμα και να μου κάνουν τράκα πουράκι… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι πράγματι πολύ άσχημο να σου μιλάει κάποιος επιθετικά και προσβλητικά στο δρόμο και συμβαίνει στην Ελλάδα συχνά σε αντίθεση με τις χώρες του ευρωπαϊκού βορά που είναι εξαιρετικά σπάνιο. Εμένα, όμως μου έκανε κάτι άλλο εντύπωση: το ύφος της γραφής, η γενικότερη απαξίωση των κατοίκων της Ελλάδας και η γενίκευση, η σνομπ διάθεση..δεν δικαιολογώ τα αδικαιολόγητα αλλά κάπου έχει κουράσει αυτό. Κάποιος φεύγει από τη ταλαίπωρη αυτή χώρα και συμπεριφέρεται λες και δεν γνωρίζει τι παίζει και εκπλήσσεται..κι εγώ έκπληκτη είμαι με τη λατρεία στην βασίλισσα που πέθανε και τις μαραθώνιες εκδηλώσεις των πολιτισμένων κατοίκων που δεν σου πιάνουν… Διαβάστε περισσότερα »
Τάχει πει η Αρβελέρ. Έλληνες στο δεύτερο εξάμηνο κάνουν ότι δεν θυμούνται ελληνικά.
Ισχύει και αυτό (ποιά είναι η εξήγησή της, εγώ έχω μια δικιά μου) και ισχύει και ότι μετά από κάποια χρόνια πρέπει όντως να τα ξαναμάθεις! Και τότε τα μαθαίνεις πολύ καλά!
Ποσοστό εξ ημών αρέσκεται να είναι φραγκολεβαντίνοι. Να καταγγέλλει τον τόπο καταγωγής του ως θλιβερή επαρχία. Και να προσπαθεί να αποδείξεί ότι είναι κάτι άλλο. Που δεν αποκλείεται βέβαια. Απλά συνήθως αυτό είναι σημάδι επαρχιωτισμού. Δεν ξέρω αν είναι κατανοητό το οξύμωρο και ο φαύλος κύκλος.
Εξάλλου η Αρβελέρ, που λείπει πανω από μισόν αιώνα από την Ελλάδα και μιλάει άπταιστα ελληνικά, αναφέρθηκε σε Έλληνες του δευτέρου εξαμήνου.
Δεκτό το σχόλιο: Το πρόβλημα είναι ότι λένε προσβλητικά πράγματα. Πάντα το είχα απορία, αλλά θεωρούσα όντως ότι φταίει κάτι δικό μου (ηλικία, φύλο κτλ). Όταν λοιπόν το είδα με καινούργιο μάτι, το μάτι του τουρίστα, θεώρησα μια ιδέα να χρησιμοποιήσω αυτήν την πλατφόρμα να ρωτήσω για να δω τι άποψη υπάρχει τώρα για το θέμα. Και όντως με βοήθησε.
Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο θέμα και ίσως έχει κουράσει, αλλά δεν βλέπω γιατί έχει νόημα το “ναι μεν, αλλά οι άλλοι είναι χειρότεροι” ή το “ναι μεν, αλλά αυτός δεν δικαιούται να κάνει κριτική”.