Μικροπράγματα
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
Παρακολουθούσα μερικές φορές στην τηλεόραση κάποιες τηλεοπτικές σειρές, πάντα προς το τέλος τους, επειδή έπειτα θα ακολουθούσαν οι ειδήσεις. Το πρόγραμμα της τηλεόρασης ήταν, προφανώς, καθορισμένο, να δείχνει αυτήν την τηλεοπτική σειρά τη συγκεκριμένη ώρα. Όλες αυτές οι σειρές είχαν την ένδειξη ότι ήταν κατάλληλες για άτομα πάνω από οκτώ ετών. Μάλιστα σε κρατικό κανάλι και σε ώρες εκπομπής 19:00 μέχρι 21:00. Κατά την γνώμη μου είναι απαράδεκτο το περιεχόμενο αυτών των σειρών και σε σχέση με το όριο ηλικίας, αλλά κυρίως εξ αιτίας της ώρας μετάδοσής τους. Θα εξηγήσω αμέσως τώρα τους λόγους για τους οποίους θεωρώ ακατάλληλα και τα δυο αυτά στοιχεία.
Πολλές σειρές και μερικά έργα που βάζουν τα κανάλια θεωρώ ότι δεν πρέπει να παίζονται καθόλου στο παραπάνω χρονικό διάστημα. Δηλαδή έχω δει κάποια σειρά που κρατούσε μιάμιση ώρα και είχε την ένδειξη «πάνω από οκτώ χρονών», ενώ, κατά την άποψή μου, θα έπρεπε να μπει το «δεκαέξι χρονών και πάνω» και να προβάλλεται μετά τις 23.00, επειδή το περιεχόμενό της ήταν αστυνομικό, δηλαδή έδειχνε συνεχώς την ανίχνευση εγκλημάτων. Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν οι αξιολογητές των ταινιών πόσο άσχημα μηνύματα εγγράφονται στην ψυχή μικρών παιδιών που τα παρακολουθούν; Νομίζω ότι αυτά τελικά που θα μείνουν στο μυαλό του παιδιού είναι η κακία και ο φόβος. Για να μην πούμε ότι μαθαίνουν σιγά-σιγά να κάνουν τα ίδια τα παιδιά εγκλήματα, όταν βλέπουν κάθε μέρα ένα τέτοιο επεισόδιο. Ο θαυμασμός προς τον ήρωα και η μίμηση είναι πολύ δυνατά στοιχεία ώστε τα κακά παραδείγματα να εγγράφονται στο υποσυνείδητο του ανώριμου ατόμου που δεν έχει ακόμη αναπτυγμένη την κρίση.
Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με τη λογική που έχουμε για την τηλεόραση και που έχει οδηγήσει ορισμένους σε εξάρτιση από το «μαγικό κουτί». Την τηλεόραση την ανοίγουν πολλοί από το πρωί και τη σβήνουν όταν πηγαίνουν για ύπνο. Μπορεί να κάνουν όλες τις άλλες δουλειές τους, αλλά το κουτάκι αυτό μουρμουρίζει για ατελείωτες ώρες, ξεχασμένο μάλλον, συχνά. Η «τηλεορασιοκρατία» μας έχει φάει κυριολεκτικά.
Βέβαια για κάποιους συνταξιούχους ίσως να είναι η μοναδική παρέα και ο φύλακάς τους από τους κακοποιούς. Δηλαδή, εάν παίζει η τηλεόραση στο σπίτι, δείχνει ότι βρίσκεται κάποιος μέσα και δύσκολα θα πλησιάσει ένας μικρός και ερασιτέχνης ληστής, επειδή ακριβώς, ακούει να γίνεται κάποια σχετική φασαρία εκεί. Αυτοί πολύ καλά κάνουν και έχουν για πολλές ώρες ανοικτή την τηλεόραση. Δεν αναφέρομαι μόνον σ’ αυτήν την ομάδα. Μιλώ για την μεγάλη πλειοψηφία των τηλεθεατών που έχουν τα επαγγέλματά τους και τις δουλειές τους, και ενδεχομένως να ζουν μαζί με τα παιδιά τους. Το πρόβλημα εδώ αρχίζει, κατά την γνώμη μου, όταν καθώς παίζει η τηλεόραση συνέχεια, τα παιδιά μπαινοβγαίνοντας, περνούν από το χώρο του σπιτιού όπου είναι αυτή η μαγική κούτα. Τα μικρά παιδιά όλο και ρίχνουν κάποιες ματιές, όταν παίζει συνέχεια η τηλεόραση. Η γενική μου αντίρρηση είναι γιατί βάζουν τέτοια έργα σε τέτοιες ώρες, που μέσα στο σπίτι υπάρχει ο νεαρόκοσμος, αφού ξέρουν οι ειδικοί των τηλεοπτικών προγραμμάτων ότι μπορεί να τα βλέπουν και μικρά σε ηλικία άτομα, που να δέχονται αρνητικά μηνύματα, και ίσως αυτό να αποβεί μοιραίο στο μέλλον.
Το δεύτερο πρόβλημα που εντόπισα έχει να κάνει με το καθ’ αυτό πρόγραμμα των ωρών προβολής των εκπομπών. Παρατήρησα και είδα δηλαδή, σε κάποια κανάλια να παίζεται μεταξύ 18:00 με 20:00 κάτι με την ένδειξη το «8 και άνω», και αμέσως μετά το δελτίο ειδήσεων βάζουν ένα έργο που είναι όντως κατάλληλο για όλους. Εδώ η αντίρρησή μου αφορά στην κατανομή των ωρών. Θα περίμενε κανείς να τελείωναν όλα τα προγράμματα με το σήμα Κ, κατάλληλο για όλους δηλαδή μέχρι τις ειδήσεις, και αμέσως μετά τις 21:00 να παρακολουθούμε κάποιες εκπομπές με άλλες ενδείξεις καταλληλότητας. Συνήθως μέχρι τις εννέα η ώρα το βράδυ αντέχουν τα μικρά παιδιά και έπειτα από αυτήν πάνε για ύπνο.
Ενθαρρυντικό είναι ότι το εκκλησιαστικό κανάλι που υπάρχει έχει όλο χαρούμενα και ευχάριστα θέματα. Προβάλλει χρήσιμες εκπομπές και τα προγράμματά του είναι πολύ προσεγμένα, όλα κατάλληλα για όλους. Έτσι δεν υπάρχει καμία ένδειξη για ηλικίες.
Κλείνοντας αυτό το κείμενό μου, προσπάθησα να εξηγήσω γιατί κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε ορισμένα έργα ή σειρές να προβάλλονται σε ορισμένες ώρες. Πιστεύω πως είναι θέμα καλύτερου προγραμματισμού. Εάν αυτός μπορεί να αλλάξει με περισσότερη προσοχή και περίσκεψη, ίσως στο μέλλον να καταστεί δυνατό να εκλείψουν τα άσχημα κοινωνικά φαινόμενα που συνεχώς πληθαίνουν στον καιρό μας.
Σωτήρης Ι. Στυλιανού.
Συνταξιούχος Βιβλιοθηκονόμος.
Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογικής.