Μικροπράγματα
Από τον Σωτήρη Στυλιανού
Στην αρχαία Σπάρτη όποιο αγόρι γεννιόταν με κάποιο σωματικό πρόβλημα το έριχναν σε έναν γκρεμό, τον Καιάδα, για να πεθάνει, επειδή ήθελαν αρτιμελείς πολεμιστές. Η εξαίρεση έγινε με τον Βασιλιά Αγησίλαο που τον έκρυψε η μητέρα του, η οποία έβλεπε ότι το παιδί της είχε ένα μικρό κινητικό πρόβλημα. Ήταν απλά λίγο κουτσό.
Τελευταία ήρθε το φως της δημοσιότητας μία περίπτωση με αυτήν την μάνα που σκότωσε τα τρία παιδιά της. Τρεις κόρες τις δηλητηρίαζε σιγά-σιγά και μάλιστα, η τελευταία ήταν εννιά χρονών, σχεδόν κοπελίτσα. Πολύ κρίμα! Δηλαδή ένας νέος Καιάδας με άλλη μορφή εμφανίζεται στο προσκήνιο. Τί άλλο θα δούμε στην συνέχεια μετά από αυτό το φρικαλέο γεγονός, κανείς δεν ξέρει. Μόνον ο Θεός να βάλει το χέρι Του.
Η νέα Μήδεια εμφανίζεται πάλι, πιο άγρια τώρα. Δυστυχώς δεν πάμε καθόλου καλά ως κοινωνία. Στη φύση, αν σκεφτούμε, καμιά μάνα μέσα στο ζωικό βασίλειο δεν θανατώνει τα μικρά της. Μάλιστα τα φροντίζει με μεγάλη στοργή και, όταν τα μικρά ζωάκια μπορούν να βρουν πλέον μόνα τους την τροφή, τότε αποχωρίζονται από την μητέρα τους.
Προσωπικά γνωρίζω κάποια πραγματική ιστορία που έγινε εξήντα χρόνια πριν. Γεννήθηκε ένα αγοράκι φυσιολογικά. Μετά από εννέα μέρες, παθαίνει βαρύ ίκτερο και ο παιδίατρος συμβούλεψε την μητέρα του να το αφήσει χωρίς νερό για να πεθάνει. Η δικαιολογία του γιατρού ήτανε ότι θα έχει πολύ βαριά αναπηρία και γι αυτό δεν άξιζε να ζήσει. Βέβαια, στην συνέχεια διαψεύστηκε παντελώς αυτή η πρόγνωση του γιατρού. Η σωτηρία του μικρού ανάπηρου βρέφους έγινε όταν, την ημέρα που η μητέρα του το άφησε για λίγες ώρες χωρίς υγρά, τους επισκέφθηκε μία συγγενής και, μόλις αντιλήφθηκε τί πρόκειται να συμβεί, έφτιαξε και έδωσε στο βρέφος να πιεί τσάι.
Το παιδί μεγάλωσε με την σοβαρή αναπηρία του και κατάφερε να ζήσει μία φυσιολογική ζωή μέσα στην αλληλοπεριχώρηση και την αλληλοαποδόχη των γύρω του. Μορφώθηκε με τρία πανεπιστημιακά πτυχία, δούλεψε σε δημοτική υπηρεσία δεκαεπτά χρόνια και εξέδωσε τρία βιβλία. Γνωρίζω επίσης ότι σε μια πορεία εξήντα χρόνων, έχει διαμορφώσει έναν αλύγιστο χαρακτήρα σε ορισμένα ζητήματα της ζωής και είναι πολύ ευαίσθητος σε ο,τιδήποτε αφορά τον άνθρωπο.
Από εκεί που δεν το φαντάστηκαν όσοι νόμιζαν ότι έπρεπε να αφήσουν να πεθάνει ένα ανάπηρο βρέφος, έως την εξέλιξη της ζωής του, που τον ανέδειξε σε έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο, μόνον ένα θαύμα μπορούμε να πούμε ότι βλέπουμε.
Η θανάτωση των τριών μικρών παιδιών από την ίδια τους τη μάνα, με οδηγεί να σκεφτώ τί θα μπορούσε να είχε γίνει, έτσι ώστε να μην κατέληγε σε αυτό το τρομερό έγκλημα. Δύο λύσεις σκέφτηκα. Η πρώτη θα ήταν να τα υιοθετούσαν κάποιες άλλες οικογένειες μέχρι να μεγαλώσουν και η δεύτερη λύση θα ήταν να έμεναν σε ένα δημοτικό ή κρατικό ίδρυμα που φιλοξενεί παιδιά.
Δυστυχώς τέτοιες λύσεις δεν έχουν πάρει την έκταση ούτε και την προβολή που χρειάζεται από το επίσημο κράτος. Επίσης, παρόλο που έγινε προσπάθεια να βελτιωθεί ο σχετικός Νόμος, μαθαίνω πως εξακολουθεί να είναι σχεδόν αδύνατο να βρουν οι ενδιαφερόμενοι παιδί είτε για υιοθεσία είτε για να το αναλάβουν ως ανάδοχοι γονείς.
Επειδή στο μέλλον προβλέπω να ζήσουμε και άλλες τέτοιες θλιβερές καταστάσεις, γι’ αυτό ας πιέζουμε όλοι μαζί προς μια σημαντική βελτίωση στην κατεύθυνση της τακτοποίησης παιδιών που βρίσκονται σε κίνδυνο σε κατάλληλες οικογένειες.
Μάρτιος 2023.
Σωτήρης Ι. Στυλιανού.
Συνταξιούχος Βιβλιοθηκονόμος.
Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογικής.