ioanna_stvr
Τρίτη πρωί, σχεδόν ένα χρόνο μετά από την μετοίκησή μου στην Αθήνα, και στον δρόμο για την δουλειά σταματάω σε γνωστό αρτοποιείο – ζαχαροπλαστείο – καφέ, να πάρω ένα καφεδάκι…. Κι εκεί που περιμένω αμέριμνη να φτιαχτεί και χαζεύω τα αρτοποιήματα της βιτρίνας το μάτι μου πέφτει σε αυτά τα ταμπελάκια… Ομολογώ ως πρώτη φορά βλέπω τέτοια περιγραφή για την μπουγάτσα!
Ας τα πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Καταρχήν δεν έχω σκοπό να μπω σε αντιπαράθεση Θεσσαλονίκη / Αθήνα, σουβλάκια/ καλαμάκια και σως / αλοιφές. Θέλω μόνο, πολύ απλά και κατανοητά να εξηγήσω τι είναι μπουγάτσα, ασχέτως γεωγραφικού προσδιορισμού.
Μπουγάτσα λοιπόν φίλη και φίλε μου ονομάζεται το φύλλο. Μόνο το φύλλο! Αυτό που ο φίλος που έφτιαξε τα ταμπελάκια της φωτογραφίας ονομάζει “φύλλο αέρος”, αυτό είναι η μπουγάτσα.
Και θα φέρω αμέσως παράδειγμα: Γιατί όταν θέλεις τυρόπιτα διευκρινίζεις αν την θες χωριάτικη ή κουρού, ή σφολιάτα; Ε, το ίδιο ακριβώς γίνεται και με την μπουγάτσα. Εξ ου και η διαφορά μεταξύ μπουγάτσας με κρέμα ή μπουγάτσας με τυρί ή μπουγάτσας με κιμά. Η διαφορά είναι στην γέμιση. Και για να το πάω ακόμα πιο παλιά, η κλασσική παραδοσιακή μπουγάτσα είναι σκέτο φύλλο ψημένο με χοντρή ζάχαρη και κανέλα.
Οπότε μην είστε τόσο προκατειλημμένοι κι έτοιμοι να κοροϊδέψετε αυτόν που θα ζητήσει η μπουγάτσα του να έχει κάποια άλλη γέμιση από αυτήν που έχετε συνηθίσει εσείς. Είναι σαν να τρώτε μόνο χωριάτικη τυρόπιτα και να κοροϊδεύετε αυτόν που θέλει χωριάτικη σπανακόπιτα!
Και το λέω με πολλή αγάπη και προς τους βόρειους και προς τους νότιους γιατί κρατάω και από τις δύο μεριές και δεν τις μπορώ αυτές τις αντιπαραθέσεις. Καθένας έχει δίκιο σε κάτι και είναι ΟΚ το πείραγμα και η καζούρα, αλλά καλό είναι να ξέρουμε και την αλήθεια πίσω από τις πλάκες.
ΥΓ. Εγώ την προτιμώ μισή τυρί μισή κιμά γιατί μετά τραβιέται καλύτερα το γάλα κακάο. Όποιος έχει δοκιμάσει, καταλαβαίνει απόλυτα τι εννοώ. 😉😉😉
Για λόγους ιστορικής καταγραφής και μόνο να πούμε ότι πολλά χρόνια πριν τις μαζικές εισαγωγές μικρών μπαμπού από την Κίνα για χρήση σούβλας οι “μάστορες” παίρναν ένα καλάμι, το σκίζανε και εκεί περνούσαν μπουκιές κρέατος. Αυτό είναι το περιώνυμο “καλαμάκι”, όπου ένα τμήμα του καλαμιού (δηλ. ένα καλαμάκι) χρησιμοποιείτο σαν μικρό σουβλί (δηλ. σουβλάκι). Το ένα δήλωνε το υλικό, το άλλο τη χρήση. Τότε δεν υπήρχε ούτε πίτα ούτε γύρος. Το σουβλάκι ή καλαμάκι πωλείτο με μια φέτα ψωμιού καρφωμένη. Με τα χρόνια ήρθε πρώτα η πίτα. Όπου το περιεχόμενό της ήταν (μαντέψατε) αυτό που λέμε καλαμάκι ή σουβλάκι (πάλι… Διαβάστε περισσότερα »
Για πιάσε 2 μπουγάτσες σουβλάκι ρε Γράφων