Νέα ζωή: Μετακομίζοντας απ’ τη Θεσσαλονίκη, στις Βρυξέλλες της καραντίνας

Από την Ιωάννα Κωστοπούλου

Στη Θεσσαλονίκη

Δύο, σχεδόν, μήνες πριν. Στη Θεσσαλονίκη. Ετοιμαζόμουν για την μετακόμισή μου στις Βρυξέλλες. Οι καθημερινές μου υποχρεώσεις και ταχύτητες μου αποσπούσαν την προσοχή από όλα όσα έπρεπε να φροντίσω για αυτή μου την αλλαγή. Είχα προλάβει, φυσικά, να ρίξω μια βιαστική ματιά, στις τιμές και στις ημερομηνίες των εισιτηρίων. Ήξερα τον προορισμό, μα έψαχνα το δρομολόγιο που θα έκανε πιο συναρπαστικό το ταξίδι μου. Έφτιαξα, λοιπόν, ένα ήσυχο βράδυ και το αφιέρωσα στην αναζήτηση αυτή.

Μια απευθείας πτήση, της τελευταίας στιγμής, ήταν αρκετά ακριβή και δεν θα μου προσέφερε κάτι καινούριο. Επόμενη επιλογή. Μέσω Κωνσταντινούπολης και με αναμονή μόλις τεσσάρων ωρών. Δεν θα προλάβαινα, φυσικά, να μετακινηθώ εκτός. Αυτό, όμως, που με συνάρπαζε ήταν το νέο αεροδρόμιο που θα είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω γενικά. Ειδικά. Ήμουν περίεργη. Για το είδος της αντιμετώπισης που θα είχαμε ως ταξιδιώτες στις αρχές του ξεσπάσματος του κορωνοϊού. Έτσι και το έκλεισα.

Ως επαγγελματίας πια ταξιδιώτισσα. Ετοίμασα τις δύο μου βαλίτσες, μια μεγάλη και μια μικρή. Χαράματα. Λίγες ώρες πριν από την πρώτη μου, πρωινή πτήση. Η εξαιρετική τεχνική διπλώματος που έχω υιοθετήσει, με βοήθησε και πάλι. Τράβηξα, λοιπόν, τα φερμουάρ, χωρίς να χρειαστεί να καθίσω επάνω τους ή να τις πιέσω για να κλείσουν. Εξάλλου το Πάσχα ήταν κοντά. Όπως και οι Βρυξέλλες από τη Θεσσαλονίκη.

Στο μυαλό μου 

Tα τριακόσια εβδομήντα τέσσερα σκαλοπάτια του Montagne de Bueren, στη Λιέγη, είχα προλάβει να τα μετρήσω, ένα προς ένα, το 2014. Σε μια περιήγηση μερικών ωρών στον δρόμο μου από το Άαχεν για το Σαρλερουά. Μου είχε φτάσει. Έτσι και την έβγαλα από τον χάρτη μου. Ο συνδυασμός, λοιπόν, Γάνδης και Μπριζ (Βρύγη) ήταν ο επικρατέστερος. Γραφικά, πλακόστρωτα δρομάκια. Κανάλια, κάστρα και μεσαιωνικές εκκλησίες. Ό,τι καλύτερο για μια ανοιξιάτικη εξόρμηση το τριήμερο των εορτών.

Στις Βρυξέλλες I 

Είχα βρεθεί για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2011. Όταν μια καθηγήτριά μου από το πανεπιστήμιο με επέλεξε, μαζί με άλλους φοιτητές, στην ομάδα των νεαρών δημοσιογράφων που θα επισκέπτονταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τρεισήμισι απογεύματα ήταν αρκετά για να εξερευνήσω το κέντρο τους και να πάρω τις γεύσεις που έψαχνα. Μπύρα ανανά και πατάτες τηγανιτές. Σοκολατάκια διαφόρων γεύσεων στο χέρι. Και περπάτημα στο πλακόστρωτο της Grand Place και τα τριγύρω στενά.

Έχοντας ζήσει πέντε μήνες στην Βιέννη. Οι Βρυξέλλες μου είχαν φανεί τόσο αντιφατικές, έως και άσχημες. Τίποτα από όσα είχα δει, δεν με ενθουσίασε. Ίσως γιατί την συνέκρινα διαρκώς. Ακόμη και με την Πράγα. Την έσβησα, λοιπόν, νωρίς-νωρίς, από τον χάρτη μου. Και την ξέχασα όταν επέστρεψα Θεσσαλονίκη και όταν ταξίδεψα σε άλλες χώρες. Θα πήγαινα ξανά μόνον τυχαία, για ένα κάποιο stop ’n go.

Στις Βρυξέλλες II

Τον Μάιο του 2019. Στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Εκλογών. Όταν με μια ομάδα νέων, ενεργών στα social media, επισκεφθήκαμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τον μήνα εκείνον ήμουν απίστευτα πιεσμένη. Θεσσαλονίκη, Αθήνα. Αθήνα, Θεσσαλονίκη. Δυόμιση, ωστόσο, απογεύματα ήταν αρκετά για να θυμηθώ την πλατεία Schuman και την κίνηση γύρω από τα κτίρια των ευρωπαϊκών θεσμών.

Τον καθεδρικό ναό των Βρυξελλών (του Αγίου Μιχαήλ και της Αγίας Γουδούλης). Το πιο αξιόλογο οικοδόμημα γοτθικής αρχιτεκτονικής της Βραβάντης, όπως λένε, και τα ρεσώ κεριά στην είσοδό του. Το πολύχρωμο πάρκο στην Jardin du Mont des Mont des Arts, ή αλλιώς στον «Λόφο των Τεχνών», και την φασαρία στα παγκάκια του. Δυόμιση απογεύματα ήταν αρκετά για να αναθεωρήσω. Θα πήγαινα ξανά με χαμόγελο.

Στις Βρυξέλλες III

Τον Μάρτιο του 2020. Οπότε και μετακόμισα. Μετράω πια εννέα ημέρες φυσιολογικής, σχεδόν, ζωής και τριάντα καραντίνας και τηλεργασίας. Πού πρόλαβα να φτάσω και με πόσα αληθινά πρόσωπα να συναναστραφώ. Jette, Woluwe-Saint-Lambert, τέρμα Ixelles. Με μετρό και τραμ. Λίγα ήταν. Μετράω και τα χιλιόμετρα που καθημερινά τρέχω. H νέα εφαρμογή, δηλαδή, που κατέβασα στο κινητό μου το κάνει. Και πού μπορώ να φτάσω περπατώντας, εκτός από το Parc du Cinquantenaire.

Και την ησυχία μου μετράω. Κι αυτή των δρόμων και της πόλης. Γρήγορος ρυθμός ζωής, γρήγορη μόδα, γρήγορο φαγητό. Γρήγορες ανθρώπινες σχέσεις. Δεν είμαι σίγουρη, αν η ταχύτητα αυτή μου έχει λείψει και τόσο. Απομυθοποίησα, πάντως, ήδη τις «ανάγκες» μου. Είμαι περισσότερο χαρούμενη, με λιγότερα υλικά αγαθά. Και οι Βρυξέλλες, μου είναι πανέμορφες. Ειδικά τώρα που διακρίνω τον καθαρό τους ουρανό, τις φανταχτερές τουλίπες και την  Άνοιξη.

Κυριακή του Πάσχα

Του Ορθόδοξου. Με πήρε η μάνα μου για καλημέρα και χρόνια πολλά από Θεσσαλονίκη. Expert πια στις video κλήσεις, περιμένει, πάντα χαμογελαστή, να κάνω τον καφέ μου και να πούμε τα αλά καραντίνα νέα μας. Έπειτα, αντιστρέφει την κάμερά της, και  μου παρουσιάζει τις δημιουργίες. Αυτή την φορά τα πασχαλινά. Τής το λέω διαρκώς. Πως αν συνεχίσει έτσι, θα τής κάνω κανάλι στο YouTube.

Χθες βράδυ. Έριξα μια ματιά στους αριθμούς. Το Βέλγιο, συγκριτικά με την Ελλάδα, τα πάει πολύ άσχημα. Τριάντα επτά χιλιάδες κρούσματα και πεντέμισι χιλιάδες νεκροί. Παρόλα αυτά, μάς επιτρέπεται κανονικά, εκτός από το σούπερ-μάρκετ και το φαρμακείο, να βγαίνουμε για σωματική άσκηση σε εξωτερικό χώρο, χωρίς να στέλνουμε μήνυμα σε ένα κάποιο 13033.

Σε λίγο, λοιπόν. Θα πάμε για ποδηλατάδα με την Ελισσάβετ και την Christina Maria. Γάντια, μάσκες, αντισηπτικά. Και όπου μας βγάλει ο δρόμος. Κάτι θα φάμε. Και ίσως τσουγκρίσουμε και κανένα άχρωμο αυγό. Έτσι για την πασχαλινή μας φάση. Αέρας γέλιο, φωτοσύνθεση και πίσω. Να μιλήσω ξανά με τους Ανθρώπους μου. Το έχει, εξάλλου, η ημέρα. Αφού δεν μπορούμε να είμαστε γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Ευχή 

Συνεχίζω να πιστεύω ότι η ψυχική και σωματική υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Και μετά ακολουθούν τα πρόσωπα και οι αγκαλιές των Ανθρώπων μας. Μου λείπουν. Οι αδερφές μου που δεν ήρθαν. Μου λείπουν. Οι εκδρομές και τα ταξίδια. Το χωριό της μαμάς μου, που συνήθως κάναμε Πάσχα. Η Γάνδη και η Μπριζ που θα πηγαίναμε. Μου λείπουν και κάποια από τα όνειρα που έβαλα στον «πάγο».

Ιδέα δεν έχω για το αύριο. Μα μπορώ να κάνω υπομονή. Αρκεί ο κόσμος μας, κάτι να μάθει. Και να βγει καλύτερος.

Καλή μας αντάμωση, λοιπόν.