Μικροπράγματα
Με αφορμή το άρθρο «Οι γονείς μου με έδιωξαν τελικά από το σπίτι, είμαι στο παρκάκι από τότε και δεν έχω που να πάω», μια αναγνώστριά μας μας αποφάσισε να γράψει και να μοιραστεί μαζί μας το παρακάτω κείμενο.
Ο γάμος
Το 2010 άφησα πίσω μου τα συντρίμμια της χώρας μας και μετακόμισα σε μια πόλη της νότιας Γερμανίας για να ξεκινήσω το διδακτορικό μου. Δεν έχω καμία διάθεση να μνημονεύσω τα 1000 χρόνια μπροστά επιτεύγματα της γερμανικής κοινωνίας, θα το αφήσω για άλλη φορά. Θα ήθελα μόνο να διηγηθώ μια ιστορία και αν μπορέσω να αποτυπώσω τα συναισθήματα που μου άφησε ένα γεγονός.
Στην ερευνητική μας ομάδα ήμασταν γυρω στα 25 άτομα. Ανάμεσα τους και ο ‘Ολιβερ, μεγάλο πειραχτήρι. Σε ένα πάρτυ είχαμε σχηματίσει ένα πηγαδάκι και συζητούσαμε τι δώρο να πάρουμε στη Μαρία. Ο Όλιβερ λοιπόν πρότεινε διάφορες δραστηριότητες για ζευγάρια και μια μάλιστα που ξέρει ότι άρεσε σε άλλες λεσβίες φίλες του.
Εγώ η μικρή Γκόλφω από το χωριό της Ευρώπης πήγα να τον διορθώσω, τρομάρα μου, λέγοντας ότι δεν είναι σωστό να την αποκαλεί έτσι. Νόμιζα ότι το έλεγε γιατί η Μαρία είχε το στυλ έφηβου αγοριού και ήθελε να την κοροϊδέψει. Πετροβολήστε με άνετα. Δεν είχα ξανακούσει παρέα να μιλάει τόσο άνετα για ομοφυλικά ζευγάρια στις επαρχιακές πόλεις που μεγάλωσα και σπούδασα 10 χρόνια πριν. Το πηγαδάκι γύρισε και με κοίταξε γεμάτο απορία. “Τι λες; Η Μαρία EINAI λεσβία”. 24 χρόνια στη Ελλάδα και ήταν η πρώτη λεσβία που συνάντησα. Τι γίνεται; Που ειναι όλες στην χώρα μας;
Πέρασε ο καιρός και έλαβα το πρώτο προσκλητήριο γάμου στην Γερμανία. Ήταν της Μαρίας και της Γκαμπριέλα. Στο δημαρχείο της χαριτωμένης πόλης. Πήγα μαζί με όλη την παρέα.
Το έθιμο εκεί είναι να στήνεται ένας πάγκος έξω για τις ευχές και την υποδοχή των καλεσμένων με σαμπάνιες. Παιδιά, όταν τελείωσε η τελετή και βγήκαν οι κοπέλες δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω αυτό που είδα. Είδα ένα ζευγάρι τρισευτυχισμένο, να λάμπει από χαρά, να κοιτάει η μια την άλλη με απέραντο έρωτα. Όλες αυτές οι λέξεις υπάρχουν και στην πραγματικότητα. Τις είδα.
Είδα τη μαμά της Μαρίας να δακρύζει, είδα τις 2 αδερφές της και τον αδερφό της να την πνίγουν στη αγκαλιά τους. Είδα τον πατέρα με το ποτήρι ψηλά να εύχεται δυνατά. Η ευτυχία διάσπαρτη σε όλους.
Πήγαμε και στο γλέντι το βράδυ. Το πρώτο βαλς το χόρεψαν οι νεονυμφες και μετά τα δύο ζευγάρια γονέων. Βασικά οι γονείς δεν κάθισαν και καθόλου όλο το βράδυ.
Δυο κοπέλες ελεύθερες, ευτυχισμένες, χαίρονται τη ζωή τους χωρίς να κρύβονται. Η Μαρία είναι τώρα καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο.
Γιατί το έγραψα αυτό; Γιατί η αγάπη είναι ωραίο να φαίνεται παιδιά. Θεέ μου πόσα χρόνια πίσω είναι η χώρα μας, πόσο ακόμα θα βασανίζει τα παιδιά της….
-Spread love
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Οι γονείς μου με έδιωξαν τελικά από το σπίτι, είμαι στο παρκάκι από τότε και δεν έχω που να πάω»