σε

Ο Πέτρος Γαϊτάνος χωρίς το ψαλτήρι

Πριν τυποποιηθεί σε τροβαδούρο του Πάσχα, ήταν κάποτε φέρελπις εκπρόσωπος του έντεχνου με μια καλοσχηματισμένη φωνή

Όλοι έχουμε ταυτίσει τον Πέτρο Γαϊτάνο με ψαλμούς της Μεγάλης Εβδομάδας, κατά την οποία είναι ο αδιαφιλονίκητος σούπερ σταρ, μαζί με τον «Ιησού από τη Ναζαρέτ» του Τζεφιρέλι. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο ίδιος δεν έχει τοποθετηθεί με ιδιαιτέρως χριστιανικό τρόπο σε ορισμένες συνεντεύξεις του, ωστόσο αυτό δεν φαίνεται να αποθαρρύνει το ακροατήριό του (το οποίο μάλλον ενστερνίζεται ορισμένες από τις απόψεις που διατυπώνει, άλλωστε δεν είναι λίγοι οι ιεράρχες, ονόματα δεν λέμε, που έχουν πει τα τρισχειρότερα).

Οι πιο παλιοί θυμόμαστε έναν σεμνό νεαρό με αγγελική φυσιογνωμία να τραγουδάει τη «Λάθος Εποχή», ένα μελαγχολικό τραγούδι του Σταμάτη Σπανουδάκη, που γνώρισε μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία το 1990.

Πέτρος Γαϊτάνος ΄΄ Λάθος εποχή ΄΄, Σταμάτης Σπανουδάκης, Petros Gaitanos, Official Video Clip

ΛΑΘΟΣ ΕΠΟΧΗ Στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Γαϊτάνος Παραγωγή: Polygram 1990 Ενορχήστρωση, Μουσική, Στίχοι και Διεύθυνση Παραγωγής: Σταμάτης Σπανουδάκης Δίσκος : ΄΄ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΄΄ 1990 Λάθος εποχή ήταν να βρεθούμε Λάθος εποχή είναι αυτή που ζούμε Τι να πω εγώ, τι να πεις κι εσύ

Το 1992, τραγούδησε ένα ακόμη τρυφερό τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού, «Στο Κάστρο το παλιό». Το πλατύ κοινό θυμάται περισσότερο την εκτέλεση από τον ίδιο τον συνθέτη και στιχουργό. Εμείς οι ρομαντικές ψυχές το είχαμε όμως ήδη αγαπήσει από τη φωνή του Γαϊτάνου.

Πέτρος Γαϊτάνος ΄΄ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΄΄ ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ

Πέτρος Γαϊτάνος ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ Στίχοι: Παντελής Θαλασσινός Μουσική: Παντελής Θαλασσινός Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Γαϊτάνος Δίσκος : ΄΄ ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ ΄΄ 1992 Στο κάστρο το παλιό σε κάποιο τοίχο σου ‘χα γράψει σ’ αγαπώ το πιο γλυκό μου μήνυμα Το πλήρωσα κι αυτό τόσο ακριβά που να μην ξέρω

Ο Γαϊτάνος τραγούδησε και Γιάννη Σπανό (το 1992, στον ίδιο δίσκο με το «Κάστρο το Παλιό», που λεγόταν «Γυάλινος Δρομέας»). Εκεί πέφταμε στα πατώματα οι προαναφερθείσες ρομαντικές ψυχές. «Και με παίρνουν τα κλάματα» ονομάζεται το τραγούδι, σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου.

Πέτρος Γαϊτάνος ΄΄ Και με παίρνουν τα κλάματα ΄΄ Petros Gaitanos in Venice, Official Video Clip

ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Μουσική: Γιάννης Σπανός Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Γαϊτάνος Δίσκος : ΄΄ ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ ΄΄ 1992 Παραγωγή: Polygram 1992 Διεύθυνση παραγωγής: Γιώργος Μακράκης Ενορχήστρωση & Διεύθυνση ορχήστρας: Γιάννης Ιωάννου 7 & 10, Ενορχήστρωση : Γιώργος Θεοφάνους Για να φύγει η πολλή μοναξιά να μη ζω τον καημό σου γράφω γράμματα φανταστικά στον εαυτό μου κρυφά, δήθεν γράφεις εσύ σιωπηλά κι είμαι εγώ παραλήπτης και γεμίζει με φως και με τα φιλιά μια νύχτα παλιά.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη το ωραιότερο τραγούδι που έχει πει ο Γαϊτάνος το έχει γράψει ο (πρωτοεμφανιζόμενος τότε) Γιώργος Θεοφάνους, κι αυτό στον δίσκο «Γυάλινος Δρομέας» το 1992. Το τραγούδι δεν έγινε επιτυχία, αλλά έδειξε ότι ο Θεοφάνους μπορεί να γράψει και δυσκολότερα πράγματα από τα (αξιοπρεπή) ποπ χιτ της τότε συζύγου του Ευρυδίκης. Πρόκειται για την «Εξουσία». https://www.youtube.com/watch?v=0KtgboQWjbQ

Πέτρος Γαϊτάνος ΄΄ΕΞΟΥΣΙΑ ΄΄ ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ

Πέτρος Γαϊτάνος ΕΞΟΥΣΙΑ Στίχοι : Ηρώ Τρίγωνη Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Γαϊτάνος Δίσκος : ΄΄ ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ ΄΄ 1992 Σαν μια ανάλαφρη παθιάρα εξουσία Τα δάχτυλα σου καίνε το μυαλό μου Το σώμα σου κυλάει στο δικό μου Και λίγα πια τα πράγματα, που έχουν σημασία Ρεφρέν Εξουσία,

Από φέρελπις εκπρόσωπος του έντεχνου  (όρος που καταδυνάστευσε την ελληνική μουσική τη δεκαετία του 1990), με μια καλοσχηματισμένη φωνή που θύμιζε μια λυρικότερη εκδοχή του Γιώργου Νταλάρα, και μετά από έναν πετυχημένο δίσκο με παραδοσιακά τραγούδια («Ελεύθερες Θάλασσες»), ο Πέτρος Γαϊτάνος «τυποποιήθηκε» σε κάτι που ομολογουμένως ξέρει να κάνει πολύ καλά. Η ζωή έχει γυρίσματα, όπως άλλωστε και οι βυζαντινοί ύμνοι (φωνητικώς)…

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

3 points
Upvote Downvote

Total votes: 3

Upvotes: 3

Upvotes percentage: 100.000000%

Downvotes: 0

Downvotes percentage: 0.000000%

5 Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση
  1. Ένα από τα πρώτα μου ακούσματα ήταν η Πολιτεία Δ’ του Θεοδωράκη σε στίχους Μάνου Ελευθερίου με ερμηνευτή τον Πέτρο Γαϊτάνο. Μάλιστα, στο Ξυλόκαστρο που παραθερίζαμε τον ίδιο καιρό, έτυχε να βρεθώ και σε συναυλία του Γαϊτάνου, όπου είχε πολύ κόσμο και υπέροχα τραγούδια. Με θλίβει όλη αυτή η τυποποίηση που επέλεξε.

  2. Όλοι οι «έντεχνοι» είναι κάπως έως απολύτως τυποποιημένοι.
    Μπορεί να μας πει κάποιος πιο ειδικός, στοιχεία για την πορεία και την εξέλιξη του Μ. Πασχαλίδη, ή του Θηβαίου, ή του Θαλασσινού, του Παπακωνσταντίνου, του Χαρούλη ή ακόμη και του Κότσιρα και της Μποφίλιου; ή της Αρβανιτάκη;
    Μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος εάν ένα τραγούδι τους είναι από τον 1ο ή τον 12ο δίσκο τους;
    Οι περισσότεροι λόγω βολέματος ή αρπαχτής ξεζουμίζουν ένα είδος για δεκαετίες με ελάχιστες ή μηδενικές παραλλαγές.
    Απλώς η περίπτωση του συγκεκριμένου είναι ιδιάζουσα λόγω θρησκευτικότητας.
    bty Οι επιτυχίες που αναφέρεις είναι αναμφισβήτητες.

    • Και για τους «έντεχνους» και για τους μη έντεχνους η τυποποίηση είναι κάτι που επιβάλλεται από την αγωνία της επόμενης επιτυχίας (και από τους παραγωγούς, γιατί και ο τραγουδιστής είναι αναλώσιμο προϊόν…)… Έχετε απόλυτο δίκιο.

    • Συγγνώμη αλλά αν πάρεις τον 1ο δίσκο που είχε κάνει η Μποφίλιου με τον τελευταίο της δεν έχουν καμία σχέση. Και σε ερμηνεία, και σε στίχους παρά τον ίδιο στιχουργό, και σε ήχο αφού ο συνθέτης δεν είναι ο Κώστας Τσίρκας αλλά ο Καραμουρατίδης, ο οποίος όμως έχει εξελιχθεί μουσικά από δίσκο σε δίσκο. Μάλιστα, ο πρώτος δίσκος το »100 μικρές ανάσες» είχε ένα πιο ποπ ύφος σε σχέση με τον αμέσως επόμενο »Μέχρι το τέλος». Τα »Εισιτήρια Διπλά» επίσης διαφέρουν πολύ από αυτούς και αντίστοιχα οι »Μέρες του Φωτός» διαφέρουν από τα »Εισιτήρια Διπλά». Ας ακούσει κάποιος και τα τραγούδια της »Άνω Τελείας» με τον Σέμση, που επίσης διαφέρουν από όσα έχει κάνει. Ερχόμαστε λοιπόν στη »Βαβέλ» που διαφέρει κατά πολύ σε σχέση με όλους τους προηγούμενους, ειδικά σε ήχο. Μιλάω για τη Μποφίλιου που συγκεκριμένα ακούω και μπορώ να παρατηρήσω σημαντικές διαφορές, οι οποίες εξηγούνται από τον τρόπο που λειτουργεί η συγκεκριμένη τριάδα, που κάνει δίσκο μόνο όταν έχει κάτι να πει και όχι απλώς για να γίνει. Τώρα στη παράσταση »Μπελ Ρεβ» από το ομώνυμο τραγούδι των »Εισιτήρια Διπλά» τραγουδάει αρκετά ξένα τραγούδια. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να το καταλάβει, απλώς ας παραδεχτεί ότι δεν ακούει Μποφίλιου.
      Ωστόσο, τι πάει να πει και για άλλους καλλιτέχνες ότι ξεζουμίζουν ένα είδος; Θα έπρεπε να τραγουδούν ένα ύφος που δεν θα τους εκφράζει; Ούτε αυτούς, ούτε όσους ακούμε το συγκεκριμένο είδος. Αυτή τη μανία του να είσαι καλός σε όλα την έχουμε μόνο εδώ που ακόμα και στα talent shows βάζουν διάφορα παιδιά να τραγουδούν διάφορα είδη μουσικής χωρίς να τα καταφέρνουν απόλυτα με επιτυχία. Να βάλουμε και τον Καρρά να τραγουδήσει Μπιγιονσέ και τη Μπιγιονσέ να τραγουδήσει ρεμπέτικα. Λίγο έλεος κάπου.

Αφήστε μια απάντηση