Οι Ξενιτεμένοι: Πώς είναι η ζωή στην Ιρλανδία;

Στη στήλη «Οι Ξενιτεμένοι» φιλοξενούμε κείμενα φίλων που ξενιτεύτηκαν και μιλούν για τη ζωή στα μέρη τους

Σήμερα, ο Θοδωρής, απ’ την Ιρλανδία

Καλησπέρα,

Ονομάζομαι Θοδωρής Γ. και σε λίγο καιρό θα έχω κλείσει ένα χρόνο εργαζόμενος ως ερευνητής στην Ιρλανδία και συγκεκριμένα στο πανεπιστήμιο του Κορκ. Πριν ακόμα έρθω και εγκατασταθώ στη νέα αυτή χώρα, άκουγα πολλούς γύρω μου να μου λένε για το πόσο κοινά σαν λαοί έχουμε με τους Ιρλανδούς. Στην αρχή ήμουν αρκετά διστακτικός να το δεχτώ, αλλά με τον καιρό μεγάλωσε αυτή η σκέψη μέσα μου έτσι ώστε στο τέλος να φαντάζομαι ότι ήρθα κάπου οικεία.

Με το που προσγειώθηκα όλα μου φάνηκαν ένα copy paste της Αγγλίας (χώρας που είχε περάσει τέσσερα χρόνια στο παρελθόν). Οι μορφές των ανθρώπων, τα ρούχα τους, τα κτίρια, ο αέρας. Αμέσως όμως αντιλήφθηκα ότι όλα αυτά ήταν μια ψευδαίσθηση. Πολλές φορές μου τυχαίνει πέραν της σύγκρισης με την Ελλάδα να κάνω αυτόματα και σύγκριση με την Αγγλία. Οι άνθρωποι, από τον οδηγό ταξί και τη σερβιτόρα, μέχρι τον υπάλληλο ξενοδοχείου και τους συνάδελφους και καθηγητές είναι απίστευτα ευγενικοί. Θυμόμουν όταν έκανα τα ψώνια για το σπίτι μου στις αρχές ακόμα που δεν γνώριζα τα μέρη και τα μαγαζιά καλά και ήθελα κάποια οικιακά αντικείμενα. Η σερβιτόρα θα μου έγραφε σε χαρτί όλα τα υποψήφια μαγαζιά καθώς και το δρόμο στον οποίο βρίσκονταν. Ήταν μια πράξη ευγένειας και καλοσύνης που στην Αγγλία (για Ελλάδα ούτε συζήτηση) δεν είχα συναντήσει. Οι άνθρωποι εδώ είναι τρομερά ευγενικοί και εξυπηρετικοί.

Ένα άλλο πράγμα που με εξέπληξε θετικά είναι το φαγητό. Μπορεί να μην φημίζονται σαν κουζίνα, παρόλα αυτά η ποιότητα σε κρέας και ψάρι είναι αξιοζήλευτη ακόμα και για τα ελληνικά δεδομένα. Μπορεί να μην φας κάτι traditional, αλλά ακόμα και η μπριζόλα ή το κοτόπουλο θα σε κάνει να νίωσεις σαν να τρως σπιτικό φαγητό. Ίσως ακουστεί ως υπερβολή αλλά δεν νομίζω ότι εχω φάει καλύτερη ποιότητα φαγητού στην Ευρώπη. Εντυπωσιακό βρήκα επίσης το γεγονός ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πας σε ένα σπίτι επίσκεψη και να μην μείνεις για φαγητό και μετά τσάι.

Αν σε κάτι μοιάζει η Ιρλανδία με την Ελλάδα, αυτό δυστυχώς είναι μόνο τα αρνητικά. Χαρακτηριστικό ότι ακόμα και μέσα στην πόλη, οι οδηγοί δεν θα διστάσουν να πατήσουν το γκάζι ούτε θα διστάσουν να επιταχύνουν στο πορτοκαλί (ή και κόκκινο) για να μην σταματήσουν. Παρόμοια και οι πεζοί, αν βρουν την παραμικρή ευκαιρία θα περάσουν και με κόκκινο. Είναι από τα πρώτα πράγματα που παρατήρησα ότι μοιάζουμε σαν λαοί. Παρότι Δυτική Ευρώπη, ακόμα και οι ίδιοι παραδέχονται ότι σε τέτοια ζητήματα είναι πιο ΄΄χαλαροί’’.

Επιπλέον, όσο ευγενικοί και καλοσυνάτοι είναι οι Ιρλανδοί, τόσο απλά μπορούν να μεταμορφωθούν σε καυγατζήδες οδηγούς. Κάθε μέρα θα δεις οδηγούς να τσακώνονται και να κάνουν χειρονομίες ο ένας στον άλλον (παραδόξως χωρίς να ακούς κόρνες). Γενικά μπορούν να μανουριάσουν αρκετά εύκολα αν νιώσουν ότι αδικούνται. Σας θυμίζει κάτι;

Τέλος αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση για την ώρα είναι το πόσο τοπικιστές είναι και το πόσο αγαπάνε την πατρίδα τους, σε έναν υγιή εθνικισμό θα το χαρακτήριζα. Κλασσικά Ιρλανδικά τραγούδια αναφέρουν διάφορα μέρη τους, ιστορικά γεγονότα και κάνουν αναφορές στο πιο παλιό και παραδοσιακό τρόπο ζωής τους. Ο τοπικισμός τους ενισχύεται επίσης από τα μοναδικά ιρλανδικά αθλήματα που έχουν τα οποία αποτελόυν μια ομάδα από κάθε περιοχή (σαν να λέμε μια ομάδα Αθήνα, μια Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Ηράκλειο, Πάτρα κοκ). Όλοι αγαπάνε τη χώρα τους, τα μέρη τους αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα τους ακούσεις να την επαινούν.

Όπως μου είπε και ένας συνάδελφος όταν του είπα για το πόσο καλοί είναι οι άνθρωποι εδώ αυτό που μου απάντησε ήταν: Το φαί και η ευγένεια είναι τα μόνα πράγματα που έχουμε. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα με έπιασε πολύ.

***

*Αν είστε κι εσείς Ξενιτεμένοι και θέλετε να μιλήσετε για τα καλά ή τα στραβά που ζείτε στο μέρος που ζείτε τώρα, στείλτε μας τα κείμενά σας >> mikropragmata@lifo.gr