Οι Ξενιτεμένοι: Ζώντας στο Βέλγιο εκτίμησα την ελληνική εστίαση

«Οι Ξενιτεμένοι» είναι μια στήλη στα Μικροπράγματα με κείμενα φίλων που ξενιτεύτηκαν και μιλούν για τη ζωή στα μέρη τους

***

Σήμερα γράφει ο Παναγιώτης Μπλάνος

Το Βέλγιο είναι μια χώρα με ιδιαιτερότητες. Πέρα από τους ψυχικά διχασμένους Βορρά (Φλάνδρα) – Νότο (Βαλλονία), υπάρχουν οι πολυεθνικές Βρυξέλλες, όπου, εξαιτίας -και- των ευρωατλαντικών θεσμών, το 46% των κατοίκων είμαστε ξένοι. Οι αντικειμενικά καλοί μεσοσταθμικά μισθοί των εργαζόμενων στα Όργανα, σε συνδυασμό με την εδραιωμένη κουλτούρα του Lunch break και του απεριτίφ μετά τη δουλειά, έχουν οδηγήσει σε μια σφύζουσα βιομηχανία εστίασης που κινείται κυρίως γύρω από το κέντρο της πόλης και την πλατεία Σούμαν.

Οι παροχές ακολουθούν το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης, συνεπώς, ακόμα και για τους εδώ μέσους μισθούς, δεν τις λες και οικονομικές.

Για έναν Έλληνα/μια Ελληνίδα, ωστόσο, η σχέση ποιότητας/τιμής, σε σύγκριση με την Ελλάδα, παραμένει χειρότερη. Και εξηγούμαι:

Πρώτον, τα μαγαζιά συχνά δεν επενδύουν ιδιαίτερα στη διακόσμηση και τον εξοπλισμό τους. Ακόμα και στα ακριβότερα μαγαζιά, θα δει κανείς γρουσουζοτραπεζοκαθίσματα, που στην Ελλάδα δεν θα βρεις ούτε στο πανηγύρι της Παναγίας της Φανερωμένης στο Χιλιομόδι Κορινθίας (στα κλαρίνα) ή σε παιδοτόπους-κακομοιράδικα. Κάποιοι λένε ότι αυτό οφείλεται στο ότι οι επιχειρηματίες επιλέγουν να μην επενδύουν σε αυτό, όταν οι καιρικές συνθήκες φθείρουν τον εξοπλισμό γρήγορα. Εν μέρει δεκτό. Όμως μετά τα 40 θες μια άνετη πλάτη στο κάθισμά σου!

Δεύτερον, η καθαριότητα δεν είναι αυτονόητη στα τραπέζια, τα οποία κατά κανόνα δεν καθαρίζονται συχνά ή τελείως. Προσωπικά, τις περισσότερες φορές, κουβαλάω μωρομάντιλα για να καθαρίσω το τραπέζι που θα κάτσω, σε μια προτεσταντική λογική DIY, που όμως μόνο λιτή δεν είναι ως προς τις τιμές. Και πιστέψτε με, δεν είμαι ψυχαναγκαστικός με την καθαριότητα. Θεωρώ τον εαυτό μου απλώς μέσο Έλληνα σε αυτό.

Και αυτό μας φέρνει στην τρίτη διαπίστωση. Το προσωπικό του σέρβις ..πώς να το πω κομψά.. δεν είναι και τα απόλυτα τζιμάνια. Αργές κινήσεις, μηχανιστικές διαδικασίες, χαμηλή αντιληπτικότητα, μια χαλαρότητα (ύστερα λένε για τη Θεσσαλονίκη..), μια νωθρότητα, μια βοϊδίλα να την πω; Δεν τρελαίνονται και να εξυπηρετήσουν. Αυτό, στο οποίο όμως είναι απολύτως άξιοι, είναι να υφαρπάξουν / λαφυραγωγήσουν το ποτήρι μετά την τελευταία σου γουλιά και το πιάτο μετά την τελευταία σου μπουκιά, κάτι που στην Ελλάδα θα ήταν αφορμή για ατελείωτους ..άσους στην αξιολόγηση της Google και αλλού.

Μια κάπως υπερβάλλουσα εργασιακή προστασία – στην αντίπερα όχθη από τον εργασιακό μεσαίωνα της ελληνικής νεολαίας – έχει κάνει το προσωπικό ήκιστα αποδοτικό, ελάχιστα ευέλικτο και καθόλου συναισθηματικά νοήμον. Μια φαινομενική ευγένεια, στα αγγλικά και στα γαλλικά, συνοδεύεται από χαιρέκακα “ντεζολέ” (“λυπάμαι”), όταν ζητήσεις κάτι λίγο διαφορετικό από τον κατάλογο, που ολοένα και συχνότερα σκανάρεται σε QR code με την παραγγελία του πελάτη να δίνεται σε εφαρμογή, μη επιτρέποντας να ζητήσεις πχ τις ελληνικές πατέντες του “espresso lungo latte macchiatto doppio μέτριο-μαύρη-νότες σοκολάτας και βιολογικό αφρόγαλο από γάλα αμυγδάλου” και φυσικά μην προβληματίζοντας το Βέλγο/τη Βελγίδα του σέρβις, που απλώς θα σου φέρει την παραγγελία που ΕΣΥ έστειλες στον μπουφέ.

Δεν θα γκρινιάξω για τον καφέ, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις οριακά πίνεται – κινείται πιο κοντά σε αυτό που στην Ελλάδα θα θεωρούνταν νεροζούμι/κατακάθι.

Επιεικώς, θεωρώ ότι οι άνθρωποι αυτοί, που προφανώς δεν πολυφταίνε για την αξιακή βοϊδίλα τους, αλλά εν πολλοίς ζουν από τους εργαζομένους στα Όργανα, στην Ελλάδα θα ήταν ΟΛΟΙ ταμείο ανεργίας, γιατί πολύ απλά δεν θα άντεχε κανείς εχέφρων εργοδότης να τους προσλάβει.

Γι’ αυτό, λοιπόν, απεριόριστο σεβασμό στην ελληνική εστίαση. Στον επιχειρηματία που ανακαινίζει τακτικά τα γκράντε τραπεζοκαθίσματα για τους πασοκοαναθρεμμένους πισινούς μας. Στο τζιμάνι σερβιτόρο/σερβιτόρα, που φέρνει τα νερά πριν αποφασίσεις τι θα πάρεις (στο Βέλγιο και αλλού, φυσικά, ούτε λόγος για δωρεάν νερό, η μπύρα είναι φθηνότερη, γνωστό αυτό). Στην ευελιξία να πάρεις τον καφέ ή το τυλιχτό όπως ακριβώς εσύ θέλεις και να έρθει όπως το παρήγγειλες. Και στο γεγονός ότι τα παιδιά της HORECA κρατάνε πολύ ψηλά την εμπειρία – γιατί στην Ελλάδα προσφέρεται εμπειρία. Στο Βέλγιο προσφέρεται διεκπεραίωση.

***

*Αν είστε κι εσείς Ξενιτεμένοι και θέλετε να μιλήσετε για τα καλά ή τα στραβά που ζείτε στο μέρος που ζείτε τώρα, στείλτε μας τα κείμενά σας >> mikropragmata@lifo.gr 

…