Ο μύθος ότι “στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν νεκροί”, αναμασιέται επί δεκαετίες σ’ αυτήν εδώ τη χώρα. Ξέρουμε πολύ καλά όλοι από ποιους. Από εκείνους που φτύνουν στον αέρα στην καλύτερη περίπτωση μισές αλήθειες, αλλά μαζί με τεράστια ψέμματα. Το δηλητήριο χρειάζεται το άλλοθι της αλήθειας για να επιδράσει. Και όσοι ποτίζουν τον κόσμο με δηλητήριο μισούν την ιστορική έρευνα. Μισούν τα ντοκουμέντα. Τα βγάζουν όλα κατασκευασμένα, επειδή οι ίδιοι κατασκευάζουν ψεύδη, ανιστόρητες θεωρίες, βγάζουν το άσπρο μαύρο για να τα κάνουν όλα μαύρα.
Έφτιαξα το βίντεο αυτό για τους μαθητές μου, εδώ και μερικά χρόνια, βασισμένος στην έρευνα της ομάδας Καλλιβρετάκη από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Εδώ υπάρχουν όλες οι πέραν αμφισβήτησης περιπτώσεις.
Ας είμαστε σοβαροί. Ας μην απαξιώνουμε τον αγώνα και τον θάνατο κάποιων ανθρώπων. Όσο κι αν κάποιοι ρίχνουν τις ευθύνες για τη σημερινή κρίση σε όσους (ισχυρίζονται ότι) ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου, το βέβαιο είναι ένα:
Οι νεκροί της επταετίας δεν φταίνε σε τίποτα. Ας μην τους προσβάλλουμε άλλο λοιπόν. Οι νεκροί έχουν όνομα. Και δεν είναι απλά ένα όνομα. Είναι ζωές που χάθηκαν. Αντίθετα, τα ψέματα δεν έχουν όνομα. Κι αυτοί που τα πιστεύουν, δεν έχουν μνήμη. Τέτοιους θέλουν οι φασίστες. Χωρίς μνήμη, ξεχνάς ευκολότερα ότι είσαι άνθρωπος.
Μπράβο σας για το άρθρο και το βίντεο!