σε , ,

Όταν μια τιμή μπαίνει ανάμεσα σε φίλους

EUROKINISSI/ ΛΥΔΙΑ ΣΙΩΡΗ

Γράφει ο Βασίλης Κωστάκης*

Μιλώντας στα εγγόνια μου για αυτά που λησμονήσαμε

Έχω δύο παιδιά. Ένα αγόρι πέντε ετών και ένα κορίτσι ενός έτους. Καλά να’ναι, ίσως σε κάμποσες δεκαετίες γίνω παππούς. Κι όταν το πρώτο μου εγγόνι γίνει πέντε, θα αρχίσω να του λέω ιστορίες για τα παλιά. Για την εποχή που μας φιλοξενούσαν σε φιλικά σπίτια και όταν φτάναμε στο σταθμό των ΚΤΕΛ ένα φιλικό αμάξι περίμενε να μας μαζέψει. Γιατί, εν τω μεταξύ, το AirBnB, το Uber και τι ακόμη έρχεται θα έχουν αλλάξει τις ανθρώπινες σχέσεις.

Ζούμε σε ένα σύστημα που εμπορευματοποιεί οτιδήποτε δεν έχει εμπορευματοποιηθεί. Ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε, αν ήταν δυνατό, θα τον έβαζε σε μπουκαλάκια προς πώληση.

Ζω στα Γιάννενα. Όταν πήγαινα στην Αθήνα, συνήθιζα να μένω στο άδειο σπίτι ενός φίλου. Το πρώτο βράδυ θα βγαίναμε έξω και θα με κερνούσε. Κατέβηκε ο επαρχιώτης φίλος του στην Αθήνα, ντε!

Τώρα, ο φίλος μου νοικιάζει το εν λόγω σπίτι μέσω AirBnB.

Η ζήτηση είναι μεγάλη. Είναι κοντά στην Ακρόπολη.

Ωστόσο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο δεν το νοίκιασε διότι έμεινα εγώ εκεί. Έχασε 70 ευρώ τη βραδιά. Ένιωσα άσχημα κι έτσι το πρώτο μας βράδυ δεν τον άφησα να με κεράσει, όπως συνήθιζε να κάνει. Το δέχτηκε. Είχε χάσει 70 ευρώ τη βραδιά.

Φταίνε τα ενοχικά μου; Φταίει ο φίλος μου; Φταίει που μπήκε μια τιμή ανάμεσά μας, και όταν μπαίνει μια τιμή οι συμπεριφόρες και οι σχέσεις των ανθρώπων μπορεί να αλλάξουν;

Μήπως στην εποχή των εγγονιών μου -αν δεν έχει αφανιστεί το είδος μας- η φιλοξενία ξεχαστεί; Μήπως θαφτεί βαθιά στην ιστορική συνείδηση, όπως το ότι οι άνθρωποι για χιλιετίες μοιραζόταν τα χωράφια τους, τα νερά τους, τις μουσικές τους; Όπως ξεχάσαμε πως (συν)δημιουργούταν η δημοτική μουσική στα χωριά μας και πως οι πρόγονοί μας συνδιαχειρίζονταν τα βοσκοτόπια, ξεχάσουμε τι είναι φιλοξενία;

Μακάρι το μέλλον να δείξει ότι έχω κάνει λάθος. Όχι, όμως, ότι έχω κάνει λάθος στον τίτλο και να έπρεπε αντί για “στα εγγόνια μου”, να είχα γράψει “στα παιδιά μου”.

*Ο δρ Βασίλης Κωστάκης είναι καθηγητής ομότιμης παραγωγής σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, και έχει ως έδρα τα Ιωάννινα.

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote
[instagram-feed]

Ενα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση
  1. “οι άνθρωποι για χιλιετίες μοιραζόταν τα χωράφια τους,”
    Oι άνθρωποι τις τελευταίες εκατονταετίες σφάζονταν για χωράφια και καλλιεργήσιμη γη.
    Δεν ξέρω κάποιες χιλιετίες πριν τι γινόταν, αλλα σίγουρα δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας.
    Ειδικά στη μουσική, ποτέ άλλοτε δεν μοιραζονταν τόσοι άνθρωποι τόση πολλή μουσική και δωρεάν. Οι οργανοπαίχτες και οι λατέρνατζήδες πληρώνονταν.

    Τώρα που ο φίλος του βγάζει χρήματα όλο τον υπόλοιπο χρόνο εκτός απο τη μία μέρα που αποφάσισε να το κρατήσει κενό, του κακοφαίνεται. Γιατί δεν είδε οτι ο φίλος του, νοικιάζοντας το διαμέρισμα 70 € τη βραδιά, έχει λεφτά να σπουδάσει τα παιδιά του? Ακόμα – ακόμα, θα μπορούσε να σκεφτεί οτι τώρα ο φίλος του έχει περισσότερα λεφτά στην τσέπη ωστε να μπορεί να κεράσει.

    Μόνο εγώ βλέπω διαστρέβλωση του παρελθόντος για να το καταστήσουμε “ρομαντικό”;

Αφήστε μια απάντηση