Όταν υπάρχει ανάγκη, κράζουμε!

Από τον Σωτήρη Ι. Στυλιανού

Την Κυριακή 23 Ιανουαρίου στις εκκλησίες ακούσαμε το πώς ο Χριστός γιάτρεψε έναν τυφλό που έμενε στην πόλη Ιεριχώ. Δεν θα σταθούμε τόσο στο θαύμα, όσο σε ένα σημείο της ιστόρησης του κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Το ότι, δηλαδή, ο τυφλός άρχισε να φωνάζει, όταν τον πληροφόρησαν πως περνούσε από το δρόμο ο Κύριος. Ο στίχος 39 τον οποίο παραθέτω ολόκληρο παρακάτω, μας λέει πως η φωνή του ανθρώπου αυτού ενοχλούσε τους γύρω του και του ζήτησαν, μαλώνοντάς τον, να σταματήσει να φωνάζει. Ο άνθρωπος που δεν έβλεπε,  άρχισε τότε να φωνάζει πιο δυνατά, παρόλο που οι υπόλοιποι τον επιτιμούσαν και ήθελαν να σιωπήσει. Με τις δυνατές φωνές του, εισακούστηκε και τελικά ο Χριστός έκανε το θαύμα Του.

῾Η θεραπεία τοῦ τυφλοῦ τῆς ῾Ιεριχὼ

Ο στίχος 39 καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με.

Στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι φωνάζουμε όταν έχουμε μια πραγματική ανάγκη, σχεδόν κράζουμε για να πετύχουμε κάτι, που το θεωρούμε δίκαιο. Άλλες φορές διαμαρτυρόμαστε ενάντια σε θέματα που τα νομίζουμε άδικα ή βλαβερά. Πολλές φορές μιλούμε δυνατά από εκνευρισμό προς τους γύρω μας επειδή πρέπει να δηλωθεί μια άσχημη συμπεριφορά και έτσι ξεσπάμε!

Με αφορμή αυτό το θαύμα του Ιησού Χριστού στον τυφλό της Ιεριχού, θα μπορούσα να μιλήσω για ένα σημερινό φαινόμενο και να το στηλιτέψω διότι έχει ξεφύγει η κατάσταση. Όλοι μας βλέπουμε τί συμβαίνουν στις σημερινές πορείες που γίνονται για να διαμαρτυρηθούν οι άνθρωποι για διάφορα προβλήματα. Εκεί, όποιο και να είναι το θέμα της διαδήλωσης, βρίσκουν την ευκαιρία μια ομάδα ανθρώπων να συμμετέχουν και στο τέλος να κάνουν πολλά άπρεπα γεγονότα. Ο νόμος δίνει την δυνατότητα να οργανώνονται τέτοιες συγκεντρώσεις και μετά να βαδίζουν προς μία κατεύθυνση όλοι αυτοί που έχουν τα ίδια αιτήματα και τους ίδιους στόχους, αλλά, μέχρι εκεί! Τα έκτροπα που δημιουργούνται είναι παράνομα και καταδικαστέα.

Στα χρόνια του Χριστού η φωνή του τυφλού βγήκε από τις φωνητικές χορδές του. Σε αντίθεση με τα σημερινά χρόνια όπου χρησιμοποιούνται τεχνητές φωνές. Διαδίδονται μέσω των τηλεβόων, μας κουφαίνουν και μας ενοχλούν επειδή είναι επαναλαμβανόμενες, με τα ίδια συνθήματα, σχεδόν σε κάθε τέτοια πορεία. Αν ένας τυφλός, σ’ αυτήν την ιστόρηση του Ευαγγελίου, έβγαλε μία κραυγή για να γίνει καλά και να βλέπει, πόσο έχουμε καταντήσει παθητικοί αποδέκτες των ίδιων και των ίδιων συνθημάτων που ακούμε, σχεδόν, σε κάθε τέτοια διαμαρτυρία.

Στην σημερινή εποχή, που έχουμε την δυνατότητα να παράγουμε πολλά ντεσιμπέλ και μεγάλη ένταση του ήχου, όλα αυτά προκαλούν προβλήματα στα αυτιά μας! Άραγε πόση ένταση θα μπορούσε να έχουν οι δυνατές φωνές του τυφλού από την Ιεριχώ που ζητούσε να εισακουστεί από τον Κύριό μας. Ενώ σήμερα, μ’ αυτές τις τεχνολογίες που μεταδίδουν τα ίδια μηνύματα που τα ακούμε στις πορείες, σε μεγαλύτερη απόσταση, αλλά, καταντάνε πολύ βαρετά! Τίποτα δεν σταμάτησε την πίστη του τυφλού του Ευαγγελίου να επικαλεστεί το όνομα του Θεανθρώπου έτσι ώστε να αποκτήσει την όρασή του βγάζοντας πολλές δυνατές φωνές με το να λέει: «υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με.!».

Νομίζω ότι θα πρέπει να δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στα μηνύματα του Ευαγγελίου και να εμβαθύνουμε σε αυτά περισσότερο. Όλα τα μηνύματα που προβάλλονται στις διαδηλώσεις έχουν τη δική τους αξία. Σκέφτομαι, όμως, ότι στην περίπτωση του τυφλού  της περικοπής μας, λίγες κραυγές έφεραν ένα άμεσο και καταπληκτικό αποτέλεσμα. Οι χιλιάδες κραυγές των διαδηλώσεων, αναρωτιέμαι, τι αποτελέσματα έχουν; Φαντάζομαι πως ο τυφλός πέτυχε το σκοπό του επειδή απευθύνθηκε σε Αυτόν που μπορούσε να λύσει το πρόβλημά του, επειδή ζήτησε κάτι που πραγματικά το είχε ανάγκη και επειδή το ζήτησε με ευθύτητα και εμπιστοσύνη.

Ιανουάριος 2022.

*Ο Σωτήρης Ι. Στυλιανού είναι βιβλιοθηκονόμος, νομικός και θεολόγος.