Παιδιά δύο – ομοιότητα καμία: Πώς δύο αδέρφια είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους;

Πάντα αναρωτιόμουν πώς γίνεται δύο αδέρφια να είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Αφού έχουν κληρονομήσει τα ίδια πάνω-κάτω γονίδια και έχουν ανατραφεί από τους ίδιους ανθρώπους πώς γίνεται να διαφέρουν σαν τη μέρα με τη νύχτα;

Όλο αυτό μέχρι που απέκτησα 2ο παιδί και κατάλαβα. Τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ούτε εσύ, ούτε το περιβάλλον, ούτε καν οι γύρω σου. Να λοιπόν πώς βιώνω τη μητρότητα για δεύτερη φορά και πώς βλέπω τις διαφορές αυτής με την πρώτη.

Εγκυμοσύνη

Την πρώτη εγκυμοσύνη την πέρασα “καβάλα στο άλογο”. Το μικρό σποράκι ήταν μέσα μου και μεγάλωνε σε ένα ασφαλές περιβάλλον και η φύση έκανε τη δουλειά της απλά και όμορφα. Εγώ συνέχιζα τη ζωή μου χωρίς ίχνος άγχους και αγωνίας.

Στη δεύτερη εγκυμοσύνη, έχοντας ακούσει πάμπολλες ιστορίες απογοητεύσεων και έχοντας ζήσει απογοητεύσεις κι εγώ η ίδια, πέρασα όλη σχεδόν την εγκυμοσύνη τρέμοντας το φυλλοκάρδι μου. Ένιωθα μια σύσπαση κι έτρεχα στο γιατρό. Κρεβατωνόμουν πριν καν προλάβει να μου το πει κανείς. Δε σήκωνα βάρη, δεν κουραζόμουν, είχα γίνει από αυτές τις εκνευριστικές εγκύους που προφυλάσσονται από όλους και από όλα μην τυχόν και της συμβεί κάτι…

Της καημένης της Δανάης της έχει μείνει τέτοιο τραύμα που αν καμιά φορά της πω πως δεν μπορώ να τη σηκώσω αγκαλιά γιατί πονάει η μέση μου, μου λέει με βεβαιότητα “Α, ξέρω δε με σηκώνεις γιατί έχεις μωράκι στην κοιλίτσα!”

Φωτογραφικό υλικό

Στην πρώτη εγκυμοσύνη κάναμε το εξής καταπληκτικά εξωπραγματικό. Φωτογραφίζαμε την κοιλιά μου κάθε εβδομάδα. Ναι, ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ! Στη δεύτερη, με το ζόρι έχω 5 φωτογραφίες από όλο το 9μηνο, κι αυτές κυρίως γιατί με έπιανε ξώφαλτσα ο φακός όπως τραβούσε τη Δανάη σε μια χαριτωμένη πόζα ή γιατί βγάζαμε τη Δανάη αγκαλιά με την κοιλίτσα.

Γέννας εμπειρία

Η εμπειρία της γέννας ήταν σαν να γεννούσαν δύο διαφορετικοί άνθρωποι σε δύο διαφορετικούς κόσμους. (Αν δεν βαριέσαι διάβασε εδώ για τον 2ο τοκετό). Στην πρώτη γέννα ήμουν σαν χεσμένο σχολιαρόπαιδο που πηγαίνει αδιάβαστο στο διαγώνισμα, στη δεύτερη σαν τον φύτουκλα της τάξης που έχει διαβάσει τα πάντα και δεν παίζει να την πατήσει με τίποτα. Τον πρώτο τοκετό τον θυμάμαι με λίγο τρόμο, τον δεύτερο με τα πιο γλυκά συναισθήματα.

Μαιευτήριο

Όταν γεννήθηκε η Δανάη παρέλασε από το μαιευτήριο όποιος μιλούσε Ελληνικά (Νάσο ποια ήταν αυτή κυρία που ήρθε επίσκεψη; Α, είναι η τρίτη ξαδέρφη της μαμάς μου, άλλη μια φορά την έχω δει.) Θυμάμαι στιγμές που είχαμε τόσο κόσμο που έκαναν στριφογυριστή ουρά στο διάδρομο.

Όταν γεννήθηκε ο Ορέστης με ρωτούσαν στο τηλέφωνο (από ευγένεια) “Πότε να περάσουμε να σας δούμε;” και απαντούσα (από ευγένεια) “Δεν πειράζει, έρχεστε στο σπίτι όταν γυρίσουμε” και κάπως έτσι δεν ήρθε σχεδόν κανείς! Θυμάμαι τη διπλανή μου πρωτομάνα να προσπαθεί να ρυθμίσει την κυκλοφοριακή κίνηση των επισκεπτών της κι εγώ να κοιτάω την πόρτα μπας κι εμφανιστεί κάποιος και για μένα!

Θηλασμός

Με τη Δανάη ο θηλασμός ήταν ένα μικρό μαρτύριο. Είχα ένα αδηφάγο μωρό που δεν έλεγε να χορτάσει με τίποτα, κολλημένο πάνω μου νυχθημερόν.

Ο Ορέστης από την άλλη, θήλαζε 10 λεπτάκια και μετά έπεφτε γαλήνιος και χορτασμένος σε βαθύ ύπνο. Κάποιες φορές έπρεπε να θυμίζω στον εαυτό μου πως το μωρό πρέπει να ταϊστεί. Κάτι η εμπειρία, κάτι η χαλαρότητα, κάτι που το σώμα πάντα θυμάται, το γάλα τη δεύτερη φορά απλά ρέει.

Μα πώς δεν προλάβαινα με το ένα;

Αν έχεις ένα παιδί και πιστεύεις πως δεν προλαβαίνεις να κάνεις τίποτα, περίμενε μέχρι να κάνεις δεύτερο. Θα τα προλαβαίνεις όλα μια χαρά και θα ξεκλέβεις και λίγο χρόνο για τον εαυτό σου!

Δραστηριότητες για παιδιά

Με τη Δανάη δεν είχα αφήσει παράσταση για βρέφη που να μην παρακολουθήσουμε, βρεφική δραστηριότητα που να μην πάμε, ομάδες γονιών-παιδιών που να μην συμμετάσχουμε, κι ένα σωρό άλλες μπούρδες που έχουν φτιαχτεί για να παίρνουν τα λεφτά των ανίδεων πρωτογονιών. Ο Ορέστης έχει ένα μόνιμο παιδικό θέατρο να παρακολουθεί μέσα στο σπίτι και δραστηριότητες άπλετες που απλά συμβαίνουν!

Διατροφή

Όταν η Δανάη ξεκίνησε τις στέρεες τροφές εννοείται πως έτρεχα στις βιολογικές λαϊκές για να πάρω τα καλύτερα υλικά. Εννοείται πως δεν είχε δοκιμάσει τίποτα με ζάχαρη πριν σβήσει το 2ο κεράκι στην τούρτα της. Εννοείται πως είχα ξεσηκώσει όποια συνταγή για παιδιά κυκλοφορούσε στο internet. Ο Ορέστης είχε ορμήσει στα μπισκότα – τα σωστά, τα σοκολατένια – πριν καν περπατήσει και εντάξει, τα βιολογικά είναι απλά υπερτιμημένα τρόφιμα που δεν έχουν καμιά διαφορά από τα υπόλοιπα!

Τρόμος

Το πρώτο παιδί το ψιλοφοβάσαι. Πώς θα το πιάσεις, πώς θα το πλύνεις, πώς θα του μιλήσεις, μην αρρωστήσει, μην κάνει πιο κιτρινοπράσινα κακά από αυτά που υποδεικνύει η βιβλιογραφία, μην του δημιουργήσεις άθελά σου παιδικά τραύματα και τρέχει στους ψυχολόγους μεγαλώνοντας. Με το δεύτερο παιδί, έχεις αποκτήσει τέτοια ανοσία που αν το θερμόμετρο δεν δείξει 39  – για τρεις μέρες – δεν ασχολείσαι καν. Κάποιες φορές συναναστρέφομαι πρωτομάνες με παιδιά στην ηλικία του Ορέστη και διαβάζω τον πανικό-αποστροφή στο βλέμμα τους: “Το παιδί έφαγε τα μούτρα του κι εσύ απλά του έδωσες ένα φιλάκι για να περάσει; Δε θα πάρεις το πρώτων βοηθειών; Έστω την παιδίατρο;;;;”

Κλάμα

Με τη Δανάη μωρό πιο πολύ απ’ όλα θυμάμαι να τρέμω μην κλάψει. Κι αν κλάψει τι θα κάνω; Κι αν δεν μπορώ να την ηρεμήσω; Κι αν με κοιτάει ο κόσμος; Κι αν είμαι μακριά από το σπίτι πώς θα γυρίσω;; Με το δεύτερο παιδί απλά ξέρεις πως τα αυτοκίνητα είναι ρυθμισμένα για να τσουλάνε και τα μωρά για να κλαίνε. Period.

Ύπνος

Τη Δανάη την κοίμιζα σε μια καλαθούνα δίπλα στο κρεβάτι μας. Ξυπνούσε το βράδυ (όλο το βράδυ), ξυπνούσα κι εγώ, τη θήλαζα, την ξανάβαζα, ξυπνούσε, ξυπνούσα, τη θήλαζα, την ξανάβαζα και πάλι από την αρχή. Με τον Ορέστη απλά ήξερα. Μόλις ξυπνούσε τον έπαιρνα στο κρεβάτι μου, τον βεντούζωνα στο στήθος και συνέχιζα ατάραχη τον ύπνο μου για το υπόλοιπο βράδυ.

Περπάτημα

Θυμάμαι τη Δανάη να έχει φτάσει 12 μηνών και να μη έχει περπατήσει ακόμα. Και να ρωτάω έντρομη την παιδίατρο αν είναι φυσιολογικό, αν πρέπει να ανησυχώ, αν πρέπει να τρέξω σε ειδικούς για να μάθω τι έχει το παιδί. Και μετά θυμάμαι τον Ορέστη να έχει μπουσουλήσει από 5,5 μηνών και να αλωνίζει όλο το σπίτι και να σκέφτομαι με τρόμο “αυτός θα περπατήσει πολύ γρήγορα και ζήτω που καήκαμε!”

Ξέρεις πόσο γρήγορα μεγαλώνουν

Με τη Δανάη θυμάμαι να ζω την κάθε φάση σαν μια αιωνιότητα. Θηλάζει ασταμάτητα και δεν αντέχω, ξυπνάει τα βράδια και υποφέρω, περνάει τα terrible twos και ω θεοί τι θα κάνω; Με τον Ορέστη, απλά ξέρω πόσο γρήγορα περνάς από τη μια φάση στην επόμενη, πόσο γρήγορα εκεί που κρατάς ένα βρεφάκι αυτό γίνεται ολόκληρο παιδάκι. Πόσο γρήγορα από εκεί που είναι κολλημένο πάνω σου, ξαφνικά ακούς ένα “Μαμά πήγαινε μέσα εσύ” και ψάχνεις να δεις από πού σου ήρθε. Και κάπως έτσι, ακόμη και τα δύσκολα δεν ανυπομονείς τόσο πολύ να περάσουν γιατί ξέρεις πως είναι στιγμές που δε θα επιστρέψουν ποτέ.

Από το 0 στο 1 ή από το 1 στο 2;

Τελικά τι είναι πιο δύσκολο; Από το κανένα παιδί στο ένα ή από το ένα στα δύο; Για μένα ασυζητητί το πρώτο. Από την απόλυτη ξεγνοιασιά βρίσκεσαι αστραπιαία και απροειδοποίητα αγκαλιά με τις όλες ευθύνες της μητρότητας. Η μετάβαση από το ένα παιδί στα δύο είναι τόσο πιο απλή. Είσαι απείρως πιο έμπειρος, δεν έχεις σχεδόν καθόλου άγχος και το βασικότερο, έχεις ήδη φάει την κλεισούρα στη μάπα, οπότε τι είχαμε τι χάσαμε!

Αγάπη

Όταν είχαμε μόνο τη Δανάη και σκεφτόμασταν το ενδεχόμενο να κάνουμε δεύτερο παιδάκι, ήμουν πεπεισμένη πως ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να αγαπήσω άλλο πλάσμα τόσο δυνατά και τόσο απεριόριστα όσο αυτό. Όταν ήρθε στη ζωή μας ο Ορέστης συνειδητοποίησα πως η αγάπη δεν διαιρείται αλλά πολλαπλασιάζεται. Υποθέτω λοιπόν, πως από το πρώτο ως το δέκατο παιδί τα πάντα είναι διαφορετικά, όμως ένα πράγμα παραμένει ίδιο και απαράλλακτο κι αυτό είναι η αγάπη.

*Από το Protiforamamma