Αλέξανδρος Σαλαμές
Λόγια Δρόμικα
Του Αλέξανδρου Σαλαμέ
asalames1@gmail.com
Έχω τελειώσει Μάρκετινγκ. Έχω τελειώσει και Θεολογία. Γη και ουρανός συνυπάρχουν στο κεφάλι μου παρέα με τις μνήμες από καθηγητές και συμφοιτητές και από τις δυο σχολές. Άνθρωποι που δεν άντεχαν τον τεχνοκρατισμό των μαρκετάδων και άλλοι που δεν “ψάρωναν” με τις “Οντολογίες του Επέκεινα” των Θεολόγων. Και εγώ κλασικός τζίτζικας κάπου στη μέση να προσπαθώ να αρπάξω από τη πίστη και την αμφισβήτηση του καθενός και να χαράξω το δικό μου δρόμο.
Στη Θεολογική, στο μάθημα των παιδαγωγικών ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε πρακτική σε σχολείο και να διδάξουμε κάποιες ώρες τα θρησκευτικά. Διάλεξα για μένα να βρεθώ στο διαπολιτισμικό λύκειο για να το κάνω αυτό. Ήθελα σα τρελός να ακούσω από παιδιά από κάθε γωνιά του κόσμου, τι πιστεύουν ότι είναι ο Θεός. Και τι πιστεύουν ότι είναι ο Θεός μας στη δική μας γωνιά αυτού του απέραντου πλανήτη.
Ο θεολόγος του διαπολιτισμικού, έκανε ότι μπορούσε για να μη μπω στη τάξη. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί. “Έλα να σου υπογράψω και να φύγεις, μη τρως το χρόνο σου εδώ μέσα”. Επέμεινα. Πείσμα γαϊδουρινό. Έφτασα μέχρι τον διευθυντή. Τελικά μπήκα και δίδαξα. Ο ίδιος Θεολόγος, όταν αναγκάστηκε να με δεχτεί, θεώρησε καθήκον του να με προετοιμάσει, για τη δυσκολία και να μου τονίσει τον αγώνα που δίνει για να γνωρίσουν τα πιτσιρίκια με τις πολύχρωμες ψυχές τον “αληθινό Θεό”.
Το μάθημα που τους έκανα ήταν για την έξοδο του Αδάμ και της Εύας από τον παράδεισο. Κινεζάκια, μουσουλμανάκια, αφρικανάκια άκουγαν, σχολίαζαν ζωηρά. Οι Κινέζοι δεν…πίστευαν Χριστό στη κυριολεξία, οι μουσουλμάνοι τα έριχναν όλα στην Εύα επειδή είναι γυναίκα και κάπου εκεί στο βάθος στο τελευταίο θρανίο, ένα παιδί μόνο του κοντά στα 20 με τα χέρια ανάμεσα από το κεφάλι να μη παρακολουθεί τίποτα.
Του έδωσα τον λόγο, προσπάθησα να του πάρω δυο κουβέντες αλλά τζίφος. Βλέμμα άδειο, κόκκινο σκαμμένο πρόσωπο και ρούχα φθαρμένα, ήταν και δεν ήταν εκεί. Ρώτησα το θεολόγο του σχολείου από περιέργεια. Το πιτσιρίκι αυτό ήταν από το Αφγανιστάν. Σε ένα από τα πολλά σύνορα που πέρασε με τους γονείς του για να γλυτώσουν το πόλεμο, κάποια νάρκη έσκασε μπροστά τους και επέζησε μόνο αυτό. Δε πίστευα σε αυτό που άκουγα για αυτό το παιδί που για το χατίρι ενός παιχνιδιού εξουσίας που ονοματίστηκε “Διαρκής Ελευθερία” –πόσο τραγελαφικό αλήθεια- έμεινε ολομόναχος στο κόσμο σε μια ξένη χώρα που οι δάσκαλοι της έχουν προτεραιότητα να του δείξουν ποιος Θεός είναι πιο αληθινός από τους άλλους. Ο Θεός είναι αγάπη όμως. Και αυτό το παιδί τούτο τον Θεό δεν τον είχε γνωρίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Παρακολουθώ ξανά και ξανά την ιστορία του Ζαχίρ που ξεπήδησε μέσα από το φετινό “Master Chef”. Λέξη προς λέξη προσπαθώ να τον αποκωδικοποιήσω. Αυτό το πλάσμα αντί να βάλει τα χέρια του μέσα από το κεφάλι και να το κατεβάσει όπως ο μαθητής μου, άνοιξε τα φτερά του και προσπάθησε να πετάξει. Και αντί να μισήσει τον κόσμο αυτό, διάλεξε να τον αγαπήσει. Και αντί να σιχαθεί τον εαυτό του και τη καταγωγή του, κοιτάζεται στο καθρέφτη και βλέπει τον άνθρωπο τον ίδιο με τους άλλους ανθρώπους.
Αυτό το παιδί είναι η δική μου πατρίδα. Πατρίδα μου είναι οι άνθρωποι που κοιτάνε στα μάτια τους άλλους ανθρώπους και βλέπουν τη δικιά τους ψυχή μέσα. Είναι οι άνθρωποι που δε καταλαβαίνουν από σύνορα. Μόνο από χαμόγελα. Είναι οι άνθρωποι που σφίγγουν τα δόντια, χαμογελάνε μπροστά στο πιο δυνατό κόντρα άνεμο και τραβάνε το δρόμο που διάλεξαν. Είναι οι άνθρωποι που κρατάνε κάθε τι πολύτιμο για το κάθε ένα πολύτιμο πλάσμα που θα βρεθεί μπροστά τους. Που στη τελική βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και ας μη πίνεται το νερό που έχει μέσα.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η πατρίδα μου.