Μικροπράγματα
Από: Έναν αναγνώστη
Καλημέρα,
βλέποντας το σχετικό άρθρο για την κοπή ενός δέντρου σε μία παιδική χαρά στη Θεσσαλονίκη σκέφτηκα την μικρή οδύσσεια που πρέπει να περάσει ένας δημότης για να διεκδικήσει τα αυτονόητα.
Κοντά στο σπίτι μου υπήρχε παιδική χαρά πλήρως εγκαταληφθείσα από δεκαετίες. Όταν η γυναίκα μου ήταν έγκυος στο πρώτο μας παιδί ξεκίνησα μια αλληλογραφία με τον Δήμο Αθηναίων για την επισκευή της ώστε όταν γεννηθεί το παιδάκι μου να έχω να το πάω βόλτα. Αυτό ήταν τον Σεπτέμβριο του 2017. Αισίως 5 χρόνια πίσω. Η αλληλογραφία ήταν μακρά αλλά το 2018 καταλήξαμε ότι στα πλαίσια ενός γενικότερου σχεδίου θα φτιαχνόταν και αυτή. Φτιάχτηκε όντως, αλλά εν μέρει. Πχ ποτέ δεν μπήκε πόρτα και κάγκελα. Ένας άλλος φωτισμένος δημότης και φίλος γείτονας συνέχισε την αλληλογραφία με τον Δήμο φτάνοντας μέχρι τον Συνήγορο του Πολίτη.
Ο Δήμος, μετά από χρόνια, καταδέχτηκε να βάλει κάγκελα και πόρτα αλλά η πόρτα ήταν μεγαλύτερη από την κάσα που τοποθετήθηκε (!!) με αποτέλεσμα να μην κλείνει, να χάσκει ορθάνοιχτη… Μέσα στο χαλικάκι στο οποίο παίζουν τα παιδιά εκτός από σπασμένα γυαλιά από μπουκάλια μπύρας και γόπες από τσιγάρα μπορείς να βρεις ακόμα και σύριγγες ή περιττώματα σκύλων. Από Ιούνιο του 2022 έχω επανέλθει με έγγραφη αναφορά στον Δήμο ο οποίος κωφεύει. Το φοβερότερο είναι ότι κάποιοι εκ των μη αναμενόμενων θαμώνων κάψανε ένα παιχνίδι της παιδικής χαράς. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με τον Δήμο (ΟΠΑΝΔΑ) με ενημερώσανε ότι αυτά δεν φτιάχνονται καθώς η σύμβαση δεν προέβλεπε για αυτά τα παιχνίδια συντήρηση ή ανταλλακτικά. Οπότε αν χαλάσει απλά αφαιρείται.
Έτσι αν θέλω τα παιδιά μου να πάνε παιδική χαρά, αντί να τα πάω σε ένα ρημάδι 100 μέτρα από το σπίτι τα βάζω στο αυτοκίνητο και μετά από 20 λεπτά, μισή ώρα είμαστε σε μια κανονική παιδική χαρά ενός άλλου Δήμου που παίρνει πιο σοβαρά τους δημότες του.
Άλλο σκηνικό που έχει σχεδόν πλάκα. Εδώ και χρόνια γνωστό σουβλατζίδικο της πλατείας Εξαρχείων έχει καταλάβει τμήμα του δρόμου (του δρόμου, όχι μόνο του πεζοδρομίου) και το έχει κάνει αυλή του μαγαζιού του. Έχει βάλει γλάστρες, ομπρέλα και τραπεζοκαθίσματα. Τον Ιούνιο έκανα και για αυτό αναφορά στον Δήμο Αθηναίων. Τρεις μήνες μετά πήρα τηλεφωνο να δω τι γίνεται (τμήμα δημοτικής αστυνομίας 1ης δημοτικής ενότητας) καθώς δεν υπήρχε απάντηση. Η προφορική απάντηση ήταν ότι επειδή στο παρελθόν η δημοτική αστυνομία έχει απειληθεί από άλλους καταστηματάρχες πέριξ της πλατείας φοβούνται και ότι περιμένουν να γίνει επέμβαση με συνοδεία της κανονικής αστυνομίας για όλα τα μαγαζιά της περιοχής…
Δεν θέλω να είμαι μηδενιστής. Δεν λέω ότι όλος ο Δήμος Αθηναίων έχει τέτοιους ρυθμούς. Το σίγουρο είναι όμως ότι τα ως άνω είναι γεγονότα. Σταχυολογώ μόνο δύο, υπάρχουν κι άλλα αλλά ούτε θέλω να κουράσω ούτε να φανεί ως πολιτικό το κείμενό μου, ότι τα λέω για τους μεν ώστε να υποστηρίξω τους δε. Όλα αυτά όμως δείχνουν την έκταση της δυσλειτουργικότητας.
Το να υπάρχει μια παιδική χαρά -λειτουργική για τα παιδιά, όχι για όσους θέλουν να πιούνε μπύρες, να καπνίσουν, να κάνουν χρήση ηρωίνης ή να βγάλουν τα σκυλιά τους βόλτα- σε ένα ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένο κομμάτι της πρωτεύουσας ή ο δρόμος να είναι για τα αυτοκίνητα και όχι ιδιωτικός χώρος επιχείρησης δεν είναι κάτι έξτρα ή προαιρετικό. Είναι αυτονοήτα που δεν αντιμετωπίζονται ως τέτοια. Όταν κάποιες πολιτικές ομάδες μιλάνε για ανακατάληψη του δημόσιου χώρου συμφωνώ μαζί τους. Να πεδία δόξης λαμπρά.
Να πούμε ότι ο φίλος γείτονας και δημότης που κι αυτός κυνηγούσε για τα αυτονόητα τον Δήμο Αθηναίων, όταν έκανε δεύτερο παιδί επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του όπου απολαμβάνει μια καλύτερη ποιότητα ζωής από αυτήν που επιφυλάσσει η Αθήνα για τους δημότες της. Απλά να πω ότι είναι φοβερό να πρέπει να τσακώνεσαι, για χρόνια, για τα αυτονόητα. Είναι ψυχοφθόρο και σε καταβάλλει, σε κάνει μικρότερο άνθρωπο.