Μικροπράγματα
Η ChampsUlyssés μας έστειλε μία επιστολή που συντάχθηκε τμηματικά, στον αέρα, καθ’οδόν και άμα τη αφίξει…
Είναι, όπως μας λέει «μια προσωπική ανάγκη να εκφράσω ένα “ευχαριστώ” για την υποδειγματική εμπειρία που βίωσα από τη στιγμή που προσγειώθηκα στην Αθήνα, έως και την αναχώρησή μου από το ξενοδοχείο όπου παραμείναμε αναμένοντας τα αποτελέσματα του τεστ.
Ταυτόχρονα με την ανακοίνωση της καραντίνας στη Γαλλία όπου ζω τα τελευταία 16 χρόνια, πήραμε κι ένα ζόρικο μαντάτο για το κεφαλάκι του μπαμπά (ζει στην Ελλάδα) και ξεκίνησε ο …χαλικόδρομος.
Κατάφερα με επιμονή και τύχη να φτάσω στα πάτρια και να σας γράφω σήμερα από το Ρίο όπου κι εκτελώ την υποχρεωτική 14μερη καραντίνα, ενώ με χωρίζει ένας εικοσάλεπτος περίπατος από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ο πατέρας μου. Με συγκίνησε, δίχως υπερβολή, η ανείπωτη προσπάθεια που γίνεται να μείνουμε όρθιοι. Το “ευχαριστώ”, είναι το λιγότερο που οφείλει να φτάσει στα αυτιά όλων αυτών των ανθρώπων που κοιμούνται (αν) με τα μανίκια σηκωμένα…
Νιώθω δίχως υπερβολή χρέος μου, να συντάξω μερικές γραμμές προσωπικής εμπειρίας, να μοιραστώ την υποδειγματική διαδικασία που βίωσα από τη στιγμή που βγήκαμε από το αεροσκάφος έως και την αναχώρησή μου από το ξενοδοχείο το επόμενο πρωί.»
Μερικά νούμερα για να βγάλει κάπως νόημα η ιστορία:
16 χρόνια κάτοικος Γαλλίας (Παρίσι)
7,5 εβδομάδες κατ’οίκον περιορισμός
1 ώρα ημερησίως -και τηρηθείσα κατά 95%!- η επιτρεπόμενη έξοδος
3ψήφιος αριθμός ωρών τηλεφωνικής επικοινωνίας με την οικογένειά μου στην Ελλάδα
6 και κάτι εκατοστά αυτό το άτιμο πραγματάκι που έχει ο μπαμπάς στο κεφάλι του
2 αλλεπάλληλες ακυρωμένες πτήσεις
1 κράτηση ακόμα σε ισχύ (αλλά ευτυχώς πρόλαβα και ήρθα)
Σάββατο 9 Μαΐου.
6.30π.μ., είσοδος στο Charles de Gaulle στο Παρίσι, κατανυκτική ατμόσφαιρα.
Και νοσοκομειακή ησυχία.
Άπαντες μασκοφόροι.
Προορισμός Γενεύη, ο πρώτος, -ενδιάμεσος, σταθμός.
Πρώτος αναστεναγμός ανακούφισης, η πτήση εκτελείται.
Αιθέρια, ανέγγιχτη επιβίβαση, ένας-ένας οι επιβάτες σε αραιή στοίχιση εισέρχονται και καταλαμβάνουν τις -εξίσου σε αραιή διάταξη, θέσεις τους.
Ψεκάζονται, απολυμαινο-χαϊδεύονται ανακλινόμενα τραπεζάκια, μπράτσα καθισμάτων, αγκράφα ζώνης, σχεδόν συγχρονισμένα. Ανταλλάζουμε αυτοσαρκαστικό μειδίαμα με την κυρία δίπλα μου.
Άφιξη στη Γενεύη.
Υποτυπώδης έλεγχος διαβατηρίων, επιθετικότατη στάση, οριακά παραληρηματική αντίδραση Ελβετού υπαλλήλου ελέγχου στο άκουσμα “μας είπαν να περάσουμε πάλι από εδώ…”, εμείς έχοντας απλώς ακολουθήσει οδηγίες, ωστόσο πράγματι εσφαλμένες, που μόλις μας είχαν δοθεί.
Για την επιβίβαση στη δεύτερη πτήση δεν υπήρχε διαθέσιμη ζώνη transit, εξήλθαμε του χώρου αφίξεων και αποσκευών, όπως κι εκείνοι οι επιβάτες με τελικό προορισμό τη Γενεύη.
Κανένας απολύτως έλεγχος- υγειονομική διαδικασία παρακολούθησης, πριν αναχωρήσει κανείς για την πόλη…
Αίθουσα αναμονής, δεύτερη πτήση, τελικός προορισμός Αθήνα.
Αρκετοί Έλληνες που είχαν καταφθάσει από άλλες χώρες, τυχεροί που εξασφάλισαν μια θέση σε πολυπόθητη πτήση που θα προσγειωνόταν στα πάτρια.
Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, ωστόσο με ζεστό βλέμμα κι ακόμα πιο “heartwarming” οι ερωτήσεις τύπου…”εσείς, όλα καλά; Οι δικοί σας?”
Fast forward.
Προσγειωθήκαμε 4.00μ.μ. Στις 4.35μ.μ. είχαμε αποβιβαστεί όλοι οι επιβάτες, είχαμε εξεταστεί, παραλάβει αποσκευές και επιβιβαστεί σε πούλμαν (50% πληρότητα) που μας μετέφεραν σε ξενοδοχείο εν αναμονή των αποτελεσμάτων του τεστ.
ΕΥΓΕΝΕΙΑ.
Ρευστή ροή, συντονισμός, προθυμία, εξυπηρετικότατα.
Άφιξη σε ξενοδοχείο της Γλυφάδας, πολύ ήπια αναμονή έως ότου τακτοποιηθούμε στα δωμάτια.
Και πάλι, ευγενικοί άνθρωποι, πρόθυμοι, που με οξυμένη στωικότητα (την πραγματική της έννοια) άκουγαν μείγμα παραπόνων και σχολίων στερούμενων ψήγματος ορθού λογισμού.
Ξεκάθαρες οδηγίες, προφορικές κι εκτυπωμένες.
Δωμάτιο 204.
Ένα αξιοπρεπέστατο δίκλινο, διαθέσιμο για μονή χρήση.
Με μπαλκόνι γωνιακό, που με έκανε αμέσως να σκεφτώ πως σε περίπτωση που θα χρειαζόταν να παραμείνω εντός για τις δύο επόμενες εβδομάδες, θα είχα τουλάχιστον τη δυνατότητα να κάνω (αποπειραθώ έστω) και το θρυλικό πλέον στους καιρούς καραντίνας, επιμπαλκόνιο τζόγκινγκ!
Λίγο αργότερα ακολούθησε ένα ενημερωτικό τηλεφώνημα από έναν γλυκύτατο και γεμάτο κατανόηση άνθρωπο, σχετικά με τους όρους διαμονής και μετακίνησης εκτός Αθηνών την επόμενη μέρα, σε περίπτωση αρνητικού τεστ.
Μοιράστηκα μαζί του τους λίγο ιδιαίτερους λόγους της άφιξής μου και το ενδεχόμενο εξαιρέσεων όταν συντρέχουν επιτακτικοί ιατρικοί λόγοι.
Συμπάσχων κι εκείνος. Δεκαοκτάωρη εργασία, με συγγενή βαριά άρρωστο στο νοσοκομείο και άνευ δυνατότητα επίσκεψης.
Κύριέ μου, αν τύχει και διαβάσετε αυτό το κείμενο, εύχομαι ο παππούς σας να βγήκε νικητής.
Αισθάνθηκα από την αρχή την ανάγκη να τον ευχαριστήσω για το έργο τους, για την πραγματικά υποδειγματική εμπειρία που βίωνα. Η απάντησή του, “ευτυχώς που ακούμε πού και πού κάποιον καλό λόγο, γιατί πολλές επιθέσεις κι αμφισβήτηση δεχόμαστε”…
Μάλιστα.
(Μια εβδομάδα νωρίτερα, ο υπουργός υγείας της Γαλλίας ανακοίνωνε την πρόθεσή τους να εφαρμόσουν εφάμιλλα με της Ελλάδας μέτρα ελέγχου κατά την άφιξη πτήσεων εξωτερικού στο αεροδρόμιο και δεκατετραήμερης καραντίνας… Όταν η διαφορά στον απολογισμό των δύο κρατών είναι επώδυνο να πληκτρολογηθεί κιόλας.)
Λίγο πριν τις 8μ.μ. ακούστηκαν διαδοχικά χτυπήματα στις πόρτες των δωματίων του διαδρόμου, παράδοση…κατ’ήχον του δείπνου μας σε χάρτινη σακουλίτσα. Γι’ άλλη μια φορά, όλα αξιοπρεπέστατα.
Τελείωσα τη μπανάνα-επιδόρπιο στο μπαλκόνι, συνειδητοποιώντας πως ήταν το πρώτο βράδυ μετά από 7 και πλέον εβδομάδες σχεδόν ασκητικής καραντίνας στο Παρίσι, που ο περιβάλλων εξωτερικός χώρος είχε κόσμο, ήχους και κίνηση.
Κι ο αέρας, “μπουκάρει” στα ρουθούνια μου, ευωδιάζοντας το γνώριμο πάτριο θέρος.
Και για να μπορέσει τούτη η χώρα να βγει έξω, να πάρει μια βαθιά ανάσα, να μη συνεχίσει να μετράει ανθρώπους ανάσκελα…εφαρμόζει, ίσως κι άνευ προηγουμένου, με χειρουργική ακρίβεια αυτό το εγχείρημα αλλά και συνάμα με πλαστικότητα ροής.
Ούτε ένας «ἰοφόρος» ανεξέλεγκτα σε κυκλοφορία, επιπολαιότητα και ρίσκο δεν έχουν καμία θέση.
Και είμαστε απόψε εδώ, αφιχθέντες φροντισμένοι, “μεντεσέδες” ελεγμένοι, να μην καλωσορίζουμε ζημιές εκτός συνόρων ενώ παλεύουμε ακόμα τις εντός…
Νιώθω ευγνωμοσύνη για το πράττειν ορθώς, για τη φρόνηση αυτής της επιχείρησης, όσο κι αν με βαραίνει για λόγους προσωπικούς ο περιορισμός κίνησης που με περιμένει.
Επόμενο πρωί, 9π.μ.
Τηλεφωνική επικοινωνία από τον ΕΟΔΥ κι ανακοίνωση του αρνητικού αποτελέσματος.
Ακόμα μια ευγενική στιχομυθία, ανθρώπινη, ό,τι πλησιέστερο στη φωνή εκείνου του άγνωστου που εργάζεται για το κοινό καλό.
(Παράλειψη: το πρωινό σακουλάκι είχε ήδη παραδοθεί από ώρας, ήταν ιδιαίτερα διακριτικό το χτύπημα αυτή τη φορά!)
Ξαναμαζεύω τα μπογαλάκια μου, φωτογραφίζω το δωμάτιο που με φιλοξένησε γενναιόδωρα κι αναχωρώ με ακονισμένη την αποφασιστικότητα για πειθαρχία, η απειροελάχιστη συμβολή κι ένδειξη σεβασμού προς εκείνους που μαζί με ακόμα ένα αρνητικό τεστ ελεύθερο προς τον προορισμό του, εξασφάλισαν πως θα έχουμε μέχρι και μπανάνα με το γεύμα μας.
Από καρδιάς, σας ευχαριστώ. Καλό κουράγιο και δύναμη σε όλους σας.