Μικροπράγματα
Ένα όμορφο κείμενο απ’ τις Εξομολογήσεις της Lifo
Η γιαγιά μου πέθανε πέρσι το καλοκαίρι. Ήταν 100 χρονών αλλά τα τελευταία 5 χρόνια ήταν καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και δεν αναγνώριζε κανέναν. Έτρωγε φλασιές και μόνο και αν είχε δύναμη έλεγε καμιά κουβέντα. Ήταν μια σκληρή γυναίκα, είχε ζήσει ορφάνια, μια κακιά μητριά, φτώχεια και πόλεμο.
Τα καλοκαίρια μάς κρατούσε στο χωριό και περνούσαμε υπέροχα. Από τα 10 περίπου κάθε καλοκαίρι μου ζάλιζε τον έρωτα να με μάθει να πλέκω με βελονάκι. Δεν ήθελα και με πίεζε. «Τα καλά κορίτσια πρέπει να ξέρουν να πλέκουν τα προικιά τους», έλεγε. Την κορόιδευα αλλά τελικά έμαθα να πλέκω και μάλιστα πολύ καλά και γρήγορα. Το πλέξιμο το είχα παρατημένο χρόνια, απ’ τα 18 που σταμάτησα να πηγαίνω όλο το καλοκαίρι στο χωριό.
Πριν μια τριετία έμεινα άνεργη. Μου την είχε δώσει και ήθελα να ασχοληθώ με κάτι. Λέω μια μέρα: «θα πλέξω ένα κασκόλ». Βελόνες δεν ήξερα και έψαξα στο ίντερνετ μήπως βρω καμιά οδηγία. Έπεσα λοιπόν σε κάτι βιντεάκια με πλεκτά με βελονάκι. Όχι τραπεζομάντιλα και βλακείες αλλά ρούχα. Αφού το κατείχα έπιασα να πλέκω.
Έφτιαξα με φτηνά νήματα “κασκόλ” για φίλους, έφτιαξα μια ζακετούλα και σιγά σιγά το επέκτεινα. Σήμερα το έχω κάνει επάγγελμα, φτιάχνω και πουλάω σε μαγαζιά αλλά και ιδιωτικά. Στην αρχή δοκιμαστικά έφτιαξα ένα παλτό πλεκτό και πήγα σε ένα μαγαζί να ρωτήσω, η κοπέλα έπαθε πλάκα.
Να ‘σαι καλά γιαγιούλα μου!