Μικροπράγματα
Του Kapsoulias
Επεισόδιο 7 (τελευταίο)
Γκραν Φινάλε. Η Ζωή είναι μια Επιστροφή, ρε αγάπες.
Κούκλες και Κούκλοι,
Είμαι στο φέρρυ μποτ από τη Γαύδο προς Σφακιά. Τελικός προορισμός η μοναδική Αθήνα, ως «Ιθάκη», που χάνει ως ποίημα, αν μείνει κανείς μόνο στο πώς την κατάλαβε στην τρίτη γυμνασίου. Μου έρχονται οι σκηνές, τα ακούσματα, οι μυρωδιές και οι αισθήσεις όλων των ημερών. Μόνο οι «Διακοπές του Monsieur Hulot» θα μπορούσαν να τις συναγωνιστούν επάξια, κι αυτό επειδή η ταινία αυτή είναι ασπρόμαυρη, που αναγκάζει το μυαλό να εστιάζει στην αφήγηση και να σκέφτεται λίγο περισσότερο.
Οι μόνοι από τη φουρνιά μας που είναι στο ίδιο φέρρυ με εμένα, είναι ο Ιταλός Φαμπρίτσιο και ο Τσέχος Μίλαν, που τους μέθυσα (τον έναν επίτηδες, τον άλλο παρεμπιπτόντως) για να μείνω μόνος με τη Λίλα. Είχαν αποκοιμήθεί στην παραλία. Τα έφτιαξαν αφότου ξύπνησαν και τσουτσούρωσαν κι αυτοί. Μας ανακοίνωσαν τις προάλλες, επισήμως, σε «τραπέζι» που μας έκαναν οκλαδόν στην άμμο, με κάτι vegan ωμά που δεν τρώγονταν, ότι θέλουν να παντρευτούν στην Πράγα τα Χριστούγεννα.
Μου ζήτησαν να τους παντρέψω και να γίνω κουμπάρος τους. Πιστεύω πως θέλουν εμμέσως να με τιμωρήσουν, επειδή γνωρίστηκαν κάπως εξαιτίας μου. Πήγα να τους λογικέψω και να τους πω ότι τα μισά ζευγάρια χωρίζουν μετά το γάμο και άλλα τέτοια επιστημονικά, αλλά ήταν ανένδοτοι. Απ’ ό,τι διαπιστώνω, οι γκέι έχουν πια γίνει βαθύτατα συντηρητικοί και στυλοβάτες του θεσμού της Οικογένειας. Τους ενημέρωσα ότι λόγω ιδεολογίας και καταστατικού, δύναμαι να γίνω κουμπάρος μόνο σε αμερικανικό έδαφος. Ο Μίλαν με είπε ευρωφοβικό. Του είπα «άσε μας κουκλίτσα μου», με επιτηδευμένη, αμερικανική East Coast προφορά. Τελικά, μετά από παρέμβαση της Νάνσυ, καταλήξαμε ότι θα τους παντρέψω τα Χριστούγεννα στο Μαϊάμι.
Η τελετή θα γίνει σε εκκλησία Episcopalian, όπου θα μας βάλουν με το ζόρι να τραγουδάμε κάτι gospel, με χορωδία αφροαμερικανών. Ευτυχώς θα πληρώσω μόνο τις λαμπάδες. Δεν έχουν στέφανα εκεί. Πρέπει λέει να κάνω και ένα contribution στην αφροαμερικανική χριστιανική κοινότητα για τα gospel. Δεν δεσμεύτηκα γι’ αυτό το κερατιάτικο. Περιμένω πρώτα απάντηση από τη Ρούλα, τη λογίστριά μου, για το αν εκπίπτει το έξοδο στην εφορία. Θα βρει σίγουρα τον σωστό κωδικό και τη φορολογική έδρα που πρέπει να δηλώσω. Μην ξεγελιέστε από το «απλό» όνομά της. Είναι ελληνορωσίδα accountant – hacker, αλλά κυρίως είναι bitch. Αυτή είναι η καλύτερη από τις τρεις της ιδιότητες, και ο βασικός λόγος της άψογης συνεργασίας μας.
Θέλουν και βέρες. Almost unimaginable. Ποιος θέλει να διακηρύσσει σε όλο το σύμπαν ότι είναι unavailable; Τους έκλεισα ραντεβού σε Ιμάνογλου και Καίσαρη που έχω τα κονέ (και σοβαρή έκπτωση). Θα τους έστελνα στο Tiffany’s στη Νέα Υόρκη, αλλά έχω τσακωθεί με το Tiffany’s από το 2006, που είχα πάει με την τότε σχέση, για να φάμε και εκεί αυγά benedict. Τότε δεν προσέφεραν ακόμα πρωϊνό στου Tiffany’s, αλλά είχα πάει και το είχα απαιτήσει, λόγω της ταινίας με τον ίδιο τίτλο. Ήταν too out of the box fοr them! Θυμάμαι μας είχαν πετάξει έξω κάτι κουστουμαρισμένοι τύποι με σχετικά καλά ρολόγια (όχι και τα καλύτερα πάντως για ένα τέτοιο μαγαζί). Το ότι τώρα πια προσφέρουν πρωϊνό στο Tiffany’s, μπορεί να οφείλεται σε εμένα. Μάλλον δεν θα το μάθω και δεν θα μου αποδοθεί ποτέ το credit. Αν θέλω να ψωνίσω κάτι από εκεί, το ζητάω σε έναν από δυο 45άρηδες φίλους μεγαλοψυχιάτρους που έχω, οι οποίοι είναι καλοί πελάτες του Tiffany’s, και το αγοράζουν για μένα. Not the case for this event. Να αγοράσει και τίποτα μόνο του το ζεύγος.
Στο Μαϊάμι, η δεξίωση του γάμου με όνομα αγώνα ποδοσφαίρου του ιταλικού πρωταθλήματος, «Φαμπρίτσιο – Μίλαν», θα γίνει στην έπαυλη της Νάνσυ. Η έπαυλη έχει ένα pond και τρεις πισίνες. Δέσμευσα από τώρα τη μία πισίνα για exclusive use – την πιο απόμερη. Είναι θερμαινόμενη, εννοείται. Δεν νομίζω ότι θα θέλω να είμαι συνέχεια με κόσμο. Θα καλέσουν 1200 άτομα. That’s just too much. Even for me. Καλύτερα που θα γίνει ο γάμος στο Μαϊάμι, τώρα που το σκέφτομαι, γιατί στην Πράγα έχω ξαναπάει για Χριστούγεννα, ενώ στο Μαϊάμι όχι. Άσε που πρέπει να προμηθευτώ τα φετεινά Hollister, οπότε ένα ταξίδι στην Αμερική θα το χτύπαγα έτσι κι αλλιώς.
Ο Φαμπρίτσιο και ο Μίλαν έχουν και τον Μάουρο μαζί τους εδώ στο φέρρυ, το τεράστιο μαύρο λυκόσκυλο. Μου έχει γίνει πάλι βδέλλα. Αρκετό baby sitting του έκανα τόσες μέρες και εκμεταλλεύτηκε την εργασία μου, για να καρπωθεί την υπεραξία αυτών μου των υπηρεσιών. Να πάει στους μπαμπάδες του επιτέλους, το καπιταλόσκυλο. Έχω τόσα πράγματα να σκεφτώ, και τόσες σκέψεις για να αναστοχαστώ πάνω τους, αυτή τη στιγμή.
Η Νάνσυ με τον Γιώργη δεν θα παντρευτούν, αφ’ ενός γιατί η Νάνσυ είναι εναντίον του γάμου, αφ’ ετέρου γιατί η οικογένεια του Γιώργη τον εντόπισε από τις φωτογραφίες του στο instagram. Είχε βρει ένα σημείο πάνω σε ένα βράχο εκεί που πήγαινε να βουτήξει με το ψαροντούφεκο και ανέβαζε φωτογραφίες. Δεν φέρθηκε πολύ έξυπνα και έβαζε location στα posts. Not very wise. Έστειλαν από την οικογένεια τον Νονό του Γιώργη και κάτι δίμετρα ξαδέρφια που έχει. Τον μπουζούριασαν, τον πήραν πακέτο και τώρα δουλεύει 16ωρα στην οικογενειακή επιχείρηση στην Παλαιόχωρα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, θα στείλω τους γαμπρούς να πάρουν τις βέρες από εκεί. Η ταβέρνα – καφετέρια – μίνι μάρκετ – κρεοπωλείο, είναι και κοσμηματοπωλείο, άλλωστε.
Μετά την απαγωγή του Γιώργη από τη Φαμίλια και τον Νονό, η Νάνσυ τα έφτιαξε με ένα νεαρό Ιταλό από τη φιτ παρέα, τον Ρόναλντ. Είναι μισός Αμερικανός, όπως και αυτή, αλλά δεν ξέρει καθόλου αγγλικά. Μιλάει μόνο ιταλικά και body language. Δεν ξέρω πώς συνεννοούνται. Ο Ρόναλντ είναι 35 μισό. Τη ρώτησα, με περισσή διακριτικότητα, τι έχει να πει για το ότι ο σύντροφός της, από 20 που ήταν ο προηγούμενος, πήγε στα 35 μισό. Επικαλέστηκε τη Τζόαν Κόλλινς και μου απάντησε με απόλυτη φυσικότητα, χωρίς να κουνηθεί βλέφαρο: “Well, if he dies, he dies”. Έμεινα τύπου speechless, που δεν το συνηθίζω. Στην τελευταία συνάθροιση χτες, γύρω από τη φωτιά, είπα για αστείο, ότι με τα ονόματά τους, θυμίζουν τον Ρόναλντ και τη Νάνσυ Ρήγκαν, τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και την πρώτη κυρία από τα 80s. Δεν γέλασε κανείς.
Η Nancy δεν γέλασε, γιατί είναι φανατική liberal democrat. Όταν ακούει «Ρήγκαν», θέλει να σπάσει όλα τα bone china σερβίτσια που έχει στην έπαυλη στο Μαϊάμι (μόνο bone china σερβίτσια έχει έτσι κι αλλιώς) και όλα τα κρυστάλλινα Rogaska ποτήρια (μόνο Rogaska ποτήρια έχει, επίσης). Οι υπόλοιποι δεν γέλασαν, γιατί από τα 80s δεν θυμούνται καθόλου τον Ρήγκαν. Θυμούνται όλοι μόνο τον Ανδρέα. Μέχρι και οι Ιταλοί.
Οι ερωτευμένοι πιγκουΐνοι περιμένουν παιδί. Έπεσα απ’ τα σύννεφα όταν μου το είπαν (not). Ανυπομονώ να γεννηθεί, για να δω αν θα μοιάζει περισσότερο στο άσπρο ή στο μαύρο τουρμπάνι, το υπό εκκόλαψη μίνι πιγκουΐνι. Ελπίζω μόνο να μη μου κολλάει και αυτό σαν βδέλλα, όπως ο Μάουρο.
Σήμερα το πρωΐ, στο λιμάνι του αποχωρισμού, οι εναπομείναντες περιπετειώδεις κατασκηνωτές εκπροσωπήθηκαν από τη Λίλα, η οποία με ξεπροβόδησε από το νησί. Εκείνη θα επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη την επόμενη εβδομάδα. Δεν είμαι βέβαιος αν ήρθε για να με αποχαιρετήσει με λύπη ή για να εξασφαλίσει ότι όντως φεύγω και να το επιβεβαιώσει σε αυτούς που παραμένουν. Μερικά πράγματα, ίσως είναι να μένουν ανοιχτά και αναπάντητα, σ’ αυτή τη ζωή.
Όλη τη νύχτα χθες την περάσαμε με τη Λίλα, σφιχταγκαλιασμένοι, «πεθαίνοντας στη σκηνή». Βιώναμε μαγεμένα και ταυτόχρονα μαρτυρικά τη θλιβερή, ζωώδη και απέλπιδα ένταση ενός αναπόφευκτου, αποχαιρετιστηρίου Πάθους. Ήταν σαν να έπαιζε εκκωφαντικά δυνατά, σε αέναο repeat, το “Ancοra, ancora, ancora” της Mina, από το παρόν προς την άφταστη Αιωνιότητα. Κάτι καρμικό πρέπει να έχω με αυτό το τραγούδι. Να θυμηθώ να το ψάξω.
Αυτό το «Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο» του κομματιού για έναν επικείμενο αποχωρισμό, όπως στην περίπτωσή μας με τη Λίλα, έκανε το Χρόνο, προσωρινά, να φαίνεται ότι διαστέλλεται. Σαν να είχε γίνει δυνατό να μείνουμε αγκαλιασμένοι για πάντα. Αισθανόμασταν, με όλες μας τις αισθήσεις και τη νόηση, το βίωμα μια μακάριας, αδιάσπαστης μυστικιστικής ένωσης. Ταυτόχρονα όμως, νιώθαμε και το πολύ κοντινό χρονικά, επίπονο ξερίζωμα του αποχωρισμού. Όπως και στην πολύ αργή, αισθησιακή κλιμάκωση του τραγουδιού.
Ο Χρόνος όμως είναι αμείλικτος. O άτιμος κύλησε, χωρίς να μας ρωτήσει, και κάποτε ξημέρωσε. Το επίπεδο της συνειδητότητάς μου δεν βρίσκεται σε τέτοιο σημείο, ώστε να μπορώ να πω αν η Ενέργεια που παραγάγαμε και εκπέμψαμε, έφυγε από το παρόν και άγγιξε την άφταστη Αιωνιότητα. Το Άλφα του Κενταύρου, τη Μεγάλη Άρκτο και τη Ζώνη του Ωρίωνα, όμως, που έλαμπαν πάλι ακριβώς από πάνω μας, τα άγγιξε και τα ξεπέρασε.
Πριν μπω στο φέρρυ μποτ, υπήρξε μία στιγμή συγκίνησης, όπου βουρκώσαμε και εγώ και η Λίλα. Εκείνη έκανε, ψιλοανεπιτυχώς, ότι της μπήκε στο μάτι ένα ιπτάμενο χνούδι από τη χλωρίδα του νησιού. Εγώ, για να κρύψω τα δάκρυα έκανα ότι κοίταζα μερικά από τα 438 μηνύματα και τις 129 χαμένες κλήσεις από όλες τις μέρες που δεν είχε σήμα το κινητό. Είδα ότι με έψαξαν από Κιάτο και Ξυλόκαστρο. Από Hamptons, Χονγκ Κονγκ, Μύκονο, Μύκονο και Μύκονο, δεν με αναζήτησε κανείς. Κατάλαβα ποιοι είναι αληθινοί φίλοι. Να θυμηθώ να ζητήσω πίσω όλα τα σορτσάκια και βερμούδες μαγιώ που χάρισα, τώρα που θα βρεθούμε στα “welcome back”, «μετά-τις-διακοπές» ποτά στο Chelsea στο Παγκράτι.
Αυτή τη στιγμή, από τα ηχεία του φέρρυ ακούγεται συμπτωματικά, ειρωνικά θα έλεγε κανείς, το «Σαν Ναυαγοί». Συνειδητοποιώ ότι η Γαύδος είναι η Ωγυγία της Οδύσσειας, όπου ο Οδυσσέας έμεινε για 7 επεισοδιακά χρόνια με την Καλυψώ. Σχεδόν αισθάνθηκα το έντονο, ανάμεικτο συναισθηματικά βίωμα του αποχωρισμού που είχαν η Λίλα -συγγνώμη, η Καλυψώ ήθελα να πω- στη στεριά, και ο Οδυσσέας πάνω στο φερρ- εχμ, στη σχεδία του.
Τι μου άφησε αυτή η έντονη εμπειρία; Πόσο με άλλαξε και σε ποιες διαστάσεις; Ποια νέα περιπέτεια θα ακολουθήσει; Καλύτερα να μην ξέρω. Ξέχασα όλα τα καλά ρούχα, από Paul & Shark και πάνω, θαμμένα στην άμμο. Μια περιουσία μου στοίχησε τελικά η περιπέτεια. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται να τα ξέχασα και εάν υπάρχει κάποιο ασυνείδητο νόημα σε αυτό. Και τα τεύχη του Economist ξέχασα. Αυτό κι αν πρέπει να έχει ασυνείδητο νόημα. I am doomed.
Στα ηχεία τώρα παίζει Σωκράτη Μάλαμα, το τραγούδι «Κήπος». Τρώω μια μπάλα παγωτό καϊμάκι, που της έριξα από πάνω ένα σφηνάκι ρακή. Ήθελα βάφλα με βανίλια Αϊτής, αλλά δεν είχαν. Δεν πειράζει. Αυτό μου αρέσει περισσότερο. Επιστρέφω. Νιώθω σαν να είμαι στον αέρα. Σαν να μην έχω βάρος. Όπως λέει και το τραγούδι που ακούγεται: «Τα φτερά μου ανοίγω στον αέρα. Ό,τι απομένει απ’ τη ζωή είναι μια μέρα. Είναι ένας κήπος με λουλούδια και με φίδια. Δυο χελιδόνια που γυρνάν ξανά στα ίδια».
Βρήκα τον εαυτό μου στη Γαύδο. Έγινα ένα με τη θάλασσα, την άμμο και τα αστέρια. Χάθηκε το όριο μεταξύ Εαυτού και εξωτερικού περιβάλλοντος, η αίσθηση του Εγώ και της ατομικότητας. Μηδένισα. Γεννήθηκα ξανά. Είμαι ένας Άλλος, ενώ παράλληλα, με κάποιον τρόπο, εξακολουθώ να είμαι και ο ίδιος. Απαρτιώθηκαν όλες οι φαινομενικά αντιφατικές πλευρές και όψεις μου. Είμαι πια ένας Λαϊκός Κοζμοπόλιταν.
Όπως μετά από κάθε διακοπές και κάθε νησί, μου ήρθε η ίδια, απειλητική για το νησί και τον καλοκαιρινό πληθυσμό του, σκέψη. Ήταν σαν να την είδα, στιγμιαία, γραμμένη, ως παραισθησία στα σύννεφα πάνω από το ελαφρά κυματίζον Λιβυκό Πέλαγος:
«Θα ξανάρθουμε, bitches»!
. . .
Footnote – Επίλογος.
*Δείτε και το προηγούμενο