Μικροπράγματα
Του Kapsoulias
Επεισόδιο 3
«Πεθαίνοντας στη Σκηνή» και άλλα ποιήματα.
Κούκλες και Κούκλοι,
Χτες το βράδυ, η ομήγυρη έκανε βραδιά ποίησης. Ανέβαινε ένας – ένας και διάβαζε ή απήγγειλε ένα αγαπημένο του ποίημα.
Κάποιος είπε Ελύτη, από το Μονόγραμμα (όχι ολόκληρο, ευτυχώς). Ένας άλλος Ρίτσο, δεν πολυασχολήθηκα. Μία άλλη διάβασε Κική Δημουλά, το «Γράψε Λάθος». Πολύ αστικό μεταξύ μας για το μέρος, αλλά τέλος πάντων. Μέχρι και η «Ιθάκη» του Καβάφη ακούστηκε, που μου θύμησε την τρίτη γυμνασίου. Θα προτιμούσα το «Ιασή τάφος», που δεν το ξέρουν πολλοί και υμνεί τον ριζοσπαστικό ηδονισμό.
Η Λίλα από τη Θεσσαλονίκη δεν απήγγειλε, αλλά τραγούδησε και χόρεψε με το ντέφι, φορώντας το ανεμίζον παρεό της, το «Όταν σου χορεύω» της Σούλης Ανατολής. Τα χέρια της, οι άκρες του παρεό, οι κοφτερές σαν γιαταγάνια ματιές της, το κάθε χτύπημα στο ντέφι, έστελναν, μέσα στη νύχτα, μαγνητικές, παλμικές δονήσεις από την άμμο στη στρατόσφαιρα και στο Άλφα του Κενταύρου.
Τσουτσούρωσα. «Καίγονται τα δάση»! «Ποιος θα με ξοδέψει, ποιος θα με χορτάσει»! Ποια Ρίτα Χέιγουορθ στο χορό των εφτά πέπλων; Ποια Σαλώμη του Strauss; Εδώ μιλάμε για καθαρό ελληνικό προΐόν με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης! Αθάνατος Ελληνικός Καρακούκλαρος, όπως νομίζω λένε στα Δυτικά Προάστια, που έχω κάτι καλούς φίλους 35άρηδες.
Ο Φαμπρίτσιο, από τη γνωστή παρέα των Ιταλών φιτ, νομίζω ότι επίσης τη χαλβάδιαζε. Περίεργο, αν ισχύει, γιατί τον είχα κόψει για γκέι. Με μπέρδεψε μάλλον αυτή η αναθεματισμένη φινέτσα των μακαρονάδων και το αντιηλιακό του, που είναι σε μορφή σπρέι. Άσε που όταν πήγα να του πω για Γιούβε και Λάτσιο ήταν αστοιχείωτος και έκοψε λάσπη. Είναι μάλλον μύθος ότι μόνο οι γκέι δεν ξέρουν από ποδόσφαιρο. Μπορεί βέβαια να έχω πέσει έξω, αν και είμαι περπατημένος. Έβγαζα από τα αυτιά Υγρό Πυρ! «Είσαι απόγονος του πολυμήχανου Οδυσσέα», είπα στον εαυτό μου. «Είχες πάρει άριστα “Α” στο μάθημα Management Strategy κάποτε. Πρέπει να καταστρώσεις σχέδιο και να το βάλεις σε δράση με action items».
Πήγα δίπλα του και τον κερνούσα συνεχώς ρακές και του έλεγα “Ya Mas” και “Ya Mas”, τσουγκρίζοντας τα ρακοπότηρα. Εγώ έπινα νερό αντί για ρακή, κλασικά. Τον έβγαλα off. Έπος του ‘40 postmodern. Αποκοιμήθηκε επί τόπου μετά από 39 μόλις λεπτά, χρονομετρημένα. Ο Οδυσσέας και ο Καθηγητής της Στρατηγικής θα ήταν υπερήφανοι. Το κακό είναι ότι το ίδιο με τον Φαμπρίτσιο έπαθε και ένας Τσέχος, ο Μίλαν, που ήταν τυχαία εκεί παραδίπλα, και τον κερνούσα κι αυτόν ρακές για ξεκάρφωμα. Αποκοιμήθηκε κι εκείνος από το μεθύσι. Οι Τσέχοι αντέχουν το ποτό, κατά τα άλλα. Άλλος ένας μύθος που έμελλε να καταρριφθεί.
Μετά μου είπαν να πω κι εγώ κάποιο ποίημα. Υποχρεωτικώς, λοιπόν, ανέβηκα στον αμμόλοφο. Απήγγειλα καρφώνοντας τη Λίλα στα μάτια, με χειρουργικά επιλεγμένες και εκτελεσμένες παύσεις και τονισμούς, στα σωστά σημεία. Είπα υποβλητικά, αργά και χαμηλόφωνα, το «Καράβι» της Πάολα(ς):
«Ήμουν ένα καράβι
ταξίδεψα παντού μαζί σου
μου άνοιξες τον χάρτη της ζωής σου
σ’ ένα βράδυ.
Ήμουν ένα καράβι
και εσύ ένας άνεμος δικός μου
μου έδειξες τις θάλασσες του κόσμου
μ’ ένα χάδι.
Μα έγινε η αγάπη σου αλλιώς
ένας βαθύς ωκεανός
που αγριεύει συνεχώς
μόνο με μένα.
Και όσο παλεύω να σωθώ
να καταλάβω προσπαθώ
γιατί δεν βρίσκω μια σταγόνα από σένα».
Καταχειροκροτήθηκα! Κέρδισα το βραβείο της βραδιάς, που ήταν να με κεράσουν οι υπόλοιποι το κατσίκι χωρίς πατάτες που φάγαμε.
Αργά τη νύχτα, για να το γιορτάσουμε, τραγουδήσαμε μόνοι μας με τη Λίλα, α καπέλα, το «Σαν Ναυαγοί», στη λιλά χρώματος σκηνή της. Αυτή ήταν το «τρυφερό, ανυπεράσπιστο πλάσμα», που έλεγαν οι Ιταλοί. Τρυφερό; Nαι. Ανυπεράσπιστο; Ε, δεν θα το έλεγα.
«Τραγουδήσαμε» το “Mourir sur Scène”, στο οποίο η Λίλα έπιασε με επιτυχία όλες τις υψηλές οκτάβες και τις κλιμακώσεις του κομματιού. Ιδίως τις κλιμακώσεις έπιασε, if you know what I mean. Πρέπει να ακουστήκαμε μέχρι το Σουέζ και μέχρι το Άλφα του Κενταύρου. «Πέθανα στη σκηνή», κι εγώ όπως ο τίτλος του τραγουδιού. Αποκοιμήθηκα με μια γλυκιά κούραση, κάτω από το Άλφα του Κενταύρου, τη Μεγάλη Άρκτο και τη Ζώνη του Ωρίωνα, που έλαμπαν από πάνω μας, ευτυχισμένος.
Το πρωΐ ξύπνησα πρώτος. Έβαλα να ακούσω με τα ακουστικά μου τα 12 Deutsche Volksliede του Brahms. Μόνο κλασική μουσική θα έπρεπε να ακούγεται σε αυτό το μέρος. Βέβαια, αν το σκεφτείς, τα συγκεκριμένα κομμάτια βασίζονται σε λαϊκά γερμανικά μουσικά θέματα. Η Λίλα ξύπνησε όταν πλέον άκουγα το 7ο κατά σειρά Volkslied, που είναι το αγαπημένο μου.
Μου έβγαλε, χωρίς να με ρωτήσει, τα ακουστικά και δίνοντάς μου πεταχτά φιλάκια, άρχισε να μου σιγοτραγουδάει το «Μωρό μου φάλτσο», του Μιχάλη Ρακιντζή. Μήπως θέλει να μου πει κάτι; Δεν θα τα πάμε καθόλου καλά.
SOS! Τι θα κάνω;
Θα φανεί στο επόμενο επεισόδιο.
Με καλοκαιρινή αγάπη,
Kapsoulias.
* Δείτε και το προηγούμενο
*Και το επόμενο
Ημερολόγιο απ’ τη Γαύδο: Εκδρομές σε σπηλιές, γιόγκα και spa