Giannis Salaounis
Τρίτη βδομάδα καραντίνα τώρα κι ακόμη αντέχω. Ούτε εγώ ο ίδιος δεν το πιστεύω, φανταστείτε! Όντας φοιτητής κι γενικά άνθρωπος πολύ του έξω, είναι σχεδόν αδύνατο να αποδεχθείς ότι θα πρέπει να μείνεις μέσα, όμως πρέπει κι οφείλουμε να το κάνουμε, ειδικά ως φόρο τιμής σε όλους τους ήρωες με τις λευκές κάπες εκεί έξω που παλεύουν για μας κι δυστυχώς πολλοί από αυτούς υπό αντίξοες συνθήκες.
Ημέρα Δευτέρα κι ανακαλύπτω ότι παίζει νέα σειρά στην δημοφιλή πλατφόρμα (το όνομα της οποίας δεν επαναλαμβάνω διότι νομίζω ότι πλέον είναι τόσο γνωστό όσο κι το όνομα από το γυράδικο της γειτονιάς) κι το όνομα αυτής Unorthodox. Αποφασίζω να την δω, έπειτα ειδικά από την πίκρα σειρών τύπου la casa de papel που επαναλαμβάνονται διαρκώς λες κι δεν έχουν τι άλλο να πουν, χρειαζόμουν η αλήθεια να λέγεται, μία πιο πρωτοπόρα σειρά.
Unorthodox | Official Trailer | Netflix
In pursuit of self-determination, a young woman leaves her ultra orthodox Jewish community in New York City to start a new life in Berlin. But just as she st…
Η σειρά αφηγείται κομμάτια από την ζωή της Esther Shapiro, μιας Εβραίας που, αγανακτισμένη από την ζωή στην ορθόδοξη εβραϊκή κοινότητα της στην Νέα Υόρκη, αποφασίζει να δραπετεύσει με την βοήθεια μιας φίλης στο Βερολίνο και να αρχίσει μια νέα ζωή. Τρομερά δύσκολο κάτι τέτοιο (οι λάτρεις του comfort zone θα καταλάβουν) κι ειδικά σε μια τέτοια περίπτωση. Να ενημερώσω ότι οι Ορθόδοξοι Εβραίοι είναι πολύ συντηρητικοί, ειδικά στην σειρά μπορούμε να μάθουμε πολλά για αυτούς, κι έχουν πολλούς περιορισμούς(ειδικά για το γυναικείο φύλο – ξέρω μεγάλη έκπληξη)όπως απαγόρευση στις γυναίκες να μορφώνονται επαρκώς, να διαβάζουν ό,τι θέλουν ή να ακούν μουσική, ακόμη κι υποχρέωση να φοράνε περούκες διότι τα φυσικά μαλλιά τους θεωρούνται στοιχείο σεξουαλικής διέγερσης (πειρασμός) για τους άντρες κι γενικά ο στόχος τους περιορίζεται κυρίως στο να κρατούν τον άντρα τους ευχαριστημένο κι φυσικά να αναπαράγουν (όσο περισσότερα παιδιά τόσο το καλύτερο) για να αναπληρώσουν τα θύματα του Ολοκαυτώματος στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.
Φυσικά συνιστώ ανεπιφύλακτα την σειρά. Είναι εκπληκτική τόσο από άποψη ηθοποιών όσο κι από άποψη σεναρίου κι σκηνοθεσίας. Μοιάζει μάλιστα σε πολλά κι με την ταινία Disobedience του Sebastian Lelio, με πρωταγωνίστριες την Rachel Weisz κι την Rachel McAdams. Όμως, αυτήν την σειρά δεν την συνιστώ μόνο κι μόνο για να σας προσφέρει παρέα στις δύσκολες αυτές μέρες όπως σίγουρα θα σας προσφέρουν κι άλλες ταινίες/σειρές/βιβλία/μουσική κι γενικά η τέχνη, αλλά την προτείνω κι για κάποιον ακόμη λόγο.
Χωρίς φυσικά να θέλω να θίξω την λειτουργία της πίστης γενικά (την οποία θεωρώ σπουδαία),θα ήθελα να επικεντρώσετε την προσοχή σας κι την σκέψη σας στο εξής (αναφέρομαι ειδικά στα άτομα που δεν αντέχουν το κλείσιμο στο σπίτι για χαζούς λόγους): πώς θα σας φαίνονταν αν, αντί για δυο μήνες το πολύ που ελπίζω ότι θα κρατήσει η καραντίνα μας, ήσασταν υποχρεωμένοι/ες να ζείτε κάτω από τέτοιες περιοριστικές συνθήκες ζωής σαν την Esther κι κάθε Esther λόγω ακραίου θρησκευτικού συντηρητισμού ή δικτατορικού πολιτεύματος ή πενίας κάτω από τις οποίες ζουν εδώ κι χρόνια εκατομμύρια συνάνθρωποι μας; Απλά σκεφτείτε το, food for thought που λέμε ….
Δεν ξέρω πως θα είναι τα πράγματα μετά την καραντίνα, ούτε οραματιστής ούτε μελλοντολόγος ούτε παντογνώστης είμαι, αλλά τουλάχιστον ελπίζω να βγει κι κάτι καλό από αυτήν… Kαλύτεροι κι πιο σκεπτόμενοι άνθρωποι για παράδειγμα…
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Όταν ακυρώθηκε το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, αποφάσισα να το κάνω σπίτι μου. Να τι είδαμε