Μικροπράγματα
Από την Αργυρώ Κουκουλά
Αυλαία και πάμε: Την ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς «έτυχε» να παντρευτεί ο Βασιλιάς της Ροκ εν Ρολ στο Λας Βέγκας, το 1967.
«Η ζωή είναι μια κωμωδία γι’ αυτούς που σκέφτονται και μια τραγωδία γι’ αυτούς που αισθάνονται. Σε όποιον συμβαίνουν και τα δύο χρειάζεται επειγόντως μουσικά πολυπαυσίπονα» -Έλβις Πρίσλεϋ, made in Memphis Teneesse.
Ούτε ο Έλβις ούτε κανένας άλλος ήξερε πως 5 χρόνια αργότερα θα τραγουδούσε το You are always on my mind στην Πρισίλα επειδή θα τον είχε αφήσει (η Θεοδώρα η Μεγάλη δεν θα το έκανε ποτέ), ούτε πως σε δέκα χρόνια θα της αφιέρωνε το Softly as I leave you ένα μήνα πριν πεθάνει. Δεν το ήξεραν ούτε και οι θαυμάστριες του ανά την Αμερική, Λατινική και μη Λατινική και ανά την υφήλιο γενικότερα, μιας και ο Έλβις είναι το πρώτο φαινόμενο παγκοσμιοποίησης μετά τον ηλεκτρισμό με τις άπειρες εφαρμογές του.
Πρωτομαγιά του 1967, δηλαδή μισό αιώνα πριν και τρία έτη (how time slips away στον ωκεανό του χρόνου, της μουσικής και της σύντομης ζωής του Βασιλιά)
Η Ελλάδα δεν είχε καλά- καλά πάρει είδηση τι είχε συμβεί το προηγούμενο δεκαήμερο με τους Συνταγματαρχέους και μάλλον εξακολουθεί ακόμα να μην μπορεί να το προσδιορίσει ακριβώς, με την διαύγεια του 28χρονου τότε Αλέξανδρου Παναγούλη που πάραυτα έπιασε την αναγκαιότητα για δολιοφθορά.
Στην ΕΕ που βρισκόταν ακόμα στο ημι-σουρεάλ στάδιο της ΕΟΚ, προετοίμαζαν την Οδηγία 67/548 του Συμβουλίου της 27ης Ιουνίου 1967 περί «προσεγγίσεως των νομοθετικών διατάξεων που αφορούν στην ταξινόμηση, συσκευασία και επισήμανση των επικινδύνων ουσιών». Η Γαλλία του Ντε Γκώλ ήταν ακόμα ανυποψίαστη για το παφ-πούφ του Μάη της επόμενης χρονιάς με τον κόκκινο Ντάνι, που πρασινίζει στην συνέχεια των ετών και έκτοτε οι Γάλλοι μάλλον βαριούνται και αυτοί να ριζοσπαστικοποιούν την ησυχία τους. Δυο- τρεις φορές και μετά σπονδυλοδεσία. Η Ιταλία δεν είχε ακόμα αποκτήσει τις Ερυθρές Ταξιαρχίες της, πού λίγοι τις θυμούνται σήμερα και η Γερμανία καμάρωνε το τοίχος του αίσχους στο Βερολίνο της όπως σήμερα καμαρώνει τα αίσχη της Κυβέρνησής της.
Όμως η κυρία Αμερική, καθήμενη στους πυραύλου της από την μια, ζούσε το απόγειο των χίπις και της αντικουλτούρας τους από την άλλη: Το «Καλοκαίρι της Αγάπης» (summer of Love), κυοφορείτο πυρετωδώς από το Χάϊτ Άσμπερυ ( Haight-Ashbury) ως το πάρκο της φημισμένης κόκκινης γέφυρας Golden Gate Parκ του Σαν Φρανσίσκο, την πρωτεύουσα του παγκόσμιου χιπισμού. Με τους Ντίκκερς (άκου Ντίκκερς, δηλ. σκαφτιάδες) να φαντασιώνονται υπό το σλόγκαν «σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου», την «κατάργηση του καπιταλισμού», προσέφεραν, αυτοί οι υποτιθέμενοι λοκατζήδες των χίπις, δωρεάν γεύματα σε καμιά 200 ξέμπαρκα φρικιά. Προσπαθούσαν να πείσουν όλοι μαζί τους τραπεζίτες και τους μεσίτες χρήματος με παραστάσεις-δρόμου στην περιοχή με τις χρηματοοικονομικές επιχειρήσεις (Finance District), για τον «θάνατο του χρήματος». Διονυσιακό. Οι Μamas & Papas σε διοργανωτικό ρόλο προετοίμαζαν επιμελώς τo 3ημερο φεστιβάλ του Μoντερέι στην Καλιφόρνια (16-18 Ιουνίου) με επίτιμες συμμετοχές τον Χέντριξ, την Τσόπλιν, τους Χου.
Τσέφερσον Ερπλέϊν, Άνιμαλς και πάει λέγοντας, εννοείται με άφθονο LSD κι εδώ. Από την άλλη είχε ξεκινήσει το long hot summer με τις ούτε λίγο ούτε πολύ 159 διαδηλώσεις υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων σε όλη την Αμερική. Ο Ντίλαν, που είχε αναλάβει εκών-άκων το λάβαρο της ροκ αμφισβήτησης, αναρρώνει ακόμα με σπασμένο λαιμό και 2-3 ντουζίνες κόκαλα, από την περυσινή, περίπου θανάσιμη, τούμπα με την μηχανή του (22 Ιουλίου 1966). Για τους ροκ συνωμοσιολόγους της εποχής ίσως και απόπειρας δολοφονίας του από την CIA. Ο Τζιμ Μόρισον με τους Ντορς του από την άλλη, για πάρα πολλούς μοναδικός σημαιοφόρος της ροκ, είχε εξαπολύσει τέτοια ποιητική βόμβα πού μέχρι και ο Σάλιβαν τον κάλεσε αργότερα, αρχές Σεπτέμβρη του 1967 στο σόου του.
Από μια άποψη, ο Λίντον Τζόνσον, 36ος πρόεδρος των ΗΠΑ έτρεχε και δεν έφτανε διότι εκτός από το Βιετνάμ κυνηγούσε μέσω CIA και τον Τσε Γκεβάρα στην Βολιβία, που δεν ήταν η λάϊτ ανακατωσούρα των χίπιδων μέσω LSD, μα ήταν μια πραγματική απειλή για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, στο προαύλιο κιόλας της υπερδύναμης, που έφερνε ακόμα βαρέως το διπλό ρεζιλίκι της στην αρχή της δεκαετίας στην Κούβα.
’Eχει πολύ αλήθεια δε ο ισχυρισμός ότι και η Κίνα εκείνη την Πρωτομαγιά του 1967 βρισκόταν σε παρόμοια αναμπουμπούλα με την Πολιτιστική επανάσταση, που είχε ξεκινήσει τον προηγούμενο χρόνο (1966) ο ίδιος ο Πρόεδρος Μάο Τσε-Τούνγκ στο αχανές εσωτερικό της, με σφαίρες όμως αντί για LSD και την θεωρία των τριών κόσμων στο εξωτερικό της που δεν έπαυε να ντομπάρει από το μεγάφωνο του το ΚΚΚ, το κίνημα των αδεσμεύτων χωρών ενάντια στις δύο υπερδυνάμεις θεωρώντας πιο επικίνδυνη την ανερχόμενη ΕΣΣΔ. Πώς αλλάζουν οι καιροί! (Αλλάζουν;)
Πολλοί από εμάς, ήμασταν μόνο 10 χρονών και το μόνο που θέλαμε τότε ήταν μισή δραχμή για να πάρουμε μια γκοφρέτα ΙΟΝ ή ΜΕΛΟ και να νοιώσουμε βασιλιάδες.
Κατά τον ίδιο τρόπο, μεσούντος του ψυχρού και φυλετικού πολέμου, ο ασπρόμαυρος Νότος της Αμερικής συνέχιζε να ζει τα δικά του μικρά και μεγάλα Διονύσια, με στιγμές ανοιχτών γυρισμάτων εντός και εκτός τηλεοράσεως, διότι η Αφροδίτη- Μις Αλαμπάμα είχε βγει και Μις Κόσμος προ μηνός αλλά καπάκι, εκτός των άλλων και επειδή ο Έλβις ντυνόταν για άλλη μια φορά γαμπρός στο Λας Βέγκας. Στην πραγματικότητα αυτή την φορά όμως. Θεωρητικό βέβαια αυτό το περί πραγματικότητος, όταν πρόκειται για τον Elvisaurus, πάντως στην πραγματικότητα για τους συμβατικούς και τους ληξίαρχους.
Πρέπει να υπάρχει κάποιος ανεξερεύνητος κβαντομηχανικός νόμος που κορυφώνει μια πλευρά των κοινωνιών σε θέαμα και κωμωδία όταν μια άλλη βυθίζεται στο πρόβλημα και την τραγωδία. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν μπορείς να καταλάβεις ποια από τις δύο είναι η εντροπία που αρνείται, ή ξεφεύγει, ή ξεφεύγει επειδή αρνείται να μετασχηματιστεί με βάση την ημερήσια ατζέντα της άλλης. Αν όμως ορίσουμε τον Έλβις ως την ανάποδη της «εντροπίας» του συστήματος και το ’60, όπως αποδεδειγμένα υπήρξε το ’50, τότε «τα συντριβάνια είναι μια πρόκληση, μια προδιάθεση να σκέφτεσαι λοξά», που έγραφε ο Γιάννης Πατίλης αργότερα, στην δεκαετία του ’80 στην Ελλάδα, δίνοντας μάλλον εν αγνοία του, τον ουσιαστικό ορισμό του mockumentary.
Υπό αυτό λοιπόν το βάρος, εκείνης της Πρωτομαγιάς και απροόπτως, παντρεύτηκε ο Βασιλιάς, αλλά όλες οι γυναίκες του κόσμου το πήραν ή για πρωταπριλιάτικο αστείο ή για μια επί πλέον ταινία του με σενάριο ένα απόσπασμα από την larger -than-life ζωή του. To πιο πιθανό είναι ότι και ο Έλβις έτσι το πήρε, διότι το αποφάσισε από αιφνίδια προτροπή που δέχτηκε, όχι από την πλευρά της νύφης όπως διέδιδαν οι φαρμακόγλωσσες ζηλιάρες της εποχής, αλλά από τον ισόβιο μάνατζερ του, τον περιβόητο «Στρατηγό Πάρκερ», μονολεκτικώς «Κόλονελ». Δεν θα ήταν και η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο και μάλιστα στο Λας Βέγκας. Το ’64 είχε παντρευτεί την Αν Μάργκρετ για τις ανάγκες της ταινίας «Βίβα Λας Βέγκας», ταινίας γυρισμένης πάλι με την μεσολάβηση του δαιμόνιου «Κολονελ» Πάρκερ. Τουριστική προβολή του Λας μέσω Πρίσλεϋ για συμψηφισμό των χρεών του τζογαδόρου Στρατηγού στις αγαπημένες του ρουλέτες; Κανείς δεν έμαθε ποτέ, διότι το ερμητικά κλειστό κεφάλι του Στρατηγού δεν άφηνε περιθώρια για γουίκι λίκς, πάναμα πέϊπερς ἠ γιούρο λίκς. Τάφος και strickly BUSINESS οι «γάμοι» το 1964.
Αρχές του 1967 κάποιος ίσως του σφύριξε, μπορεί και ο κανονικός στρατιωτικός και θετός πατέρας της νύφης, ότι η 7ετής συγκατοίκηση του Βασιλιά με μια αστεφάνωτη και μέχρι χθες ανήλικη πιτσιρίκα, ίσως προκαλέσει δημόσιες κατηγορίες, ανάλογες με εκείνες του ’58 για τον Τζέρι Λη Λιούις και τον Τζακ Μπέρι και χαντακωθεί η καριέρα του. Μπορεί δηλαδή όλα αυτά να φωτογράφιζαν τον Βασιλιά του καταραμένου άλλοτε Ροκ εν᾽Ρολ, τώρα ως κρυφοχίπι. Ας συχαίνεται το LSD, είναι γνωστό πώς χάπια παίρνει για να κοιμηθεί και χάπια για να ξυπνήσει και ας πλένεται μόλις ξυπνήσει και πριν κοιμηθεί κι ας λατρεύει τα διαμάντια, τα πιστόλια, τις χάρλευ και τις αυτοκινητάρες, τα χαρίζει κιόλας όπου βρει σαν γνήσιος χίπις, αλλά κυρίως δείχνει να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια την οικογενειακή τάξη και ηθική και πάει σκοινί -κορδόνι πάλι. Άσε που έχει διαρρεύσει ότι ο Βασιλιάς διαβάζει δέκα-δέκα τα γιογκίστικα βιβλία για αυτοβελτίωση, ψυχικές αποστολές κι ένα σωρό άλλα χίπικα και πάλι σκοινί -κορδόνι αυτό παραπέμπει στο καταραμένο ροκ εν´ρολ της περασμένης δεκαετίας. Ξανά; Μετά από 10 χρόνια λίμιτ-άπ στο κασέ του μανιώδους τζογαδόρου Στρατηγού (25% επί των μυθικών και για τότε και για τώρα κερδών Πρίσλεϋ); Θα πιανόταν κορόιδο ο Στρατηγός που έκανε με συνέπεια την δουλειά του; Επειδή δεν πήγαιναν καλά οι δουλειές των χίπις ή της CIA θα επηρεαστούν και οι μπίζνες του Κόλονελ; Από πού κι ως πού; Από ‘κει λοιπόν που συμβούλευε τον Πρίσλεϋ να καθυστερήσει έναν γάμο διότι θα είχε αρνητικές συνέπειες στην καριέρα του λόγω θαυμαστριών (α, ρε Στρατηγέ ήξερες να πουλάς τον Πρίσλεϋ σαν φλέβα χρυσού και σαν οικόπεδο στο φεγγάρι, αλλά από γυναικεία ψυχολογία δεν σκάμπαζες γρι) ξαφνικά τον βάζει στην πρίζα.
«παντρέψου χωρίς πολλά- πολλά…χθες»
«Δεν έχει μα. Κλείσε στο καζίνο Αλλαντίν 1η Μαίου το πρωί την τελετή, θα καλέσω εγώ τον τύπο για συνέντευξη μετά.»
Και τι δεν είχε αυτός ο γάμος που να μη δίνει περιθώρια οικειοποίησης στην μέση Αμερικανίδα: στενό κύκλο με μπαμπάδες, μαμάδες, κουνιάδες και κολλητούς παρεξηγημένους που δεν τους κάλεσαν και πάει λέγοντας σε τρεξίματα και δουλειές της τελευταίας στιγμής. Δεν ήταν μόνο οι θαυμάστριες που δεν κλήθηκαν να παραβρεθούν ως παράνυμφες δηλαδή. Εδώ κολλητοί της συνοδείας του Βασιλιά δεν κλήθηκαν από τον «αχώνευτο» Στρατηγό Πάρκερ που και σ’αυτήν την ταινία έκανε πάλι τον γενικό κουμανταδόρο.
Βέβαια ένας γατόπαρδος σαν τον Κολονελ ήξερε να κουμαντάρει και να σερβίρει και στον Βασιλιά με διπλωματία τις αποφάσεις του, για να ‘ναι ο μοναδικός του μάνατζερ από την αρχή ως το τέλος. Ξεκίνησε λοιπόν το γαϊτανάκι από τους μαντράχαλους της «Μέμφις Μάφια». Πίεσε αριστοτεχνικά και τα κατάφερε να παντρευτεί ο Τζέρυ Σίλινγκς στις 15 Μαρτίου (1967) την καλή του (μια Σάντι) στο Λας. Προετοίμασε το κλίμα για το γάμο του Τσάρλι Χούντζ (άλλου «μαφιόζου»). Έτσι κάποιοι από τους κολλητούς του Έλβις άρχισαν να μιλούν ή να τραυλίζουν για γάμο και απρόοπτες γαμήλιες τελετές, ενώ κάποιοι άλλοι ήταν ήδη παντρεμένοι κι ένοιωσαν πρωτοπόροι. Μπούρ-μπούρ συνέχεια από τόσους σταθμούς & τσουκ-μπόξ δίπλα στο αφτί του, παρακινήθηκε πιο εύκολα και ο Βασιλιάς να κάνει ό,τι κι η υπόλοιπη αντροπαρέα. Στο κάτω-κάτω την αγαπούσε την Πρισίλα κι ας μην της άξιζε και δεν το έκρυβε. Τι θ’ άλλαζε μετά από 7 χρόνια συγκατοίκησης; Ουσιαστικά ζούσε κι αυτός σαν παντρεμένος. Όλη η Μεμφις Μάφια άρχισε έτσι να τραγουδά σαν χορωδία το Yoga is as Yoga does και εκτός γυρισμάτων του Easy come Εasy go που θα ‘βγαινε στις οθόνες (22 Μαρτίου \Παραμάουντ) και ετοιμαζόταν ο καθένας να βιώσει ιδιωτικά το Double Trouble που έβγαινε στις οθόνες 5 Απρίλη\Μετρο Γκόλγουϊν Μάγιερ και να ολοκληρώσει με το Κλάμπέϊκ που βγήκε στις οθόνες 18 Οκτωβρίου 1967.
ΣΗΜ. Από 1 εκατ. δολάρια για κάθε μια από αυτές τις 3 ταινίες του 1967 η αμοιβή για τον Ελβις. Δηλ. κάπου 7,5 εκατ. σημερινά ευρώ επί τρία. There is no business like the show business!
Ενώ δηλαδή στο Σαν Φραν έπεφτε ο καπιταλισμός μέσω υπαίθριας θεατρικής τέχνης και άφθονου LSD, λίγο πιο κάτω, στο Λός Άντζελες ο ίδιος καπιταλισμός δρούσε ανενόχλητος ποντάροντας στην κινηματογραφική Τέχνη και λίγο πιο πέρα, στο Λας Βέγκας ο Κόλονελ Πάρκερ κανόνιζε συνοπτικούς γάμους με εμπνεύσεις που του κατέβαιναν από την μια ρουλέτα ως την άλλη, μη παραλείποντας να στέλνει λουλούδια και στην δική του σύζυγο κάθε φορά που κέρδιζε για να κρατά σε καταστολή και την δική της μουρμούρα μ’ αυτό το αλκολίκι του.
Γιατί επομένως να θορυβηθούν οι θαυμάστριες του Έλβις επειδή θα πρωταγωνιστούσε σ’ άλλον έναν γάμο ο Βασιλιάς; Στην κοινωνία του θεάματος οι ρόλοι πάνε κι έρχονται και η ελπίδα μένει ως σταθερή- πιθανότητα- δυνατότητας. Αυτό είναι. Και εγένετο Μοκιουμενταρι. Νέο είδος ντοκιμαντέρ είχε χτυπήσει, ως νέα ιδέα, κάρτα στην Αμερική του Πρίσλεϋ πάλι: Μockumentary! Δεν πρόκειται για παρωδία. Ούτε για στρέβλωση πραγματικότητας μέσω σπασμένου τηλεφώνου. Πρόκειται να την ρητορία της φαντασίας ότι η πραγματικότητα της πραγματικότητας θα είναι πάντα πολυπρισματική και θα θυμίζει συντριβάνι.
Και το Jailhouse rock και το Loving you ή τo Girls, Girls, Gilrs και τόσες άλλες δεν ήταν παρά πλευρές από την ζωή του Έλβις που γίνανε ταινίες. Ε, άλλη μια που αργά ή γρήγορα θα γινόταν ταινία και αυτή. Ουδόλως λοιπόν μειώθηκε η γυναικεία υστερία και αφοσίωση προς τον Βασιλιά επειδή θα «ξαναπαντρευόταν» και επειδή τελικά παντρεύτηκε. Απεναντίας, αφού ο Βασιλιάς έσπασε την εργένικη του περίοδο και στα 32 του περνούσε επισήμως στο δεύτερο στάδιο της ανδρικής εφηβείας (τίποτα παραπάνω δεν είναι ο γάμος για τους άνδρες) θα ερχόταν πιο κοντά και στα δικά τους status. Οι πιτσιρίκες του 50 είχαν κι αυτές 30αρίσει με 2-3 παιδιά η κάθε μια που τα καμάρωναν όπως η Μελίνα τα παιδιά του Πειραιά. Άρα, δικός τους σταθερά ο Έλβις. Τώρα περισσότερο. Περίπου μέλος της οικογενείας. Ζήτω το μοκιουμένταρι!
Επειδή όμως ο βασιλιάς παντρευόταν μια 20άρα έπαιρναν σειρά στο όνειρο και οι «καινούργιες» ανύπαντρες. Στο κάτω-κάτω τι ήταν η Priscilla Beaulea; Μια Αμερικάνα της διπλανής πόρτας σαν κι αυτές. ‘Πάρα πολύ όμορφη όμως. «Σαν δίδυμη αδελφή του Ελβις», υπογραμίζανε οι 30αρες που οι εγκυμοσύνες είχαν αφήσει σημάδια όπου μπορούσαν πάνω τους. Σιγά! όποια στέκεται δίπλα στον Έλβις φαίνεται κούκλα. Ακόμα και η Σοφία Λώρεν στις φωτογραφίες που έβγαλε με τον Έλβις στα 23 της το ’57, φαίνεται πιο όμορφη απ’ ό,τι δίπλα στον Πόντι που τον παντρεύτηκε 3 μήνες αργότερα. Εδώ η Χαρλευ Νταβιντσον για να πουλήσει το μοντέλο της το ’58, το διαφήμιζε με φωτογραφίες της Μις Αυστρία, που όλοι πίστευαν πως θα βγει Μις Κόσμος εκείνη την χρονιά γιατί ήταν στην αγκαλιά του Έλβις. Φαντάσου, δεν έφτανε μια ολόκληρη Μις Αυστρία για να διαφημιστεί η Χάρλευ του ’58, έπρεπε να είναι και ο Έλβις στο πλάνο. Elvis is a wild ride από τότε και συνεχίζει.
Ας παντρευτεί όσες φορές θέλει, μάλλον δρα θετικά στις γυναικείες φαντασιώσεις. Ο Πλατωνικός έρωτας όταν βρει ερίσματα εδραιώνει με το έτσι θέλω εκτός από την συμμαχία και την μοιρασιά στις Αμερικάνες Εκκλησιάζουσες. «Μοκιουμένταρι και Τυπωθύτω» ελέω γυναικών. Στις φαντασιώσεις των γυναικών, που δεν είναι ορατές σε συζύγους και γκόμενους, παρά μόνο αν διαθέτουν τρίτο μάτι, και πάλι δεν είναι βέβαιο, ο Έλβις είναι και παραμένει πέραν συγκρίσεως Βασιλιάς. Στις γυναικείες φαντασιώσεις δεύτερος συγκρινόμενος όρος δεν υπάρχει.Έλβις και ξερό ψωμί. Τυπωθύτω, άλλη μια φορά, ελέω γυναικών.
Αυτό αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο και την έκταση και 2 χρόνια μετά τον γάμο, πάλι στο Λας στα καθημερινά σώου τον Αύγουστο ξεκίνησε ο Βασιλιάς και τα συνέχισε για μια επταετία. Oλες οι φανς έσπευσαν απ’ όλα τα σημεία της Αμερικής, σαν κατσαρίδες ψεκασμένες με φερορμόνες να γιορτάσουν κρυφίως και απολύτως ιδιωτικά το γεγονός ότι παρά τον τελευταίο γάμο του, ο Βασιλιά τους μοίραζε φιλιά κι αγκαλιές στις θαυμάστριές του που τον απωθέωναν σαν να ανήκε συνέχεια σε όλες τους ως μια αδιαίρετη κοινή περιουσία, τα όνειρα ξανατράβηξαν την κινηματογραφική ανηφόρα τους και ο γάμος του Βασιλιά το ’67 στο Λας γέννησε άλλη μια συνήθεια που, είχε ξεκινήσει το ’64 με το Βίβα Λάς Βέγκας και τον γάμο με την Αν Μάργκρετ. Αλλά μετά τον γάμο με την Πρισίλα τείνει να γίνει έθιμο σχεδόν όπως οι ολονυχτίες στην επέτειο του θανάτου του έξω από το σπίτι του και όπως οι διαγωνισμοί προσωποποιήσεων: τους γάμους αλά Έλβις.
Σήμερα περίπου μισή ντουζίνα εκκλησίες στο Λας συμπληρώνουν τις γαμήλιες τελετές με πακέτα αλά Έλβις κόστους από 200 έως 1400 δολάρια. Νοικιάζονται κουστούμια, παρευρίσκεται ο Έλβις που τραγουδά από 2 έως 12 τραγούδια, συνοδεύει την νύφη, φωτογραφίζεται με τους νεονύμφους, γυρίζεται αναμνηστικό βίντεο κλιπ και με τους τρεις και άλλα χολιγουντιανά. Πακέτα όπου ο γαμπρός ντύνεται Ελβις, η νύφη Πρισίλα, νοικιάζεται ένας Κόλονελ και συνεχίζεται η φιέστα στο σημερινό καζίνο Πλανετ Χόλυγουντ και τότε Αλλαντίν, το κόστος ανάλογα με την περίπτωση μπορεί να θυμίζει μίνι παραγωγή. Ούτε αμφεταμινικό έθιμο της χολιγουντιανής Αμερικής του ’60, ούτε νευρωτικό απωθημένο αλλά κανονικό μοκιουμένταρι από την άλλη πλευρά της οθόνης, την έξω: Ναι, η Ζωή α-πιθανολογεί την Ζωή μέσω Τέχνης. Πού είναι το φάλτσο;
Τείνει συνεπώς η επιθυμία του Elvis’s wedding στην Αμερική να κρατά μια λογοτεχνική θέση όπως στην Ελλάδα ο γάμος του Κουτρούλη και στην Γαλλία ο γάμος του Φιγκαρό.
Σίγουρα, ο Έλβις δεν διαμόρφωσε την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ όπως διαμόρφωσε την εμπορική καλλιτεχνία και την μουσική ηθογραφία, αλλά και ο Αισχύλος που πολέμησε στον Μαραθώνα και στην Σαλαμίνα δεν έγινε Περικλής. Θα πολεμούσε, στο κάτω-κάτω και ο Έλβις στο Ελ Αλαμέϊν αν είχε γεννηθεί 15 χρόνια νωρίτερα. Όταν υπηρέτησε όμως το ’58-’60 στην Γερμανία είχε τελειώσει ο πόλεμος κι έτσι γνώρισε την 14χρονη τότε Πρισίλα, την παντρεύτηκε Πρωτομαγιά του 1967 κι από ‘κείνο τον γάμο προέκυψαν μια κόρη και 4 εγγόνια ως σήμερα.
Πολλές φορές σκέφτομαι πως εκείνο το ”there is no people like the show people” που ξεκινά ο Bob Foss το απίθανο μιούζικαλ Αll that jazz είναι εμπνευσμένο από αυτήν την μόνιμη ερωτοτροπική σχέση του Βασιλιά με το κοινό του, που δεν διαταράχτηκε ούτε με τον γάμο του, ούτε με τον θάνατό του, για να μην πω ότι κάνει συνέχεια μετάσταση στο γυναικείο, τουλάχιστον, όνειρο.
«Η Αύρα του ήταν τρομακτική. Από απόσταση σ’ έπιανε ανατριχίλα», είχε πει τότε η Carolyn Goodman, σύζυγος του Δημάρχου στο Λας Βέγγας εκείνη την εποχή και αργότερα. Δήμαρχος του και η ίδια που είχε συναντήσει τον Βασιλιά επανειλημμένως.
«Η ζωή είναι κωμωδία γι’ αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία γι’ αυτούς που αισθάνονται, αν συμβαίνουν και τα δύο χρειαζόμαστε συνέχεια μουσικά πολυ-παυσίπονα» -Έλβις Πρίσλεϋ.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: