Reign in Blood: Το «πιο βίαιο άλμπουμ όλων των εποχών»

Από την Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ρεαλιστικοί και ωμά βίαιοι στίχοι, ερμηνείες με θυμό, κομμάτια που αποπνέουν οργή, αντίδραση, υπερβολή. Το περιοδικό Kerrang! το χαρακτήρισε ως το «πιο βίαιο άλμπουμ όλων των εποχών».

Δε θεωρώ τον εαυτό μου φαν μόνο ενός μουσικού είδους; θέλω να ακούω όλα τα μουσικά είδη, τα σημαντικότερα άλμπουμ τους, να αυξάνω την κριτική μου σκέψη και τα μουσικά μου ακούσματα. Θεωρώ το Reign in Blood για τη μέταλ μουσική ότι πιστεύω πως είναι το Kind of Blue του Miles Davis για την τζαζ μουσική.

Είναι ένα μουσικό δημιούργημα για γερά στομάχια και αυτιά, ένας  συγκερασμός βιαιότητας, μουσικής έκρηξης και εκκωφαντικών ήχων. Προκλητικό και άγριο, γρήγορο και οργισμένο. Ο Οκτώβριος του 1986 δε θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος για το χώρο της μέταλ μουσικής, δε θα μπορούσε να είναι. Το Reign in Blood έπεσε σαν κεραυνός και νομίζω ανήκει μέχρι και σήμερα στις αγαπημένες δημιουργίες του συγκεκριμένου είδους από σκληροπυρηνικούς θαυμαστές. Θεωρείται πλέον αριστούργημα της μέταλ μουσικής και όλες οι κριτικές που απέσπασε και αποσπά από διάφορα μουσικά περιοδικά το βαθμολογούν διαχρονικά με άριστα. Νομίζω πως του αξίζει..

Νομίζω ότι με αυτό το album οι Slayer κατάφεραν να κερδίσουν τον τίτλο του «βασιλιά του thrash metal». Οι ίδιοι ανήκουν στους «Big Four» του είδους με τους άλλους τρεις να είναι οι Anthrax, οι Megadeth και οι Metallica. Ανέκαθεν θεωρούσαν πως οι Slayer είναι οι καλύτεροι του είδους (για τα δικά μου γούστα πάντα).

Ένα αρκετά άγριο και σκοτεινό εξώφυλλο, ακραίες αντιδράσεις από διάφορες θρησκευτικές ομάδες ακόμα και οπαδούς του συγκροτήματος, κατηγορίες και αποδοχή. Όλα τα βίωσε αυτός ο δίσκος. Όπως και τα περισσότερα δημιουργήματα που έχουν κάποια αξία, πάντοτε βιώνουν αμφιθυμικά συναισθήματα, καθώς ακόμα και μία κακή κριτική αναδεικνύει πολλές φορές το μεγαλείο.

Η επιθετικότητά του άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπιζόταν το συγκεκριμένο είδος.

Η άγρια φωνή του Tom Araya, τα ντραμς του Ντέιβ Λομπάρντο, η εκρηκτική κιθάρα του Κέρι Κινγκ και οι ωμά ρεαλιστικοί στίχοι του Τζεφ Χάνεμαν, συνθέτουν έναν από τους καλύτερους δίσκους όχι μόνο της μέταλ μουσικής, αλλά όλων των εποχών.

Οι Slayer δε λυπούνται τις ευαισθησίες ή τις μουσικές μας αντοχές. Με στίχους που πραγματεύονται κατά συρροή δολοφόνους, θρησκείες, κοινωνικούς σχολιασμούς, «χτίζουν» ένα μουσικό δημιούργημα με σκληρούς στίχους, ακραία περιγραφικούς, δίνοντας έμφαση στο αίμα, στη βία, στην οργή.

Το κλασικό πια κομμάτι του συγκροτήματος «Angel of Death» με το οποίο ξεκινάει το άλμπουμ, αφορούν το Ναζιστή Γιόζεφ Μένγκελε ο οποίος πραγματοποιούσε πειράματα σε ανθρώπους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσα στα απάνθρωπα πειράματά του συγκαταλέγονται οι πειραματικές επεμβάσεις που πραγματοποιούνταν χωρίς αναισθησία, ενέσεις με θανατηφόρα μικρόβια και αφαίρεση οργάνων και άκρων. Ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Τζεφ Χάνεμαν έγραψε τους στίχους και τη μουσική του συγκεκριμένου κομματιού όταν διάβασε βιβλία σχετικά με τον Μένγκελε. Το συγκρότημα εξαιτίας του κομματιού δέχτηκε κατηγορίες ότι εκφράζει ρατσιστικές απόψεις και είναι υπέρ του Ναζισμού, κατηγορίες τις οποίες οι ίδιοι αρνούνται πάντοτε. Μαζί με το Raining Blood, το οποίο αναφέρεται στην ενδυνάμωση του Κακού το οποίο φτάνει στο σημείο να καταπνίξει όλο τον Παράδεισο, θεωρούνται δύο από τα πιο δημοφιλή κομμάτια του συγκροτήματος και του συγκεκριμένου άλμπουμ.

Νομίζω πως δεν είναι καθόλου υπερβολή, το γεγονός πως πολλοί χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο άλμπουμ ως τη «Βίβλο του thrash metal».