Σεξουαλική παρενόχληση από ηλικιωμένο στο κέντρο της Αθήνας

Από την Γιώτα, αναγνώστρια του σάιτ

Νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ με κάποιον τι μου συνέβη, πήρα την πρωτοβουλία να στείλω μέιλ σε εσάς.

Είμαι 21, κλείνω τον Οκτώβρη τρία χρόνια στην Αθήνα, καθώς βρίσκομαι εδώ για σπουδές. Χθες το πρωί γύρω στις 11, πηγαίνοντας προς την πλατεία Κάνιγγος με προσέγγισε ένας κύριος ρωτώντας με προς τα που είναι η Αγίου Κωνσταντίνου. Του έδειξα προς τα πού να πάει -ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή- και ενώ ήμουν έτοιμη να φύγω μου πιάνει την κουβέντα λέγοντας ότι είμαι ευγενική και προφανώς δεν είμαι Αθηναία κλπ κλπ.

Μου λέει λοιπόν πως είναι ψυχολόγος – οικονομολόγος και θέλει να ανοίξει ένα γραφείο ευρέσεως εργασίας και εδώ στην Αθήνα. Και αφήνει τον εαυτό του και πιάνει εμένα λέγοντας πως φαίνομαι ένα κλειστό αλλά ενδιαφέρον άτομο και μου προτείνει –ή καλύτερα υποδεικνύει– να πάμε κάτω από ένα υπόστεγο, λίγο πιο πέρα από το πεζοδρόμιο που ήμασταν.

Και εγώ, ενώ δεν με ενδιέφεραν τα όσα έλεγε και είχα άλλη ασχολία εκείνη την ώρα δέχθηκα. Το μεγάλο λάθος ξεκινά μετά που προτείνει να πάμε στην καφετέρια του Γρηγόρη λίγο πιο πάνω και για κάποιο λόγο, από ευγένεια και ελπίζοντας να τελειώνουμε σύντομα δέχομαι. Δέχομαι! Στην καφετέρια επιλέγει τον πάνω όροφο και καθόμαστε σε ένα τραπέζι απομονωμένο.  Ευτυχώς υπήρχε και ένας άλλος άνδρας εκεί τον οποίο ο εν λόγω κύριος περιφρόνησε λόγω εμφάνισης χαρακτηρίζοντας τον ‘’πρεζάκια’’.

Στο τραπέζι θέλει να κάτσει δίπλα μου – δεν μου αρέσει, κρατώ όση απόσταση μπορώ, αρκεί να μην φανώ αρνητική. Με ρωτά διάφορα πράγματα, δίνω πληροφορίες, χωρίς ακόμα να καταλάβω γιατί το έκανα. Μου ζητά να του δώσω το χέρι μου, η συζήτηση ξεφεύγει και με θράσος με ρωτά για την σεξουαλική μου ζωή. Για το πρώτο μου φιλί, τον παρτενέρ, τον χώρο, τον υγρό κόλπο μου. Έρχεται στο μέρος μου και κολλά το μάγουλό του στο δικό μου. Αηδιάζω. Ανακατεύομαι.

Αρχίζω σιγά σιγά να ξυπνάω από τον λήθαργο. Με ρωτά για επόμενη συνάντηση. Αρνούμαι. Δεν του αρέσει, σηκώνεται, πηγαίνει προς τις σκάλες. Ακουλουθώ για να φύγω, σταματά και μου λέει κάτι υποτιμητικό νομίζω, βασιζόμενος στην άρνησή μου. Και ενώ ήθελε να του δείξω τον δρόμο για την Πειραιώς αυτή τη φορά, καταλήγει στην τουαλέτα.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε ενώ δεν ξέρω ακόμα το γιατί. Όπως δεν ξέρω γιατί δεν είπα όχι.  Δεν είναι η πρώτη φορά που παρενοχλούμαι σεξουαλικά από κάποιο άγνωστο στο δρόμο. Δεν είναι η πρώτη φορά που θα κυκλοφορήσω σε Αθηναϊκό δρόμο, που θα βοηθήσω περαστικό. Είναι, ωστόσο η πρώτη φορά που δεν είπα όχι. Και μάλιστα σε μια περίσταση που δεν μου κίνησε καθόλου το ενδιαφέρον.

Και τώρα νιώθω χαζή, μετανιωμένη, γεμάτη θυμό, ακόμα προσπαθώντας να καταλάβω γιατί έδρασα κατά αυτόν το τρόπο, από τη στιγμή που δεν εμπιστεύομαι κανέναν, που οι γονείς μου μου λένε συνεχώς ‘’Πρόσεχε!’’. Αυτό το ‘’πρόσεχε’’ θα ηχεί πιο έντονα πλέον στα αυτιά μου.

Και γι’ αυτό έγραψα. Μπορεί να μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό κατευθείαν, αλλά αυτό το “πρόσεχε” πρέπει να ηχεί συνέχεια και δυνατά μέσα σου.

Νομίζω είναι η μοναδική πράξη που θα διέγραφα από τη ζωή μου αν μπορούσα. Νιώθω πιο χαζή από ποτέ.  Δεν θα με συγχωρήσω. Και ούτε θα καταλάβω γιατί έβγαλα έναν παθητικό εαυτό εκείνη την ώρα.

Το μόνο που ξέρω με σιγουριά πλέον είναι ότι το πάθημα έγινε μάθημα.