Μικροπράγματα
Του Αλέξανδρου Ζαχαρόπουλου
Σήμερα ο Γιάννης έγινε 18. Από μικρό παιδί ονειρευόταν την ενηλικίωση. Όταν μεγαλώσω έλεγε θα είμαι ανεξάρτητος, θα βγάζω τα δικά μου λεφτά και θα έχω το δικό μου σπίτι. Οι πανελλήνιες τελείωσαν, ο Γιάννης πέρασε σε μια σχολή που δεν ήθελε αλλά έτσι είναι, δεν μπορεί να ξαναδώσει δεύτερη φορά, του φαίνεται λέει ψυχοφθόρο. Πλέον μακριά από μαθήματα, βαθμούς και πίεση για διάβασμα θα μείνει μόνος. Αυτό έχει σημασία, να είναι μακριά από τον πατέρα και τη μάνα του, που τον πρήζουν και του φωνάζουν. Θα κοιμάται και θα ξυπνάει ελεύθερος, θα κυκλοφορεί στους δρόμους ότι ώρα θέλει, θα πίνει καφέ όποτε θέλει και θα γυρνάει σπίτι ότι ώρα θέλει.
Σήμερα ο Γιάννης έγινε 18. Οι φίλοι του από το σχολείο και από το φροντιστήριο θα έρθουν να τον χαιρετήσουν. Για κάποιους ίσως θα ναι τελευταία φορά που θα τον δουν αφού ο Γιάννης πέρασε σ’ άλλη πόλη και θα κάνει νέο κύκλο από φίλους. Άλλωστε, κάποιους από αυτούς τους βαρέθηκε, είναι τόσο μονότονοι που δεν εκφράζουν για αυτόν τη διαφορετικότητα που θέλει στη ζωή του. Βιάζεται να ετοιμάσει τα πράγματα να φύγει, θέλει να τα κάνει όλα μόνος. Είναι μεγάλο παιδί πια, πρέπει να μάθει να φροντίζει τον εαυτό του. Πρωί πρωί ξεκίνησε να ετοιμάζει τις βαλίτσες, χωρίς τη μάνα του. Ο Γιάννης ξέρει ότι η αίσθηση της φυγής θα είναι λύτρωση που θα τον κάνει χαρούμενο. Ο Γιάννης, ο μικρός Γιαννάκης που μεγάλωσε θα φύγει.
Σήμερα, ο Γιάννης έγινε 24. Εδώ και 6 μήνες τέλειωσε τη σχολή. Καθισμένος στη ταράτσα και κοιτάζοντας τα αστέρια, γιορτάζει μόνος κάνοντας τον απολογισμό του. Οι παλιοί του φίλοι τον ξέχασαν και χάθηκαν όταν αυτός έπαψε να τους ψάχνει. Τώρα θα ψάξει για δουλειά όπως τόσοι και τόσοι νέοι, είναι εγωιστής όμως και δεν ζητάει βοήθεια. Δεν ήταν ποτέ κλειστός χαρακτήρας αλλά η κοινωνία, αυτή η άτιμη και άδικη τον έκανε έτσι. Τα χρόνια πέρασαν και ο Γιάννης άλλαξε, έγινε ευαίσθητος και πονάει αλλά δεν βρίσκει δικαιολογίες, αυτός φταίει που πίστεψε ότι
Δεν θα αδικηθεί αλλά αδικήθηκε
Δεν θα μείνει ποτέ μόνος άλλα έμεινε
Δεν θα σταματήσει να κάνει όνειρα αλλά σταμάτησε
Καθισμένος κοιτάει το κενό. Βλέπει πόσο απέχει το σωστό από το λάθος, η λύπη από τη χαρά και η κόλαση από το παράδεισο. Δεν σκέφτεται να πηδήξει, αυτό θα ήταν το εύκολο, είναι εδώ να το παλέψει. Ξέρει καλά, πως βαθιά μέσα του κάτι του λέει ότι θα βγει νικητής.
Αύριο ο Γιάννης θα γίνει 30…