Ζώντας σε καραντίνα με κατάθλιψη και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή

 Από την Ειρήνη Τσίτσου

Πριν 35 περίπου μέρες άρχισε στην χώρα μου η καραντίνα. Στον δικό μου κόσμο άρχισε πριν ενάμιση χρόνο και 35 ημέρες, και είχε το όνομα κατάθλιψη και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Ξαφνικά τα αντικαταθλιπτικά αντικαταστάθηκαν με αντισηπτικά και οι περιορισμένοι έξοδοι μου, απέκτησαν νούμερα 1,2,3,4,5,6. Ξαφνικά ένιωσα πως όλος ο κόσμος είναι δίπλα μου, ένιωσα ευνοημένη για έναν περίεργο λόγο, και ζωντανή καθώς όλοι ζουν όπως εγώ.

Οι ατέλειωτες ώρες ύπνου που με λυτρώνουν ξαφνικά έγιναν Netflix για τον κανονικό κόσμο, και μοναδικό παράθυρο στην ζωή όλων μας το κινητό μας.

Έχει περάσει ενάμιση χρόνος και 35 μέρες. Έχω ξεπεράσει  την παγκόσμια καραντίνα και συνεχίζω… Όλοι αναρωτιούνται πότε θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης αλλά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Όλοι ελπίζουν στο εμβόλιο, εγώ ελπίζω στο όταν με πιάσουν τα χάπια. Ο γιατρός λέει πως υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων που δεν τους πιάνουν τα χάπια, ίσως ανήκω σε αυτήν.  Άρα και τα δικά μου ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

Για έναν παράδοξο λόγο δεν φοβάμαι τον ιό. Ταυτίζομαι με την πρωταγωνίστρια Claire στην ταινία του Lars Von Trier  Melancholia.

Ίσως αυτός ο ιός έχει πολλά κοινά με τη κατάθλιψη καθώς χτυπά ανεξαρτήτου φύλου  ηλικίας και κοινωνικού status, και όταν σε χτυπήσει δεν γνωρίζεις πως θα εξελιχθεί.

Μέσα σε λίγους μήνες η αγωνία μου έγινε παγκόσμια. Για διαφορετικούς λόγους βέβαια. Ο κόσμος έμαθε τι σημαίνει καραντίνα, εμένα απέκτησε απλά ο φόβος μου σάρκα και οστά και άρχισε να κρύβεται μέσα στην καραντίνα και να φαίνεται φυσιολογικός.

Έχω χάσει την διάθεση μου για παραγωγικότητα και ζωή… Μόνο σήμερα βρήκα τη δύναμη να γράψω αυτό το κείμενο για να εκπροσωπήσω εμένα και  όσους παλεύουν με την κατάθλιψη, αλλά και με την καραντίνα, και να πω πως το μένουμε σπίτι μπορεί να έχει γίνει πλέον viral, αλλά για εμάς τους καταθλιπτικούς είναι στάση ζωής, μίας ζωής που δεν την διαλέξαμε αλλά αναγκαστικά την ζούμε χρόνια.

Ο μόνος τρόπος να θεραπευτούμε είναι να αποδεχτούμε ότι νοσούμε. Με την αποδοχή είμαστε πιο δυνατοί με την ασθένεια. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σε θεραπεία, και ακόμα αν τελικά χάσουμε την μάχη τουλάχιστον μπορούμε να πούμε ότι πολεμήσαμε.

Πολεμήστε λοιπόν και εσείς για να σπάσουμε την καραντίνα όποια και αν είναι αυτή. Γιατί στον  πόλεμο πρέπει να είμαστε ενωμένοι .

Δεν είμαστε τεμπέληδες ούτε ανίκανοι. Είμαστε άρρωστοι ψυχικά άνθρωποι με υπερευαισθησίες. Ο δικός μας ο ιός είναι περισσότερο δύσκολα  θεραπεύσιμος από τον covid-19. Ας σταματήσει αυτή η προκατάληψη και η κακοπροαίρετη κριτική για εμάς. Δεν είμαστε μειονότητες ούτε αδύναμοι, είμαστε άνθρωποι που παλεύουμε καθημερινά με την κληρονομικότητα μας και το μυαλό μας. Ζούμε κάθε μέρα πόλεμο και ελπίζουμε σε μια ψυχική ανακωχή μέσα μας.

Σας καλώ λοιπόν να πάρετε δύναμη από εμάς για βγούμε όλοι νικητές!