Άρης Δημοκίδης
Σε δύο δόσεις είχαμε φέτος το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μία τον Μάρτιο (μόνο online) και μία τέλη Ιουνίου-αρχές Ιουλίου (και online αλλά και σε θερινά σινεμά).
Είχα γράψει για του Μαρτίου, ώρα τώρα για την καλοκαιρινή εκδοχή του Φεστιβάλ. Δυστυχώς online το είδα κι αυτό, αφού ήμουν μακριά απ’ τη Θεσσαλονίκη, όμως με αποζημίωσαν οι δεκάδες εξαιρετικές ταινίες. Μακάρι να είχα χρόνο να δω περισσότερες.
Να μερικές απ’ όσες πρόλαβα να δω και μου έμειναν.
1.
https://www.filmfestival.gr/el/program-tdf/sections/movie/1154/13459
Η εξαιρετική ταινία της Εύας Στεφανή: Καθώς περνάει ο χρόνος, η ιστορία της ιερόδουλης Δήμητρας Κ. κυλά παράλληλα με την ιστορία της Ελλάδας, την ταραγμένη δεκαετία του 2010. Η σχέση της σκηνοθέτιδας με την πρωταγωνίστρια δυναμώνει με το πέρασμα των χρόνων δίνοντας έξτρα πόντους στο φιλμ, γεμίζοντάς το με ενίοτε αλλοπρόσαλλες αλλά πάντοτε βαθιά ανθρώπινες σκηνές.
Ένα ντοκιμαντέρ ιδιοσυγκρασιακό και σούπερ ενδιαφέρον, που θα ήθελα να συνεχιστεί για πάντα. (Μακάρι να συνεχίζονται για χρόνια τα γυρίσματα και να υπάρχει εμπλουτισμένη εκδοχή στο μέλλον.)
2.
https://www.filmfestival.gr/el/program-tdf/sections/movie/1154/13457
Όλοι έχουμε έναν θείο που είναι λίγο λοξός, κι ο μικρανιψιός του Τζιμ Προφέρες έφτιαξε ένα ντοκιμαντέρ για να ανακαλύψει την ιστορία πίσω απ’ τη βιομηχανία πορνό του.
Ενδιαφέρον και με καλό ρυθμό, μόνο που την πάτησα λιγάκι – έχασα το τελευταίο μισάωρο επειδή κόπηκε η σύνδεση. Αν κάποιος το είδε κι έχει την καλοσύνη να μου πει πώς τελείωσε η ιστορία του (άφηναν να εννοηθεί ότι υπήρχε κάτι σκοτεινό έως και ανατρεπτικό) θα το εκτιμήσω πολύ: mikropragmata@lifo.gr
3.
https://www.filmfestival.gr/el/program-tdf/sections/movie/1154/13461
Μια χρήσιμη καταγραφή της μακράς περιόδου της δίκης, μια δυνατή σούμα που χώρεσε πάρα πολλά σημαντικά συμβάντα (όσο κι αν κρατούσε βέβαια το φιλμ, πάλι θα υπήρχαν κι άλλα που δεν χώρεσαν). Το αληθινό χάπι εντ συνέπεσε και με την σύλληψη του Χρήστου Παππά.
4.
Οι πικροδάφνες
Mια βόλτα στην νυχτερινή Αθήνα μέσα από τα μάτια της Μπέτυς Βακαλίδου, της Εύας Κουμαριανού και της Πάολας Ρεβενιώτη.
Τρεις θρύλοι της ελληνικής τρανς ζωής πάνε βόλτες σε διάφορα σημεία της Αθήνας, απ’ τη Συγγρού ως το Ζάππειο και θυμούνται όσα έζησαν, ξαναζωντανεύοντας τις παλιές καλές (;) εποχές.
Είναι ένα πολύτιμο τεκμήριο της ζωής των δεκαετιών που η παρανομία συνυπήρχε με την καύλα, γεμάτο συναρπαστικές ιστορίες. Χάρη στην εμφανώς γερή έρευνα και οργάνωση (μοιάζουν όλα φυσικά, σα να βγήκαν κατά τύχη, όμως είναι βέβαιο ότι έπεσε πολλή δουλειά από πίσω), καλύπτονται όλοι οι σταθμοί στην ιστορία της ΛΟΑΤ κοινότητας.
Η Πάολα Ρεβενιώτη που κάνει πάντα δυνατά ντοκιμαντέρ, κρατάει το «τιμόνι» με άνεση και σιγουριά, ενώ και οι δύο συμπρωταγωνίστριές της είναι άλλοτε σπαρακτικές, άλλοτε απολαυστικές, κάποιες φορές και τα δύο μαζί.
5.
Latin Noir
Ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που αναζητά τη σύνδεση ανάμεσα στις αυταρχικές κυβερνήσεις και το αστυνομικό μυθιστόρημα στη Λατινική Αμερική. Η ταινία διερευνά πώς μια νέα γενιά συγγραφέων οδηγήθηκε στη συγγραφή νουάρ ιστοριών μυστηρίου, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει την ωμή κρατική βία, την αυξημένη εγκληματικότητα και τις συνεχείς παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Φιλμ του Ανδρέα Αποστολίδη που με τρόπο άμεσο αλλά και ατμοσφαιρικό μάς ταξιδεύει σε Αργεντινή, Κούβα, Χιλή, Μεξικό, Ισπανία, και εντοπίζει την αληθινή έμπνευση πίσω από έργα διάσημων συγγραφέων (Λεονάρντο Παδούρα, Λούις Σεπούλβεδα, Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, Σαντιάγο Ρονκαλιόλο, Γκιγιέρμο Όρσο και Κλαούντια Πινιέιρο). Δεν είχα διαβάσει κάτι απ’ τους περισσότερους, όμως τώρα θα το κάνω.
6.
Η Μίσα και οι λύκοι
Η δραματική ιστορία μιας γυναίκας που τα απομνημονεύματά της από το Ολοκαύτωμα σημείωσαν παγκόσμια επιτυχία, ώσπου μια ρήξη με την εκδότριά της, η οποία στην πορεία έγινε ντετέκτιβ, αποκάλυψε μια τολμηρή απάτη, η οποία στήθηκε για να συγκαλύψει τη σκοτεινή αλήθεια.
Η Μίσα έλεγε ψέματα ότι μεγάλωσε ως μωρό σε ένα δάσος για να κρυφτεί απ’ τους Ναζί και να επιζήσει του Ολοκαυτώματος, και μάλιστα έγραψε και best seller. Μέχρι να αποδειχτεί η απάτη. Πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, αν είχα βεβαιωθεί απ’ την αρχή ότι τη Μίσα την έπαιζε ηθοποιός ίσως θα το είχα απολαύσει περισσότερο – αν δεν την έπαιζε ηθοποιός θα ήταν ακόμα καλύτερο.
7.
Πεθαίνοντας για ένα διαζύγιο
Η Ιπέκ είναι μέλος μια ομάδας ακτιβιστών που παλεύει να προστατεύσει τις γυναίκες στην Τουρκία από την κακοποίηση και τον φόνο, κλείνοντας τους βίαιους άντρες στη φυλακή. Καθώς οι γυναικοκτονίες πολλαπλασιάζονται εκθετικά και η τουρκική κοινωνία αρχίζει να αποσυντίθεται, η Ιπέκ και οι πελάτισσές της διακινδυνεύουν τα πάντα για την ελευθερία.
Δεν έχω λόγια. Συγκλονιστικό και επίκαιρο, τις μέρες που μια γυναικοκτονία σόκαρε την Ελλάδα. Κέρδισε ομόφωνα, το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας για ταινία σχετική με τα ανθρώπινα δικαιώματα, παίρνοντας και τη δική μου ψήφο μου στην κριτική επιτροπή στην οποία είχα την τιμή να είμαι μέλος.
8.
Σούπα αστακού
Κάθε πρωί ο Κρίλι ετοιμάζει τα αμέτρητα υλικά που χρειάζεται για να φτιάξει τη σούπα αστακού σ’ ένα μικρό εστιατόριο στην πιο ανιαρή πόλη της Ισλανδίας. Στην άλλη πλευρά του βουνού βρίσκεται η Γαλάζια Λίμνη, το μεγαλύτερο αξιοθέατο του νησιού. Άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο έρχονται εκστασιασμένοι για να δουν τα ηφαίστεια, τον πάγο και την γέννηση της Γης.
Απλά θέλω να πάρω το αεροπλάνο να πάω σ’ αυτό το μικρό ψαροχώρι και να δω πώς είναι σήμερα το μικρό εστιατόριο και φυσικά να φάω σούπα αστακού. Πάρα πολύ μου άρεσε.
9.
Χαμένα παιδιά
Τρεις φίλοι ταξιδεύουν στη Νοτιοανατολική Ασία για την πρεμιέρα της ταινίας τους με θέμα τους τοξικομανείς στο Ροβανιέμι, όμως μόνο ο ένας τους επιστρέφει: το ατελείωτο πάρτι που ακολούθησε την επιτυχία της προβολής τούς μεταμορφώνει από αθάνατους σε θνητούς…
10.
Σοκαριστικό (πραγματικά σοκαριστικό) true crime ντοκιμαντέρ. Είναι αληθινό σίκουελ ντοκιμαντέρ που έσκισε πριν 10 χρόνια στη Φινλανδία. Τραβήχτηκε περίπου τότε, όταν βγήκε απ’ τη φυλακή ο ένας και ταξίδεψαν για σεξοτουρισμό και ναρκωτουρισμό στην Καμπότζη και τις Φιλιππίνες ταινίας για βαποράκια ναρκωτικών. Όλα πάνε στραβά. Απλά συναρπαστικό.
Επτά λεπτά ψυχής
Στους πρώτους μοντέρνους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1896 στην Αθήνα, σημειώθηκε ένα από τα πιο θρυλικά κατορθώματα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Ο Σπύρος Λούης βγήκε νικητής του πρώτου επίσημου αγώνα Μαραθωνίου, αφήνοντας τους πάντες άφωνους και προκαλώντας κύματα ενθουσιασμού, εντός και εκτός Ελλάδας.
Μοιάζει ότι θα είναι μια αγιογραφία του Σπύρου Λούη, κι όμως. Είναι ένα ερευνητικό ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία του ηθοποιού και ερασιτέχνη μαραθωνοδρόμου Πάνου Βλάχου που επιχειρεί να ξεσκεπάσει την αλήθεια για τις φήμες: Ήταν ο Σπύρος Λούης ένας απατεώνας; Τον φύτεψαν με μαγειρέματα στους προκριματικούς και στον τελικό; Ήταν αυτός που είδαν να «κόβει» δρόμο μετακινούμενος με όχημα;
Από ό,τι φαίνεται κάποιες απ’ τις φήμες αληθεύουν, για άλλες δεν είμαστε σίγουροι. Πάντως ο Βλάχος με την τελείως ποπ και σημερινή σκηνοθεσία του αφηγείται με τις σωστές ισορροπίες όσα έγιναν το 1896 και φέρνει στο φως την ιστορία του Έλληνα μαραθωνοδρόμου που βγήκε δεύτερος (και δεν θυμάται κανείς σήμερα), που ίσως άξιζε την πρωτιά…
11.
Friends & Benefits
Αρρενωπή, λεσβία, με τατουάζ και μια πράσινη μοϊκανα στο κεφάλι της, αχώριστη με το αναπηρικό της αμαξιδιο, αλώνιζει το Κάμπντεν του Λονδίνου με παρέες λεσβιών. Διαγνωσμένη από τα 19 της με σκλήρυνση κατά πλάκας, ζει τη ζωή της με τρόπο που πολλοί άνθρωποι θα ζήλευαν, και ας έχουν τα πόδια τους και την κινητικότητα τους.
Ντοκιμαντέρ μεσαίου μήκους της Μαρίας Κατσικαδάκου (Maria Cyber), για τη δύναμη της θέλησης. Συγκλονιστικά δυνατό αλλά και αισιόδοξο, σε εμπνέει να συνεχίσεις ό,τι κι αν συμβεί. Η χαρά της ζωής νικάει τα πάντα.
[+] Ίσως σας ενδιαφέρει: