Βάνα Κράβαρη
Ξέρετε, αν κάτι το κάνουμε όλοι ή έστω οι περισσότεροι, αλλά δεν θεωρείται «νορμάλ» (μισώ αυτή τη λέξη) από την κοινωνία, κάτι πάει λάθος. Όχι εμάς. Αλλά με την κοινωνία. Κάτω από αυτή την παράδοξη «ομπρέλα» μη αποδοχής και κοινωνικών ταμπού είναι και τα παρακάτω πράγματα. Μήπως να τα κανονικοποιούσαμε;
1. Το να μην καταλαβαίνεις τον «αρραβώνα» ως concept
Έχει καταλάβει κανείς ποιο είναι το νόημα του να αρραβωνιάζονται οι άνθρωποι; Θέλω να πω, δεν είναι γάμος, σωστά; Είναι κάτι που διαλύεται σε ένα λεπτό; Χωρίζεις όποτε θες παρότι «αρραβωνιασμένος». Επίσης, είναι και λίγο cringe. Τι φάση; Δαχτυλίδια, παπάδες και οικογένειες, και πού αφορά αυτό το ίδιο το ζευγάρι; Αλήθεια δεν το πιάνουμε.
2. Το να πρέπει να εξηγείς γιατί λες «όχι»
Σου κάνει κάποιος μια πρόταση. Για ποτό, για φαγητό, για έξοδο. Και δεν θες να πας. ΟΚ. Γιατί νιώθεις υποχρεωμένος να δώσεις μια δικαιολογία; Ακόμα και αν είναι ψέμα, λες και το ότι δεν έχεις καμία όρεξη να βγεις από το σπίτι σου δεν είναι αρκετό; Λοιπόν, θα έπρεπε. Γιατί τουλάχιστον είναι ειλικρινές.
3. Το να θες να είσαι single στα 30
Θέλοντας και μη, μας ακολουθεί ένα στρες για το singledom στα 30. Εν τω μεταξύ, δεν είναι δικό μας. Είναι κοινωνικό. Αυτή η εντελώς αναληθής θεωρία πως στα 30 βρίσκεις τη σχέση ζωής σου και κάνεις όλα τα «επίσημα βήματα» προς τον γάμο και τη δημιουργία οικογένειας έχει μολύνει τους εγκεφάλους μας. Ελπίζουμε όχι ανεπανόρθωτα. Το να είσαι single στα 30 μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι. Και αν δεν είναι, δεν υπάρχει κανένας λόγος βιασύνης. Όχι, η γιαγιά σου δεν είχε δίκιο. Δεν μπορεί να έχει δίκιο σε όλα. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, but still, άνθρωπος.
4. Την τηλεργασία
Κανείς δεν ξέρει γιατί ενώ η τηλεργασία είναι και ένας καλός τρόπος να μένεις παραγωγικός και να γλιτώνεις χρόνο και χρήματα σε μετακινήσεις και τρόπος να μειώνουν κόστη ακόμα και οι ίδιες οι εταιρείες, γιατί επιμένουμε να ζούμε τα δικά μας προσωπικά The Office, ο καθένας στο γραφείο του.
5. Ψυχοθεραπεία χωρίς να «έχει συμβεί κάτι»
Δηλώνεις πως ξεκίνησες ψυχοθεραπεία και ακόμα σε ρωτάνε κάποιοι έντρομοι «τι σου συνέβη;». Πρέπει να έχει συμβεί κάτι για να γίνει το απαραίτητο deep dive στα υποσυνείδητά μας; Δεν νομίζουμε.
6. Το να μη νιώθεις υποχρεωμένος να βρίσκεις cute όλα τα παιδάκια παντού και πάντα
Γονείς που θεωρούν δεδομένο πως θα πρέπει να αγκαλιάσεις, να χαμογελάσεις ή να ασχοληθείς με ειλικρινές ενδιαφέρον με το παιδί τους. Παιδιά είναι γλυκύτατο και το αγαπάτε. Και μπράβο σας, να γίνεται υπέροχοι γονείς και να σας κάνει περήφανους. Απλώς σε αυτή τη φάση κάπως μας ενδιαφέρει περισσότερο το Λαμπραντοράκι στο διπλανό τραπέζι.
7. Το να γελάς δυνατά στα ΜΜΜ
Έχετε παρατηρήσει πως όταν κλαις στο μετρό (προφανώς και συμβαίνει) έχεις τον σεβασμό όλων; Δεν σε κοιτάει κανείς, από ευγένεια και διακριτικότητα. Ίσως και συμπόνοια. Αλλά όταν γελάς; Είτε με κάτι που είπε η φίλη σου είτε με ένα μήνυμα ή κάτι; Όλα τα βλέματα πάνω σου, γιατί «ενοχλείς».
*Προφανώς μιλάμε για περιπτώσεις που ΔΕΝ φτάνουν σε σημείο έντασης και vibe να ενοχλούν τους γύρω, έτσι;
8. Το να μη φοράς σουτιέν
Πότε έγιναν απαραίτητα και SOS για όλες αναιξερέτως αυτά τα κομμάτια ύφασμα;
9. Το να πηγαίνεις μόνος σε live ή στο σινεμά
Μπορούμε να σταματήσουμε να κοιτάζουμε περίεργα ανθρώπους που έχουν το θάρρος να κάνουν αυτό που γουστάρουν, να βλέπουν ό,τι γουστάρουν, χωρίς να συμβιβάζονται με το τι θέλουν οι υπόλοιποι; Ναι!
10. Το να βάζεις το κινητό σου σε «do not disturb» mode
Θες να σταματήσεις να είσαι «διαθέσιμος» για μερικές ώρες. Ή ακόμα πιο ωμά, να βρεις έναν τρόπο να πιέσεις τον εαυτό σου να αφήσει το γ@μημένο κινητό κάτω και να συγκεντρωθεί σε μια ταινία ή μια σειρά. Και ξαφνικά; Όλοι θιγμένοι και ανήσυχοι ότι κάτι σου συνέβη. Not cool.
11. Το να μην είσαι πρόθυμος να κάνεις small talk στο ασανσέρ
Μερικοί άνθρωποι έχουν αξιοθαύμαστο ταλέντο στο small talk. Και τι κάνεις θα ρωτήσουν και τον καιρό θα σχολιάσουν και θα ακολουθήσουν αυτή τη ροή αχρείαστων πληροφοριών. Και μπράβο τους. Μόνο που υπάρχουν και οι άλλοι. Που θα προτιμούσαν να τους ρωτήσεις ποιο τραγούδι θα ήθελαν να παίζει στην κηδεία τους παρά τι έκαναν το Σαββατοκύριακο. Είναι καλά παιδιά. Ας τα αγκαλιάσουμε. Είναι φίλοι μας και είναι ΟΚ. Ίσως κάτι περισσότερο από απλώς ΟΚ.
12. Το να είσαι ο τύπος που τρώει την τελευταία τηγανητή πατάτα
Αφού δεν την τρώει κανείς. Είναι πιο νορμάλ το να μείνει εκεί και να κρυώσει και να πεταχτεί για να μη βρεθεί κανείς να μας πει «απροσάρμοστους» και «παρτάκηδες»;
13. Το να νιώθεις πιο ανώριμος από ποτέ μετά τα 30
Δεν γίνεσαι αυτομάτως πιο ώριμος επειδή καβάτζωσες τα 30. Αγκάλιασέ το. Όλοι το νιώθουν, λίγοι το παραδέχονται. Ας το κανονικοποιήσουμε.
14. Το να θεωρείς το «πώς είσαι;» μια δύσκολη ερώτηση και να απαντάς αναλόγως
Δεν ξέρω πώς είμαι, bro. Δεν ξέρω. Δέξου το.
15. Το να φοράς τα ίδια ρούχα δυο μέρες σερί
Χωρίς να πιστεύει κάποιος ότι «κοιμήθηκες αλλού» και να κάνει όλες τις αδιάκριτες και ultra μπανάλ ερωτήσεις.
