Ευθύμης Κάλφας
Γράφει σαν να μονολογεί και όχι σαν να απευθύνεται κάπου. Συνήθως κατά τη διάρκεια της συγγραφής πίνει καφέ ενώ τα ονόματα των ηρώων της προκύπτουν ανεξήγητα και παρορμητικά, σαν να της στήνουν εκείνα καρτέρι. Χαλαρώνει με απομόνωση και σιωπή και αν τη ρωτήσεις τι θα άλλαζε από τον τρόπο γραφής της αμέσως θα σου απαντούσε ότι τίποτα δε θα άλλαζε αφού η γραφή της είναι κάτι που από μόνο του της επιβάλλεται. Σαν έξω απ’ αυτήν κι έξω από το δικό μης έλεγχο.
Η Μάρω Βαμβουνάκη γράφει σα να ξέρει ολόκληρη τη ζωή μας. Γράφει για μας και πάντα πέφτει μέσα.
Παρακάτω ξεχωρίσαμε 15 αποσπάσματα της γραφής της.
“Συναντάμε κόσμο όπως πορευόμαστε. Ανταλλάσσουμε βλέμματα, χαμόγελα ευγενικά, δυο υποχρεωτικές κουβέντες, για να προσπεράσουμε και να τα πετάξουμε αυτά αμέσως στον κάδο της λησμονιάς. Υπάρχουν μάτια όμως που από το πουθενά εμφανίζονται μια στιγμή μπρος μας, βυθίζονται στα δικά μας μάτια και αξιώνουν: “Εδώ θα μείνεις” ή “Σε περίμενα”. Συνήθως τέτοιες ακριβές διασταυρώσεις δεν περιέχουν διλήμματα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ούτε ενοχές περιέχουν. Προσπαθούν να αισθανθούν ενοχές, γιατί έτσι πρέπει, έτσι είναι το σωστό, το λογικό, όμως στην ουσία , όχι.”
― Τα πράγματα που ζουν απ’ το χαμό
“Όμως, ίσως μετά τα άκρα να βρίσκεται το μέτρο.”
― H μοναξιά είναι από χώμα
“Είμαστε εξαιρετικά ανώτεροι και υποχωρητικοί στα προβλήματα όταν δε μας τσούζουν προσωπικά.”
― Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη
“Η μνήμη είναι ελαστική, ανθεκτική σα λάστιχο. Κάνει πως υποχωρεί και σβήνει, προχωρείς εύπιστος και ύστερα σου εκσφενδονίζεται βίαια και σου τσακίζει τα μούτρα.”
― H μοναξιά είναι από χώμα
“Η ζωή σου δε δέχεται να τη βάζεις σε δεύτερη μοίρα να την αγνοείς, να τη χρησιμοποιείς για κάτι άλλο που δεν είναι ακριβώς ζωή, καταλήγει παρωδία και καρικατούρα μια τέτοια μετάθεση.”
― Ο ερωτευμένος Πολωνός
“Μην ακούς όλα όσα σου κατηγορώ. Ίσως υπερβάλλω, ίσως σε αδικώ περισσότερο από όσο σ’ αξίζει. Είναι που το χρειάζομαι στην αδυναμία μου να παρηγορηθώ που σε έχασα. Έτσι, δειλά, κακορίζικα και μικρόψυχα να παρηγορηθώ υποβιβάζοντάς σε για να πείθομαι κι εγώ πως δεν είναι μόνο που σ’ έχασα αλλά και που γλίτωσα κιόλας.”
― H μοναξιά είναι από χώμα
“«Θέλω» θα πει πίστη, θα πει επιλέγω σταθερό προσανατολισμό· όλα όσα θα ακολουθήσουν μετά είναι δευτερεύοντα, το αστέρι του Βορρά δε θα αλλάξει θέση στο ψυχικό ουρανό μας. Τίποτε άλλο δεν έχει πιθανότητες να πραγματοποιηθεί. Το διαισθανόμαστε κάθε τόσο, o Θεός συχνά αργεί να ανταποκριθεί στις προσευχές για να μας αφήσει να βεβαιωθούμε πως όντως θέλουμε εκείνο για το οποίο σπαρακτικά και με δάκρυα στα μάτια τώρα Τον ικετεύουμε.”
― Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη
“Ο εγωισμός και η νηπιότητα του εγωισμού παραλογίζουν τη νόηση του εγωιστή, όταν εισβάλλουν πιεστικές κάποιες ανάγκες. Το -δυστυχώς συνηθέστατο- συναίσθημα ότι η γη γυρίζει γύρω από μας, και γύρω από τον δικό μας Νόμο, μας κάνει άδικους και παρανοϊκά ανόητους.”
― Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη
“Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο και δεν ανασταίνονται πια. Πεθαίνουν μέσα στο ίδιο το σώμα που τις γέννησε, στο σώμα που, αργότερα, από φάτνη έμεινε τάφος ξερός. Τάφος με πολλές και διάφορες επιτύμβιες επιγραφές που, με τον καιρό, αλλάζουν και γίνονται όλο και περισσότερο γενναιόδωρες.”
― Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο
“…Είμαι σίγουρη πως η ευτυχία είναι εκεί, πάντα αναμένουσα και διακριτική, όπως διακριτικά συμπεριφέρονται όλα τα σημαντικά· τα σημαντικά και ουσιώδη που δεν θέλουν να φωνάζουν και απροκάλυπτα να σου αποκαλύπτονται. Αντιθέτως, όπως η ποίηση και ο θείος κόσμος, δεν κρύβεται, δεν φανερώνεται, αλλά μας στέλνει με τρόπο λεπταίσθητο τα σημάδια της…”
― Ο ερωτευμένος Πολωνός
Είναι μεγάλης αξίας να μπορείς να λες – και να το εννοείς : “Είμαι μαζί σου εφόσον συμπλέουμε όμορφα, αλλιώς φεύγω! Δεν είναι ότι παύω να σ’αγαπώ, να σε βοηθάω, αλλά μπορώ να σ’αγαπώ κι από μακριά! Μπορώ να σε νοιάζομαι και απο μακριά, αλλά δεν θέλω να σε συναναστρέφομαι! Το κοντά μού χαλάει χαρακτήρα μου, το κοντά μας λερώνει την αθωότητα μας.”
― Σιωπάς για να ακούγεσαι
“Ακόμα και τις εποχές που του έδειχνε παραδομένη ολοκληρωτικά, εκείνος την αγαπούσε το ίδιο. Γιατί αγάπη είναι να θέλεις τον άλλο ακόμα κι όταν απόλυτα τον έχεις κατακτήσει. Όσο διαρκεί μια πολιορκία, μια διεκδίκηση, κανείς δεν μπορεί να ορκιστεί με βεβαιότητα ότι αγαπάει. Σπάνια το γνωρίζει.”
― Η κραταιά αγάπη
“Λες κι η συνάντηση με κάποια πλάσματα είναι μια απλή προσπέραση. Λίγο εύκολη, λίγο δύσκολη, λίγο τυχαία. Λες και τούτα τα πλάσματα δεν μας μεταμόρφωσαν στο εξής και για πάντοτε σε κάτι άλλο. Λες και αυτό το άλλο, τώρα που έμαθε, μπορεί ν’ αντέξει στη στέρηση ή να επιστρέψει σε κείνο που πριν, ανίδεο, ήταν.”
― Η κραταιά αγάπη
“Το κρεβάτι μας άπλωνε και γινόταν το πανάκριβο «τώρα» που επιτέλους ακινητούσε της ροές του άγχους μου και με μεταμόρφωνε σε μακαριότητα. Όμως μαζί σου κρατούσε ελάχιστα. Αμέσως μόλις χωρίζαμε το εφιαλτικό παιχνίδι, με τους δείκτες του ρολογιού μ’ έρριχνε σε ασθματικά κυνηγητά. Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα σάρκαζαν την ψυχή μου που μακριά σου έτρεχε συνεχώς σε ανάποδα κυλιόμενη κορδέλα. Να σε προλάβει, να σε συλλάβει, να σε κατακρατήσει και να επαναλάβει μαζί σου εκείνο το θαυμαστό «τώρα» του έρωτα.
Εκείνο το εξαίσιο «τώρα» του έρωτα, το τόσο ανεκτίμητο κι ακριβοπληρωμένο μπορεί και να μη συμβαίνει μονάχα μαζί σου. Ελπίζω…
Αυτή η ελπίδα με σώζει απ’ την καταδίκη της άγριας εξάρτησης από σένα.”
― H μοναξιά είναι από χώμα