Βάνα Κράβαρη
Περσινός Ιούνιος. Έχω μόλις βγει από το πλοίο για Σίφνο και έχω καθίσει για έναν από εκείνους τους πάρα πολύ απαραίτητους καφέδες μετά από ταξίδι με γρήγορο πλοίο. Σε εκείνους τους πολύ απαραίτητους καφέδες είναι που βγάζεις τα πιο αυθαίρετα συμπεράσματα για έναν προορισμό (είναι μάλλον κάποιος εγκεφαλικός αυτοματισμός για να μην αφεθείς στο απόλυτο άγνωστο) και συνήθως πέφτεις όσο έξω χρειάζεται. Παρατηρώντας την παραλία δίπλα από το λιμάνι και μπροστά από το σποτ όπου έπινα τον καφέ μου, βιάστηκα να θεωρήσω τη Σίφνο έναν οικογενειακό προορισμό, κατάλληλο για γονείς με παιδιά, για βιαστικές διακοπές, βολικές, σχετικά κοντά στην Αθήνα.
Έπεσα τόσο έξω, που από τότε υποσχέθηκα πως όποτε με ρωτάνε «πώς σου φαίνεται το νησί;» τις πρώτες ώρες που έχω φτάσει, απαντάω σαν αυτόματος τηλεφωνητής «ρώτα με αύριο». Πρακτικά, χρειάστηκε απλώς να μπω στο αυτοκίνητο και να οδηγήσω μέχρι τον Αρτεμώνα και ίσως ένα τσακ από την πρώτη βουτιά στη Χρυσοπηγή, για να αρχίσω να αντιλαμβάνομαι τη Σίφνο ως το σημείο που κάπως μαγικά η ανεπιτήδευτη γοητεία που δεν ενέχει την ταλαιπωρία και ο κοσμοπολιτισμός συναντιούνται.
Τα μεσημέρια στον Πλατύ Γιαλό όπου μέχρι το απόγευμα έχει ήδη καταναλωθεί η πρώτη Παλόμα. Η Παλόμα με το μαγιό και το παρεό γίνεται ηλιοβασίλεμα στον Κουβανό (στο Κάστρο) και τελικά ένα μεθύσι πηχτό, σερί από την παραλία. Στη Σίφνο με έναν τρόπο ζει κανείς όλες τις διαστάσεις και τις εναλλακτικές της ίδιας ζωής, των ίδιων διακοπών, μιας και το πρωί ψάχνει ένα ωραίο σποτ να φάει ένα θρεπτικό brunch, που οπωσδήποτε πρέπει να περιέχει αυγό. Να απαλύνει το hangover, ξέρετε.
Η βόλτα στο iconic πλέον εκκλησάκι της Χρυσοπηγής, η αναμενόμενη βουτιά στην παραλία, η κάπως δύσκολη κατάβαση στα Βρουλίδια που γίνεται επιβεβλημένο detox το οποίο κανείς ποτέ δεν διαχειρίστηκε ως καταπίεση, αλλά μάλλον ως ευλογία, ο γύρος του νησιού μέχρι το σούρουπο «έτσι για να έχουμε μια εικόνα», το ποτό στο Μπότζι με reggae, soul, funk backround στις συζητήσεις και μετά ακόμα ένα ποτό (παραπάνω, ποιον κοροϊδεύεις;) στον Πλατύ Γιαλό, μετά από σοβαρά debates για το ποιος θα τη βγάλει με ανθρακούχο νερό για να οδηγήσει.
Η Σίφνος είναι ταξίδι σε έναν τόπο που διασπά την προσωπικότητά σου σε πολλές. Σε αυτή που αναζητά τη ρουτίνα, μια καλή βουτιά, ένα μεσημεριανό power nap στην πετσέτα, μια απλή απογευματινή βόλτα στην Απολλωνία, διαγωνισμό καλύτερης Παλόμα, δυο κρασάκια ιδανικά, βραδινό μπάνιο ή ξενύχτι όπου «βγαίνει». Η Σίφνος είναι ένα νησί που το ερωτεύεσαι, κάπως ρευστά αλλά έντονα. Από εκείνα που λες «θα ξανάρθουμε σύντομα» σε αυτόν που μπαίνετε μαζί στο πλοίο της επιστροφής και περιμένεις να σου υποσχεθεί πως ναι, θα ξανάρθετε σύντομα.
Μερικές φωτογραφίες από την αυγουστιάτικη Σίφνο που επαναφέρουν το αίτημα “να ξανάρθουμε”:
