Βάνα Κράβαρη
Είτε ήταν “παραμύθι” είτε όχι το body positivity, για πολλές και πολλούς κατάφερε να βάλει στείλει και concepts όπως bikini body, δίαιτα, θερμιδομετρητής, high risk και οριακές- αποτοξινώσεις και οτιδήποτε μας έβαζε κάθε καλοκαίρι (κάπως υστερικά) σε μια διαδικασία πανικού και αυτοτιμωρίας σε περιτύλιγμα self love, στο χρονοντούλαπο. Προφανώς όχι όλες και όλους. Δεν σταμάτησαν όλα τα μέσα να δημοσιεύουν ρισκαδόρικες, προκάτ δίαιτες, “τρόπους να χάσεις εκείνα τα παραπάνω κιλά σε μια εβδομάδα τρώγοντας μόνο γιαούρτι και αέρα κοπανιστό”. Τουλάχιστον, όμως, αυτά τα υποσυνείδητα στρεσογόνα μηνύματα που μάς θύμιζαν πως έχουμε και κάτι beauty standards να ικανοποιήσουμε βρε αδερφέ, μειώθηκαν. Αυτά που εξαφανίστηκαν 100% ήταν τα εξωραϊσμένα “diet coke and cigarettes” διατροφικά tips που περνούσαν από περιοδικά μόδας, μαρκεταρισμένα ως τρόποι που τα μοντέλα των ‘90s διατηρούνταν σε φόρμα. Τελείωσε, δεν τελείωσε, λοιπόν, το body positivity, ήταν μια σφαλιάρα. Ένα reality check. Ένα “ρε παιδιά, να σταματήσουμε λίγο να δούμε τι σκατά κάνουμε όταν πιστεύουμε πως ένα αγγούρι και ένα καρότο είναι γεύμα και όταν στερούμαστε για να στερούμαστε”, στην αυγή του εύκολου δρόμου του Ozempic.
Ας μη γελιόμαστε. Μαζί με τα πρότυπα, την προώθηση του lifestyle, τη δημιουργία τάσεων, το influencing (της κακιάς ώρας) και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έρχονται και τα πρότυπα ομορφιάς. Το άγχος της φυσικής κατάστασης, της δίαιτας, η κουλτούρα της στέρησης και αυτό το οδυνηρό συναίσθημα ότι μονίμως κάτι κάνουμε λάθος, κάτι τρώμε που δεν θα έπρεπε, σε κάτι δεν αντισταθήκαμε, την παραγγείλαμε την πατάτα την τηγανητή, κλέψαμε και από τις κοτομπουκιές του συναδέλφου, είναι ακόμα εδώ. Στο συνειδητό και στο υποσυνείδητο. Οι διαφορές είναι μόνο αισθητικές. Οι καταπιέσεις κάπως πιο ρευστές.
Αν πιάνεις τον εαυτό σου να νιώθει με έναν στρεσογόνο τρόπο πως κάτι πρέπει να κάνει για να “μπει σε φόρμα” και αν συναντήσει τα “bikini goals” του (τι στόχοι κι αυτοί) κάνε αυτά τα τρία πράγματα. Παίρνουν τον χρόνο τους, αλλά διάολε, δουλεύουν.
Προσπάθησε να καταλάβεις τι προκαλεί αυτή την πίεση και αναγνώρισε πως το πρόβλημα δεν είναι (σ)το σώμα σου
“Όταν η συζήτηση για τη δίαιτα γίνεται έντονη, μπορεί να βοηθήσει να θυμόμαστε ότι υπάρχει μια βιομηχανία απώλειας βάρους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που επενδύει στο να πιστεύουμε ότι κάτι δεν πάει καλά με το σώμα μας”, λέει η Δρ Alexis Conason, ψυχοθεραπεύτρια και expert σε ζητήματα διατροφικών διαταραχών, μιλώντας στο SELF. “Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που όταν έρχεται η άνοιξη, όλοι αρχίζουμε να νιώθουμε πίεση να γίνουμε bikini ready”. Παράλληλα, αναγνωρίζει πως είναι δύσκολο να θυμόμαστε 24/7 πως μάς πουλάνε συνεχώς το ψέμα ότι το σώμα μας δεν είναι ΟΚ, δεν είναι όπως πρέπει και πως μονίμως χρειάζεται βελτίωση. Μέσα σε όλα, στις μέρες μας, το μάρκετινγκ του weight loss είναι πιο ύπουλο από ποτέ. Κρύβεται στο ενημερωτικό δελτίο με προσφορές από το συνοικιακό γυμναστήριο. Σε εκείνη την αισθητικά elevated φωτογραφία της υπερστυλάτης γιόγκι που ακολουθούμε στο Instagram. Σε όσους “καταδικάζουν” την κουλτούρα της δίαιτας προτείνοντας άλλους τρόπους για -τι άλλο;- απώλεια βάρους.
Δεδομένου ότι αυτά τα μηνύματα είναι πολύ διακριτικά, η ειδικός προτείνει να τα αναγνωρίζουμε όταν μπαίνουν ύπουλα στο μυαλό μας. “Κάθε φορά που αρχίζω να παρατηρώ ότι παρεισφρέουν αρνητικές σκέψεις για την εικόνα του σώματός μου, προσπαθώ να σταματάω και να ρωτάω τον εαυτό μου: ποιος κερδίζει από το να πιστεύω κάτι τέτοιο για το σώμα μου;”, αναφέρει. “Ας κρατήσουμε το φταίξιμο εκεί που πρέπει -στην κουλτούρα της δίαιτας- και όχι στο σώμα μας που απλώς προσπαθεί να κάνει το καλύτερο δυνατό για να μας κρατήσει στη ζωή.
Κάνε το σωστό curation στο Instagram feed σου
Τα κυρίαρχα media προβάλόυν ένα ακατόρθωτο ιδεώδες ομορφιάς και πολλές από εμάς νιώθουμε ότι προσπαθούμε να το πετύχουμε”, λέει η Conason. “Η κουλτούρα της δίαιτας μάς λέει ότι πρέπει να συμμορφωθούμε με αυτό το ιδεώδες για να είμαστε ευτυχισμένοι, υγιείς και να ζήσουμε μια πλήρη και ζωντανή ζωή”. Το θέμα βέβαια είναι ένα: όλο αυτό απλώς ΔΕΝ είναι αλήθεια. Αλλά η κοινωνία το αισθάνεται ως κάτι αληθινό, σε σημείο εμμονής. “Συνιστώ ανεπιφύλακτα να γεμίζετε το feed σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με ανθρώπους όλων των διαφορετικών shapes και sizes, που βρίσκονται εκεί έξω”, λέει. Ναι, με άτομα που φέρνουν τη μόδα και την ομορφιά στα μέτρα τους. Όπως θα έπρεπε να κάνουμε όλοι.
Το να βλέπουμε διαφορετικούς σωματότυπους να περνούν καλά και να είναι ευτυχισμένοι στο δέρμα που κατοικούν, μπορεί να βοηθήσει να εξουδετερώσουμε το επιβλαβές και εντελώς αναληθές μήνυμα ότι όσο πιο λεπτός, τόσο πιο ευτυχισμένος.
Δείξε και λίγη ευγνωμοσύνη στο σώμα σου
Ζούμε σε μια κουλτούρα που μας διδάσκει να βλέπουμε τον εαυτό μας ως ένα ατελείωτο work in progress. Και να αντιμετωπίζουμε οτιδήποτε γίνεται αντιληπτό ως “ατέλεια” σαν ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί άμεσα. Σε αυτό το πλαίσιο, το λες και επανάσταση το να σκεφτούμε μέσα στη μέρα πράγματα που γουστάρουμε στο σώμα μας. Η επιλογή ρήματος δεν είναι τυχαία. Όσο cringe ή αφύσικο και αν ακούγεται, από ένα σημείο και μετά, η αρχική αμηχανία και η όλη δυσκολία θα εξαφανιστούν και αυτό που θα μείνει θα είναι πραγματικός αυτοερωτισμός.
Έρευνα έχει δείξει πως το να δείχνουμε ευγνωμοσύνη στο σώμα μας, επικεντρωνόμενοι σε όσα βρίσκουμε όμορφα σε αυτό, βοηθά την ίδια την εικόνα του σώματός μας, το body image μας. ΟΚ, το να δείχνουμε την εκτίμησή μας στο σώμα μας με αυτόν τον τρόπο δεν θα μας κάνει να ξεχάσουμε ως δια μαγείας ότι ζούμε σε μια κουλτούρα που έχει εμμονή με το να είναι κανείς αδύνατος. Αλλά το να θωρακίσουμε τους εαυτούς μας όσο καλύτερα μπορούμε απέναντι σε αυτές τις “δυνάμεις”, θα βοηθήσει σε έναν βαθμό στα να σταματήσει να παίζετε η αυτοεκτίμησή μας και η όρεξή μας για ζωή κάθε καλοκαίρι. Γιατί , γαμώτο, το αγαπάμε το καλοκαίρι.
