Άρης Δημοκίδης
«H σελίδα αυτή φτιάχτηκε εν μέσω του lockdown σαν ένας τρόπος να ξεφεύγω από την ένταση της καθημερινότητας και να ασχολούμαι με κάτι που αγαπώ πολύ» μου λέει ο Σταύρος μιλώντας για το The owl. «Στην πραγματικότητα η σελίδα μου έχει περισσότερο μορφή σημειωματάριου με ιστορίες και fun facts που μαθαίνω και αναλύω στο μυαλό μου.»
Πολλές αναρτήσεις της κουκουβάγιας έχουν σχέση με τη μυθολογία. «Τώρα αν σκεφτείς ότι οι γονείς μου αντί για παραμύθια μου διάβαζαν μυθολογία θα καταλάβεις γιατί οι περισσότερες αναρτήσεις έχουν σαν θέμα καθημερινές ιστορίες που βασίζονται στη μυθολογία. Μου την έσπαγε πάντα που χαρακτήρες όπως η Μέδουσα, η Αράχνη ή όλα τα θύματα του Δία, έχουν περάσει στη μνήμη των ανθρώπων σαν τέρατα ή άξιοι των τιμωριών τους και αυτό προσπαθώ να αλλάξω μέσα από τις ιστορίες μου. Να δώσω δηλαδή την αλήθεια αφού όλοι τους ήταν θύματα των θεών.
Τέλος πια στην απολυταρχία του Δία, η Αθηνά ίσως να μην ήταν και τόσο σοφή ενώ η Ολύμπιοι ήταν κομματάκι ψώνια. Αυτά και όχι μόνο είναι μερικές από τις αναρτήσεις μου, όπου με χιούμορ προσπαθώ να μοιραστώ γνώσεις ευχάριστα και όχι ῾ξύλινα῾.»
Να 5 τις αναρτήσεις της κουκουβάγιας:
1) Ήταν ο σκύλος του Ξανθίππου, από τα πιο πιστά σκυλιά ever;
Η εποχή είναι 480 π.Χ. και ο Ξέρξης με τον στρατό του κάνει ντου στην Αθήνα γιατί στέκεται με βαρβιτουρικά κάθε φορά που ακούει το όνομα Θεμιστοκλής.
Οι Αθηναίοι φεύγουν από την πόλη για προστασία, τα γυναικόπαιδα τραβάνε για Τροιζήνα μεριά και τα μαχήμια αράζουν με 200 τριήρεις στη Σαλαμίνα και περιμένουν τους Πέρσες να γίνει το Ελ Αλαμέιν.
Ανάμεσα στα μαχήμια είναι και ο Ξάνθιππος, ο πατέρας του Περικλή, που είναι τριήραρχος και έχει το πρόσταγμα για 200 άτομα. Λίγο πριν ξεκινήσουν για Σαλαμίνα, ο Ξάνθιππος αποχαιρετά τη σύζυγο και τον τετράχρονο τότε Περικλάκη και φυσικά τον αγαπημένο του σκύλο.
Όπως μας διηγείται ο Πλούταρχος, ο σκύλος προσπάθησε να ακολουθήσει το αφεντικό του, αλλά επειδή μέσα στο πλοίο γινόταν ένας κάποιος χαμούλης, ο Ξάνθιππος επίλεξε να τον αφήσει πίσω.
Η τρίηρης απέπλευσε και ξεκίνησε το ταξίδι της για Σαλαμίνα με πολύ μικρή ταχύτητα λόγω μεγάλου βάρους. Ο σκυλάκος δεν μπόρεσε να βλέπει τον αφέντη του να φεύγει και βούτηξε στη θάλασσα και άρχισε να κολυμπά δίπλα στο σκάφος.
Το απίθανο είναι ότι κατάφερε να φτάσει μέχρι το νησί και να βγει στην ακτή, ζωντανός αλλά κατάκοπος.
Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή αλλά ήταν κοντά στον αφέντη του…
Ο Ξάνθιππος έθαψε τον σκύλο του περίλυπος σε εκείνο το σημείο και οι ναυτικοί του έφτιαξαν ένα μικρό τύμβο τιμώντας τον πιο πιστό φίλο του ανθρώπου.
2) Ο μύθος του ηλιοτρόπιου.
Φαντάζομαι ότι έχετε όλοι δει ηλιοτρόπια και πως ο ανθός τους ακολουθεί ασταμάτητα τον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Οι αρχαίοι λοιπόν δημιούργησαν για αυτό όχι απλά μύθο αλλά τελενοβέλα ολόκληρη (τύφλα να έχει η Μιλάγκρος η ατίθαση).
Αρχικά θυμάστε τα ρεζιλίκια της Αφροδίτης με τον Άρη που τους έπιασε ο Ήφαιστος στα πράσα και έγιναν ρεντίκολο σε όλο τον Όλυμπο; E! O ρουφιάνος της παρέας ήταν ο Ήλιος που τα βλέπει όλα και τα είπε στον απατημένο σύζυγο.
Έξαλλη η Άφρω έψαχνε τρόπο να εκδικηθεί τον Ήλιο και δεν ζορίστηκε και πολύ. Έμαθε ότι ο λεγάμενος εκείνη τη σεζόν είχε έρωτες με τη νύμφη Κλυτία, οπότε σου λέει η άλλη, θεά του έρωτα είμαι ας του κάνω τη ζωή μπουρλότο.
Η Αφρούλα λοιπόν έριξε κατάρα στον Ήλιο να ερωτευτεί μια άλλη, συγκεκριμένα την Λευκοθόη, κόρη του βασιλιά της Περσίας Όρχαμου.
Η πιτσιρίκα τέρμα χάπατο αλλά πανέμορφη, δεν είχε καταλάβει ότι έπαιζε για πάρτη της τέτοιο συνοικέσιο. Βέβαια είχε λίγο αγχωθεί γιατί το μαύρισμα της ήταν πιο σκούρο από ποτέ λες και ο ήλιος την ῾έβλεπε῾ ακόμα και όταν αυτή καθόταν στη σκιά.
Κάποια στιγμή ο Ήλιος δεν κρατήθηκε και εμφανίστηκε να ομολογήσει το έρωτα του. Κάγκελο η Λευκοθόη, αλλά της άρεσε και λίγο η φάση!
Ακούει τα κουτσουμπολιά για τα σαλιαρίσματα του Ήλιου η παλιά τον ερωμένη η Κλυτία και πάει στον πατέρα της μικρής και τους κάνει βούκινο. Ο βασιλιάς της Πέρσίας, καθόλου σατράπης, έθαψε την κόρη του ζωντανή για να ξεπλύνει την τιμή της.
Ο Ήλιος ένα ράκος, για να τιμήσει τη Λευκοθόη, μετέτρεψε το κορμί της στο δέντρο που παράγει το λιβάνι, ώστε η μυρωδιά της να φτάνει στους ουρανούς, ενώ ξεκαθάρισε στην Κλυτία ότι δεν έχει ελπίδες για επανένωση.
Η νύμφη το πήρε τόσο κατάκαρδα που από τη θλίψη της μεταμορφώθηκε σε ηλιοτρόπιο για να κοιτάει πάντα την πορεία του αγαπημένου της Ήλιου μαρτυρώντας έτσι τον έρωτα της για αυτόν.
Συμπέρασμα: 2 νεκρές, ένας ερωτικά απογοητευμένος και το Αφροδιτάκι που τα ξεκίνησε όλα ζωάρα!
3) Τριάντα χρόνια χωρίς σεξ
30 χρόνια χωρίς σεξ Και όμως τόσο έπρεπε να περιμένει μια ιέρεια της Εστίας για να ολοκληρώσει τη θητεία της για να το κάνει. Δράμα λέμε τώρα…
Στην αρχαία Ελλάδα, η Εστία ήταν η θεά της οικογένειας, του σπιτιού και της φωτιάς που έκαιγε σε αυτό. Γενικά όπως ήταν λογικό όλοι οι θνητοί την τιμούσαν για να είναι το φάμιλυ τους υγιές και για αυτό πάντα ήταν πρώτο όνομα στις θυσίες.
Οι αρχαίοι αποκαλούσαν την Εστία, η αειφόρος παρθένος, γιατί και στον Ποσειδώνα έριξε άκυρο, και ο Απόλλωνας έφαγε πόρτα και ούτε στον Πρίαπο κάθισε που είχε δυνατότητες. Με το σεξ και τους έρωτες ρε παιδί μου δεν το είχε η θεά.
Αργότερα στα ρωμαϊκά χρόνια η Εστία μετονομάστηκε σε Βέστα, και οι ναοί λειτουργούσαν με ιέρειες, τις Εστιάδες. Όπως καταλαβαίνετε η λέξη σεξ για 30 χρόνια ούτε για αστείο.
Οι Εστιάδες ήταν κόρες ευγενικής καταγωγής και επιλέγονταν στην ηλικία των 6 για να υπηρετήσουν τη θεά μέχρι τα 36, με μέσο όρο θνησιμότητας τα 50 (καλά πήγε αυτό).
Να προσθέσουμε εδώ, ότι τα κοριτσάκια όχι μόνο δεν πήγαιναν με τη θέληση τους αλλά τους απαγόρευαν να ξαναέρθουν σε επαφή με τις οικογένειες τους! Και επίσης αν μια Εστιάδα αποφάσιζε να ξεδώσει βρε αδερφέ, αφού είχε ολοκληρώσει 30 χρόνια αγαμίας, την κοιτούσαν και πάλι μα στραβό μάτι και έχανε τον σεβασμό του κόσμου.
Δουλειά τους ήταν να προσέχουν την ιερή φωτιά της θεάς, να φροντίζουν το ναό αλλά και να κρατούν αρχεία μεγάλης σημασίας, όπως η διαθήκη του Ιουλίου Καίσαρα και αυτοκρατορικά έγγραφα.
Είχαν τεράστιο κύρος στην κοινωνία και θεωρούνταν ιερές. Ήταν οι μόνες γυναίκες που μπορούσαν να εκφράσουν ανοιχτά την άποψη τους και είχαν δικαίωμα ψήφου, αφού όλοι πίστευαν ότι ήταν η φωνή της Εστίας.
Τώρα αν κάποια από αυτές την έπιαναν να τσιλιμπουρδίζει τα πράγματα ήταν άσχημα. Η θανατική τους καταδίκη ήταν σίγουρη και μαζί και του καζανόβα που της παρέσυρε.
4) Τελικά από τι έπασχε ο Κύκλωπας;
Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες ο Πολύφημος δεν ήταν τέρας αλλά ένας άνθρωπος που έπασχε από μία σπάνια πάθηση και κάπως έτσι οι άνθρωποι δημιούργησαν μύθους και ιστορίες.
Ο τρομερός Κύκλωπας έσπερνε πάντα τον πανικό στους μύθους και τις περιπέτειες του Οδυσσέα. Θεόρατος και με άσχημη όψη αποτελούσε εύκολα τον απόλυτο κακό στις ιστορίες.
Έλα όμως που μια σύγχρονη μελέτη από 40 επιστήμονες με τίτλο “Υβριδικά και ιδιότυπα όντα . Αποκλίσεις από την «κανονικότητα» στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία και στη Σύγχρονη Ιατρική” μας λέει ότι το πιο πιθανό είναι ότι ο φοβερός Κύκλωπας αν υπήρχε ήταν απλώς ένας άνθρωπος με μια σπάνια πάθηση.
Η γνωστή σήμερα Κυκλωπία, είναι μία χρωματοσωματική ανωμαλία, κατά την οποία τα μάτια έχουν ενωθεί σε έναν μοναδικό οφθαλμικό κόγχο.
Ο Ιπποκράτης μάλιστα αναφέρει ότι η συγκεκριμένη πάθηση τότε προκαλούνταν από ένα φυτό, τον λευκό ελλέβορο, που προκαλούσε διαταραχές του νευρικού συστήματος.
Φαντάσου τώρα πως θα κοιτούσαν έναν άνθρωπο σαν το Κύκλωπα Πολύφημο τότε. Λογικό το λες που τα βρόντηξε όλα και πήγε να ζήσει μόνος του σε σπηλιές σαν αγρίμι με τα πρόβατα του.
Μερικές φορές οι μύθοι συναντούν την επιστήμη και τα τέρατα μπορούν να είναι απλώς πληγωμένοι άνθρωποι.
5) Από που προέρχεται η λέξη πανικός;
Η απάντηση βρίσκεται σε έναν ακόμα ερωτύλο της μυθολογίας. Τον Πάνα.
Ο διάσημος θεός της άγριας φύσης, είναι ξακουστός για την εμφάνιση του που είχε στοιχεία ανθρώπου και τράγου. Παιδί του Ερμή και μιας νύμφης, γεννήθηκε στα βουνά της Αρκαδίας, όπου όταν τον είδε η μητέρα του τρόμαξε από την εμφάνιση του και τον παράτησε (άλλη γλυκούλα).
Ευτυχώς τον είδε ο πατέρας του και τον πήγε στον Όλυμπο και όλα καλά.
Λίγο το ταπεραμέντο του, λίγο κάτι άλυτα που είχε με τη μαμά του, ο Πάνας εξελίχθηκε σε πρώτης τάξεως πέφτουλας με ιδιαίτερη αγάπη για τις νύμφες.
Enter το θύμα!
Η Σύριγγα, ήταν μια πανέμορφη νύμφη που έβαλε στο μάτι ο Πάνας και αποφάσισε να την κάνει δική του παρά τη θέληση της γιατί έτσι….
Η νύμφη φοβισμένη το έβαλε στα πόδια αλλά ο Πάνας την ακολούθησε. Το κυνήγι βρήκε την Σύριγγα εγκλωβισμένη στον ποταμό Λάδωνα. Φοβισμένη, ζήτησε από τις αδερφές της που ζούσαν στο ποτάμι να τη σώσουν.
Εκείνες επειδή είχαν ακούσει τις καφρίλες του Πάνα, τη μεταμόρφωσαν σε καλαμιά για να μη την βρει.
Σκάει μύτη ο Πάνας, πουθενά η νύμφη. Ξεφυσάει θυμωμένα πάνω στην καλαμιά και ακούει τον όμορφο ήχο της ανάσας του μέσα από το κούφιο καλάμι. Κόβει την καλαμιά και φτιάχνει έναν αυλό για να παίζει μουσική και να ξεθυμάνει ο έρωτας του.
Πάπαλα η Σύριγγα! Καλά πήγε αυτό…
Από τότε ο ξαφνικός ανεξήγητος φόβος ονομάστηκε πανικός, γιατί τον σκορπούσε ο Πάνας και ο αυλός που πάντα κρατάει στο χέρι είναι η αδικοχαμένη και φοβισμένη νύμφη.
===
*Περισσότερες ιστορίες στο Facebook The owl.