Βάνα Κράβαρη
Τα ξένα μέσα μετρούν λόγους για τους οποίους ο Ryan Gosling αξίζει -τουλάχιστον- οσκαρική υποψηφιότητα για τον ρόλο του Ken. Κάνουν λόγο για ένα μπερδεμένο πορτραίτο της ανθρωπότητας, μέσα από τα μάτια της Greta Gerwig, που μάλλον επέλεξε να αποδομήσει την πατριαρχία μέσα από ένα εμβληματικό της σύμβολο. Μπορεί να γίνει η Barbie ένα φεμινιστικό icon; Έχουν δίκιο όσοι κατηγορούν το φιλμ πως απλώς ικανοποίησε τη “woke” ατζέντα;
Τα ελληνικά μέσα κάνουν λόγο για μια βαρετή Barbie που προσπάθησε να χωρέσει τη φεμινιστική «αφύπνιση» στο κατά βάση πατριαρχικό σύμπαν της Barbie. «Καλή, αλλά βαρετή», διαβάζουμε και νιώθουμε μια ορμή να μάθουμε την ηλικία των δυσαρεστημένων. Πώς περιμένεις να «βαϊμπάρεις» με τη Barbie αν δεν είσαι Barbie person ή αν δεν ανήκεις στη γενιά της νοσταλγίας; Οι μισοί θεατές, πάντως, βαρέθηκαν μέχρι αηδίας, οι άλλοι μισοί διασκέδασαν με την ψυχή τους, έχοντας κοντρολάρει τις delulu προσδοκίες τους πως θα παρακολουθήσουν ένα αριστούργημα.
Πού συμφωνεί ένα κοινό που ευτυχώς πάντα θα διαφωνεί πάνω από κάτι τόσο υποκειμενικό όσο το σινεμά και η τέχνη; Στην επιλογή της Margot Robbie ως την ιδανική να ενσαρκώσει την κούκλα σύμβολο -κάποτε της ομορφιάς, σήμερα της καταπίεσης. Και στο ότι η λυσσαλέα προσπάθεια του marketing team της ταινίας να τη μετουσιώσει σε πολυαναμενόμενη κυκλοφορία στέφθηκε με μια πικρή επιτυχία, μιας και δεν απέφυγε την απογοήτευση που αναπόφευκτα γεννιέται όταν οι προσδοκίες χτίζονται εδώ και καιρό.
Η σκληρή αλήθεια είναι πως η Barbie ανήκει στο κοινό της και σε αυτό ακριβώς απευθυνθήκαμε. Σε Millennials και άτομα της Gen Z, που ανυπομονούσαν για αυτή την προβολή, που δεν φοβήθηκαν τον καύσωνα, που βολεύτηκαν στο θερινό αποζητώντας τη Barbie εμπειρία, με έξτρα παγάκια στο αναψυκτικό.
H Εύα, η Σοφία, Γλυκερία, ο Δημήτρης και η Σοφία-Θεοδώρα μοιράστηκαν μαζί μας τις ψύχραιμες κριτικές τους για τη Barbie της Greta Gerwig, όπως τις συζήτησαν στο ποτό μετά το θερινό.
«Βαθύτερος στόχος ήταν το ‘ξέπλυμα’ της κούκλας που έχει ταυτιστεί με τόσα αρνητικά»
“Θερινό σινεμά, παιδικές αναμνήσεις να περιπλέκονται με ενήλικες ανησυχίες, έντονα χρώματα, Ryan Gosling και girls empowerment. Δηλαδή τι να μην θες από τα παραπάνω τρώγοντας ποπ κορν με άρωμα αντικουνουπικού; Στα δικά μου μάτια η ταινία Barbie είναι μια όμορφη ταινία με οριακά disturbing σουρεαλιστικές εικόνες, που σε επιφανειακό επίπεδο αναλύει την ζωή των κοριτσιών που μεγάλωσαν (πλέον) με αυτές τις κούκλες.
Δεν βρήκα βαθύτερα νοήματα πλέον αυτών των πολυφορεμένων γυναικείων αιτημάτων ανά τους αιώνες που όμως ακόμα δεν έχουν εδραιωθεί. Ωστόσο, είναι τόσο ενδιαφέρον να τα ακούς από το «στόμα» της παιδικής σου εκπροσώπου που, τελικά, δεν είναι τόσο αψεγάδιαστη. Ξεκάθαρα ο βαθύτερος στόχος ήταν το «ξέπλυμα» της κούκλας που έχει ταυτιστεί με τόσα αρνητικά (εμφανισιακά πρότυπα, γυναικεία υποδούλωση, καπιταλισμός κτλ). Δεν ξέρω ποιου ατόμου ήταν ο απώτερος σκοπός, αλλά θεωρώ το κατάφερε.
Θα πρότεινα αυτή την ταινία κυρίως σε γυναίκες που έχουν μεγαλώσει σε αυτές τις συγκυρίες, παίζοντας με κούκλες – στο τέλος θα συζητάτε με τις φίλες σας ποιες Barbie είχατε και σας «στιγμάτισαν». Και στην τελική αν δεν έπαιζες με κούκλες μικρή, ίσως είχες crush με τον Ryan και αυτή η ταινία έχει υπολογίσει να ταξιδέψει κι εσένα στις παιδικές σου αναμνήσεις!”
– Εύα, 31 ετών
«Δεν μιλάμε για την ταινία που θα σου αλλάξει τη ζωή»
“Λοιπόν, μου άρεσε πολύ! Μετά από τόσο marketing νόμιζα πως θα ήταν μεγάλη φόλα, κι όμως, δεν ήταν! Ειδικά το πρώτο μισό της ταινίας κάπως με ρούφηξε, μετά έκανε λίγο κοιλιά. Το σενάριο είχε και μια εξυπνάδα, μια σπιρτάδα. Προφανώς δεν μιλάμε για την ταινία που θα σου αλλάξει την ζωή, αλλά αν ψάχνεις να δεις κάτι ελαφρύ και αστείο σε ένα θερινό της πόλης, είναι μια εξαιρετική επιλογή. Ροζ παστέλ, επιφάνεια, και πολιτική ορθότητα με το στανιό στο max. Και πολύ δυνατό cast. Δηλαδή, συγγνώμη, ποια θα ήταν καλύτερη Barbie από τη Margot Robbie;”
– Δημήτρης, 32 ετών
«Αν περιμένετε απλώς να κάνετε οφθαλμόλουτρο, αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς»
“Life in plastic, it’s fantastic. Αν περιμένετε μια ελαφριά, κλασική ταινία- οφθαλμόλουτρο με καλλονές Barbie και τίποτα άλλο, αυτή δεν είναι μια ταινία για εσάς. Αν από την άλλη, είστε έτοιμοι να ξεδιπλώσετε μια ταινία που θίγει την πατριαρχία, τον καπιταλισμό, τα κοινωνικά στερεότυπα, σατιρίζει την ανατροπή δυνάμεων εξουσίας και σε εκθέτει στις ανησυχίες, τους φόβους και τα πραγματικά προβλήματα της σύγχρονης γυναίκας, αυτή είναι μια ιδανική επιλογή.
Bonus: Η ξεκαρδιστική ερμηνεία του Ryan Gosling, οι πανέξυπνες ατάκες και ο συγκινητικός επίλογος που συμφιλιώνει το παιδικό πρότυπο των κοριτσιών με μια συζήτηση μητέρας (δημιουργού)- κόρης.”
– Σοφία – Θεοδώρα, 34 ετών
«Δεν βίωσα τη φεμινιστική αφύπνιση»
“Με μεγάλο ενθουσιασμό αμέσως μετά την πρεμιέρα τρέξαμε στο πρώτο θερινό σινεμά για φέτος, για την προβολή της Barbie. Η πολύχρωμη και ευφάνταστη σκηνογραφία με έκανε να θέλω να μετακομίσω στη Barbieland και τα κοστούμια έκαναν το μικρό κοριτσάκι μέσα μου να ουρλιάζει από ενθουσιασμό. Η τελειότητα της Barbie κλονίστηκε από ανθρώπινες σκέψεις και γυναικεία άγχη, αλλά σίγουρα δεν με έκανε να βιώσω την φεμινιστική αφύπνιση που προσπάθησε να προσφέρει η πλοκή καθώς αυτό έγινε “the Barbie way”.
Overall, ήταν μια ευχάριστη και χιουμοριστική ταινία. Χρειάζεται να μιλήσω για τον Ryan Gosling;”
– Σοφία, 33 ετών
«Η Barbie είναι η ερωτική εξομολόγηση της Greta σε όλες μας που πλέον μεγαλώσαμε»
“Τη μία μέρα παίζεις με τις Barbie σου στο πάτωμα του σαλονιού σου και την άλλη μέρα είσαι εσύ η Barbie που σηκώνεται από το κρεβάτι της και ανεξήγητα αισθάνεται πως τα πράγματα δεν είναι ίδια. Τη μία μέρα περνάς the best day ever και την άλλη μέρα αναρωτιέσαι “do you guys ever think about dying?”. Τη μία μέρα αισθάνεσαι όμορφη και δυνατή και την άλλη μέρα αναρωτιέσαι τι έχει αξία, αν είσαι αρκετή, αν έχει νόημα να προσπαθείς.
Τι έχει αλλάξει στο ενδιάμεσο; Έλα ντε. Τα πάντα και μαζί τίποτα. Κάθε στιγμή που περνά, κάθε επαφή που έχεις με το real world, κάθε ματιά που ρίχνεις στους γύρω σου σε οδηγούν προς τα εκεί. Η Greta Gerwig ξέρει πολύ καλά τι πάει να πει να είσαι γυναίκα. Τι πάει να πει από κορίτσι να γίνεσαι γυναίκα. Άλλωστε, όλη η φιλμογραφία της από το Frances Ha μέχρι το Ladybird καταπιάνεται με αυτό το ταξίδι που είναι γεμάτο φόβο, αναστάτωση, αλλά και αναγέννηση.
Στη Barbie απλώς κάνει – κυρίως – πλάκα. Παίρνει όλα εκείνα τα τελείως ενοχοποιημένα και κοινωνικά επιφορτισμένα σύμβολα και μας παρουσιάζει τον κόσμο μας σε ροζ. Την αντικειμενοποίηση των γυναικών, τον καπιταλισμό, τον αντίκτυπο της πατριαρχίας όχι μόνο στις θηλυκότητες, αλλά και στην ψυχική υγεία των ανδρών, την ευθραυστότητα των έμφυλων χαρακτηριστικών, την κανονικότητα του να ζεις.
Η Barbie είναι μια ερωτική εξομολόγηση της Greta προς όλες μας που πλέον μεγαλώσαμε. Μας έφερε πίσω στις αίθουσες ντυμένες στα ροζ να νοσταλγήσουμε αυτό που ήμασταν και να επανεκτιμήσουμε αυτό που είμαστε. Δε δίνει απαντήσεις γιατί δε θα έπρεπε καν να τις ψάχνουμε εκεί. Δίνει οπτική και ζωή. Δίνει το ΟΚ να είσαι άνθρωπος. Η Barbie είναι ένα συλλογικό βίωμα που δε θα ξεχαστεί από την ιστορία του σινεμά.”
– Γλυκερία, 26 ετών
