Βάνα Κράβαρη
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα από τα πιο βίαια βίντεο στην φρίκη του οποίου μας βούλιαξε ίσως για πρώτη φορά η κουλτούρα του share. Ο Ζακ Κωστόπουλος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου και όλοι είδαμε καρέ καρέ τις κλειστοφοβικές τελευταίες του στιγμές.
Η δολοφονία του Ζακ πέντε χρόνια μετά ρίχνει σαν να μην πέρασε μια μέρα φως με έναν οδυνηρό τρόπο το χειρότερο σενάριο εκδήλωσης του μίσους απέναντι στο διαφορετικό, στον queer τύπο, στην drag queen, στο «διαφορετικό παιδί», σε εκείνο που αρνήθηκε τέλος πάντων να κόψει μέλη για να χωρέσει στο καλούπι της ετεροκανονικότητας.
Μαζί με όλους, τον Ζακ δεν ξέχασε ποτέ η τέχνη. Αγαπημένοι καλλιτέχνες έγραψαν και ερμήνευσαν τραγούδια για εκείνον, street artists δώρισαν stencils σε γωνιές της πόλης, που δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσει τι έκανε στον Ζακ, εκθέσεις συμπεριέλαβαν το όνομα του ανθρώπου που συνέδεσε τις τελείες μεταξύ εμμονής στην ετεροκανονικότητα και τυφλού δολοφονικού μίσους στο πρόγραμμά τους και παραστάσεις γράφτηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη του.
*Εδώ τιμή δεν σημαίνει έναν άχαρο επετειακό «χαιρετισμό» αλλά μια έντονη ανάγκη να μείνει αυτό το όνομα, αυτή η ανθρωποκτονία στην αιωνιότητα, σαν μια από τις σκοτεινότερες στιγμές μιας ελληνικότητας που φοβάται τη σκιά της, που ξεπλένει μανιωδώς τα πεζοδρόμιά της από το αίμα, που προχωρά τυφλά προς ένα ιδεώδες κούφιο και επικίνδυνα κοντόφθαλμο.
Συγκεντρώσαμε παρακάτω όλες τις φορές που ο Ζακ βρήκε χώρο στην Τέχνη:
Το «Μίλα» του Δημήτρη Μυστακίδη
Και μη μου πεις ότι δεν έβλεπες πάλι
όταν κλοτσούσανε τον Ζακ στο κεφάλι,
ήτανε μέρα μεσημέρι στην πόλη,
κυρ Παντελήδες και μπάτσοι, αδίστακτοι όλοι.
Το “Αλλιώτικο Παιδάκι” του Παύλου Παυλίδη
Όσους κλωτσάνε με μανία μπρος στα μάτια μας τον πληγωμένο κι αβοήθητο εαυτό τους τους περιμένει ένα φίδι μες στον ύπνο τους έχει τρυπώσει ήδη μέσα στ’ όνειρο τους.
Αφού χορτάσαν βία και αίμα στις οθόνες τους αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους βάφουν με αίματα τα χέρια ως τους αγκώνες τους κι ύστερα πλένουνε τα πεζοδρόμια τους.
Η επιλογή μου είναι το μόνο μου προνόμιο
κι όσο εσύ θα προτιμάς να το βουλώνεις
εγώ θα βρίσκομαι στο άλλο το πεζοδρόμιο
έτσι απλά να με κοιτάς που με σκοτώνεις.
To “Σεζάριο” του Βέβηλου
Η επιλογή μου είναι το μόνο μου προνόμιο
κι όσο εσύ θα προτιμάς να το βουλώνεις
εγώ θα βρίσκομαι στο άλλο το πεζοδρόμιο
έτσι απλά να με κοιτάς που με σκοτώνεις.
Το μουσικό πορτραίτο του Ζακ όπως το ερμήνευσε ο Σπύρος Γραμμένος
Το “Τρομαγμένο” της Άννας Βίσση
Άννα Βίσση – Τρομαγμένο Μου – Official Music Video
Subscribe: http://bit.ly/SubscribePanikRecordsTube Buy/Stream here: iTunes: https://apple.co/32M3duA Spotify: https://spoti.fi/35QaifL Deezer: https://bit.ly/2ZSxbLS Μουσική: Γιώργος Καλογερόπουλος Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου Mastering: Siopis Masters Ενορχήστρωση, Παραγωγή, Ηλ.
«Ερμήνευσα ένα τραγούδι αφιερωμένο στον Ζακ Κωστόπουλο, τον νεαρό ακτιβιστή και καλλιτέχνη που γράφτηκε από την Λίνα Δημοπούλου και τον Γιώργο Καλογερόπουλο. Η συγκίνηση που μου προκάλεσε το τραγούδι σε σχέση με το αποτρόπαιο τέλος του Ζακ ήταν για μένα ο καταλυτικός λόγος να το κάνω», είχε γράψει σε ανάρτησή της η Άννα Βίσση, μιλώντας για αυτό το κομμάτι αφιερωμένο στον Ζακ.
*Στο βίντεο κλιπ πρωταγωνιστεί η εμβληματική Μπέττυ Βακαλίδου.
Ένα υπέροχο σκίτσο
Το 2020 ο καλλιτέχνης Ran Nicholas tsiyarida δημιούργησε αυτό το σκίτσο του Ζακ, για τον Ζακ.
“Λύκου Κραυγή”: Η μητέρα του Ζακ γράφει, ο Σπύρος Γραμμένος ερμηνεύει
“Δεν ήθελα
να γίνεις σύνθημα
πανό στη Δέγλερη
δάκρυ πικρό.
Ήθελα
να ‘σουνα ο μεγαλύτερος
ρούχα στο πάτωμα
πόδια φευγιό.
Δεν ήθελα
να γίνεις στίχος
νότες σε στόματα
ανάσα βαριά.
Ήθελα
να ‘χτιζες κείνα τα όνειρα
δρόμους να ανοίγεις
να σπας δεσμά.
Δεν ήθελα
να γίνεις ρούχο
άψυχη εικόνα
φθαρμένο πανί.
Ήθελα
η φωνή σου να απλωνότανε
και να γινότανε λύκου κραυγή.”
“Ζακ / Zackie Oh! A Queen Story”: Μια παράσταση για τον Ζακ
Τον χειμώνα, η Θεατρική Ομάδα του 2510 παρουσίασε τον μονόλογο “Ζακ / Zackie Oh! A Queen Story”. Το έργο παρουσιάστηκε από τους συντελεστές κάπως σαν “ιμπρεσιονιστικός πίνακας”.
“Με πινελιές γκλίτερ αλλά και μελαγχολίας, χιούμορ και κοινωνικού σχολίου, έρωτα και υπαρξιακής αγωνίας, μα πάνω από όλα ένα παράθυρο σε έναν κόσμο που θέλει να βγει στο φως. Αφορμή και αιτία και όχημα ο εσωστρεφής Ζακ και η εξωστρεφής Zackie Oh! (Τζώρτζης Παπαδόπουλος). Η ζωή, οι σκέψεις, η τέχνη και το τραγικό τέλος σαν σηματοδότηση της ετερότητας γύρω μας ή και μέσα μας. Ένας γλυκός προβοκάτορας να μας προκαλεί από τη σκηνή, σε μια σύγχρονη, σκληρή, τραγωδία, μια “μίμηση της μίμησης”, τόσο κοντά στην πραγματικότητα και την αλήθεια”.
“Ζακ Κωστόπουλος – Μια Θετική Ιστορία”: O Ζακ με τα δικά του λόγια
Στα πλαίσια του Big Bang International Short Film Festival το 2019, παρουσιάστηκε η ημίωρη ταινία «Ζακ Κωστόπουλος – Μια Θετική Ιστορία». Βασισμένη στην προσωπική μαρτυρία του Ζακ για την εμπειρία του με τον ιό HIV, και τη συνέντευξή του στον Κυριάκο Χατζημιχαηλίδη, η ταινία δίνει μια εικόνα του Ζακ που κόντεψε να ξεχαστεί μετά τη φρίκη της δολοφονίας. Την εικόνα ενός νέου άνδρα ήρεμου, χαμογελαστού, που μιλά για την παιδική του ηλικία, τη ζωή στην επαρχία, τη μετακόμιση στην Ελλάδα, τη ζωή του ως οροθετικό άτομο, αλλά και τους γονείς του. Με αγάπη. Αλλά και για το ταμπού του AIDS στην ελληνική κοινωνία.
Ένα stencil στα Εξάρχεια
Η θεατρική παράσταση του 2510 ήταν ένα ανατριχιαστικό, συγκινητικό αριστούργημα. Καλύτερα να ζούσε βέβαια και να μη χρειαζόταν να γίνει παράσταση.
Ωραίο άρθρο. Μπράβο.