Γιώργος Τσαγκόζης
Σαν σήμερα το 1919 γεννήθηκε στη Χίο ένα αγόρι που έμελε να συνδεθεί με τη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας όσο ελάχιστοι (μπορεί και κανένας) ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δε θέλω να γράψω για τα θετικά και τα αρνητικά της πολιτικής του σταδιοδρομίας και πρωθυπουργίας του, αν βοήθησε τον τόπο με το βυθίσατε το Χόρα, την κατάργηση της ποινικής δίωξης της μοιχείας και τη δημιουργία του Ε.Σ.Υ ή αν κατέστρεψε τον τόπο με τα δανεικά χρήματα από την Ε.Ο.Κ με τη διαφθορά (βλέπε βρόμικο 89) αλλά το “φαινόμενο” Παπανδρέου – παλιό ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο.
Ο Ανδρέας στέκει στο 2024, 28 χρόνια μετά τον θάνατο του, σαν ένα τοτέμ, μίας εποχής, εικονικής ευμάρειας που φαντάζει πάρα πολύ ξένη στην Gen Z που έφαγε κατακέφαλα την οικονομική κρίση του 2008. Ο Ανδρέας είναι μία μορφή ζωντανή για μία γενιά που γεννήθηκε μετά τον θάνατο του και έχει δημιουργήσει μία μυθική εικόνα για αυτόν, αρχικά μέσα από τις διηγήσεις των δικών τους και αργότερα με τα χιλιάδες memes και references στο Παλιό ΠΑΣΟΚ. Το βαλκανικό κόμμα που στη φαντασία των νέων, είτε οι γονείς τους το μισούσαν γιατί ήταν ιδεολογικά αριστερότερα του ή δεξιότερα, προέβαλε τη διασκέδαση και την καβλάντα σαν ένα νορμάλ lifestyle. Ο Ανδρέας (έτσι χωρίς το επώνυμο αναφέρονταν από τους φίλους του κόμματος γιατί τον θεωρούσαν σαν δικό τους άνθρωπο), παρότι έζησε στην Αμερική και σπούδασε εκεί, ήξερε το ελληνικό μενταλιτέ, ήταν μερμπάντης, χόρευε, έπινε ουισκιές και αυτό άνοιξε ένα παράθυρο μια πιο χαλαρής θεώρησης της ζωής για του Έλληνες που βγαίναν από τη μαύρη περίοδο της Χούντας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, για τις γενιές που δεν τον έζησαν σαν πολιτικό άνδρα, είναι ο άνθρωπος που συμβολίζει μια χαμένη ελληνική ανεμελιά που είχαν και έχασαν οι γονείς τους και μία εποχή ¨ξεφαντώματος” που πέρασε ανεπιστρεπτί, μίας περιόδου που τα πράγματα φαίνονταν να γίνονται για τον απλό λαό καλύτερα, μία εποχή που πέθανε για πάντα με τα μνημόνια.
Μαζέψαμε 15 φωτογραφίες του Ανδρέα για να αναπολήσουν οι παλαιότεροι και να πάρουν και λίγη μυρουδιά οι νεότεροι για τη φάση του Ανδρέα, που άραζε με όλο τον “άξονα του κακού” για την Δύση, όπως τον Αραφάτ και τον Καντάφι αλλά και με τον Κλίντον, που χόρευε ζειμπεκιές στην Μπέλλου και τον Τσιτσάνη και τα έλεγε με τον Μίκη Θεοδωράκη.
Ο Παπανδρέου με τον Τσιτσάνη που λάτρευε
Με τον πατέρα του τον “Γέρο της δημοκρατίας” με τον οποίο είχαν συγκρουστεί, ουκ ολίγες φορές.
Με τον Καραμανλή
Ενώ τη μία ήταν με τη “Σιδηρά Κυρία” του νεοφιλελευθερισμού
Δεν είχε θέμα να βλέπει και έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς των ΗΠΑ τον Φιντέλ Κάστρο
Ήταν κολλητός με τον Γιασέρ Αραφάτ τον ηγέτη της παλαιστινιακής οργάνωσης PLO και του κόμματος Φατάχ
Με τον Μουαμάρ Καντάφι με τον οποίο είχε καλές σχέσεις και ο γιος του ο ΓΑΠ
Ζεϊμπεκιές στην Μπέλλου
Με τον Φλωράκη που λέγεται ότι του είχε φοβερή αδυναμία
Με τον “εχθρό” του τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη
Με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη πριν την αποστασία
Με τον Νταλάρα την γυναίκα του Δήμητρα Λιάνη και τον Γιώργο Λιάνη
Δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη που τη διόρισε και υπουργό πολιτισμού και την Αλίκη Βουγιουκλάκη
Το ιστορικό νεύμα στη Δήμητρα Λιάνη
