Βάνα Κράβαρη
«Η χειρότερη Δευτέρα από όλες τις Δευτέρες», διαβάζω σε αναρτήσεις σελίδων στο Instagram και ενώ προσπαθώ να μη τσιμπήσω με το κλισέ, περπατάω προς τον σταθμό του μετρό στο Ελληνικό. Έχει τόση ζέστη, το πλακόστρωτο έξω από το μετρό καίει. Μια κυρία με φόρμα εργασίας κάνει τσιγάρο κάτω από τον ήλιο, μπροστά από τις κυλιόμενες σκάλες. Νιώθω λες και μπαίνω σε πυρηνικό εργοστάσιο. Είμαι στο Τσερνόμπιλ.
Περιμένω στο μετρό και σκέφτομαι και όσο σκέφτομαι βουλιάζω στο κλισέ που δεν θέλω να βουλιάξω. Μπαίνω στο μετρό και σκέφτομαι και σκέφτομαι βλακείες. Μερικές βλακείες μπορεί να τις σκέφτηκες και εσύ μπαίνοντας σήμερα στο μετρό για τη δουλειά. Σε σταθμούς χωρίς κλιματισμό. Ελπίζω να μη σου συνέβη. Όπως και να έχει, θα περάσει. Συνήθως περνάει όταν μπαίνει ο Σεπτέμβριος.
43 παραληρηματικές σκέψεις σε 11 στάσεις:
-Κουράστηκα ήδη.
-Γιατί έχει τόση ζέστη εδώ μέσα;
-Μη γκρινιάζεις, τουλάχιστον είναι άδειο.
-Άλλος ένας λόγος να μη γκρινιάζεις: δεν είσαι σε λεωφορείο.
-Μήπως έπρεπε να πάω με το αυτοκίνητο να έρθει πιο ήπια αυτή η Δευτέρα;
-Τον διπλάσιο χρόνο και θα έκανα.
-Επίσης δεν ψήνομαι για μια ακόμα κλήση στο κέντρο.
-*σκάλωμα ότι έχω απλήρωτες κλήσεις πάρκινγκ που έχω ξεχάσει*
-Σοβαρά τώρα; Σε άδειο συρμό αποφάσισες ότι είναι ανάγκη να κάτσεις δίπλα μου;
-Δηλαδή τώρα έχουμε άλλους 12 μήνες μέχρι το καλοκαίρι;
-Όχι, όχι. Μην το σκέφτεσαι αυτό.
-Πάλι Σαββατοκύριακο πέφτει η 28η Οκτωβρίου;
-Τι αχρείαστη εμμονή και αυτή με τις παρελάσεις;
-Θεέμου, έχω υποστεί το ασπρόμαυρο σετάκι και την παρέλαση σε αυτή τη ζωή. Βέβαια ήμουν και παραστάτρια. Σιγά την τιμή.
-Καλά, εδώ έχω ντυθεί Αμαλία για την 25η Μαρτίου. Ίσως έπρεπε να έχω μηνύσει τους γονείς μου.
-Πόσο μακριά φαίνεται ο Μάρτιος…
-Εντάξει, είναι και λίγο λυπηρό αυτό το μίσος για τις Δευτέρες. Δηλαδή, η Τρίτη και η Τετάρτη είναι κάπως χειρότερες.
-Επιστροφή στους τέσσερις καφέδες τη μέρα και τα 150 snooze στο ξυπνητήρι.
-Αχ, θα ουρλιάξω.
-Σιγά μην ουρλιάξεις. Εδώ βαριέσαι να μιλήσεις.
-Να δηλώσω για ακόμα ένα αποκαλόκαιρο πως θα ξεκινήσω γυμναστική ή θα γίνω γραφική;
-Χα. Μα είμαι ήδη γραφική!
-Αποκαλόκαιρο; Αλήθεια τώρα;
-Να πάω σε διατροφολόγο ή είναι νωρίς για τόση καταπίεση;
-Γιατί γράφει πως είναι ποινικό αδίκημα να γυρίσεις τον μοχλό της πόρτας του μετρό; Ότι δηλαδή θα ξυπνήσει κάποιος μια μέρα και θα πει «λοιπόν σήμερα θα σταματήσω το μετρό χωρίς κανένα λόγο έτσι για να δω τι θα γίνει»;
-Ας γκουγκλάρω αν το έχει κάνει κανείς.
-Α, δεν έχω ίντερνετ.
-Στα καλά νέα, δεν μπορώ να δω Instagram stories από νησιά. ΚΛΙΣΕ!
-Το μετρό μειώνει το screen time σου, βρε κουτό. Αποτοξίνωση από το doom scrolling.
-Αν το λες doom scrolling φαίνεσαι λιγότερο μαλάκας. Όλοι το ξέρουν αυτό.
-“Όλοι το ξέρουν αυτό”. Ατάκα Twitter 2012. Από τότε έχει να γίνει ενδιαφέρον του Twitter.
-Ίσως οι καλύτερες μέρες για άδεια είναι τέλος Αυγούστου.
-Κοίτα να δεις που τελικά μια βεντάλια είναι απαραίτητη. Ας μπει και αυτό στη λίστα με όλους τους λόγους για τους οποίους έχω κοροϊδέψει τη μάνα μου.
-Πιστεύω όλοι κοιτάμε κρυφά τους άλλους μέσα από το τζάμι του παραθύρου. Ας το παραδεχτούμε. Έστω στους εαυτούς μας.
-Κάτι πρέπει να γίνει, να ξαναφύγω τον Σεπτέμβριο.
-Για κάποιο λόγο δεν συνειδητοποιώ πως το ίδιο πράγμα θα το κάνω και αύριο και μεθαύριο.
-Χωνεύεται αυτή η λιτανεία;
-Πώς το είχε πει αυτό ο Μπουκόφσκι με τους λόγους για τους οποίους ζούμε;
-Σχεδόν 31 και κουοτάρεις Μπουκόφσκι; Λυπάμαι. Επόμενο στάδιο; Θα τον γράψεις λεζαντούλα σε κανένα thirst trap στο Instagram;
-Αχ, μην περπατάτε αργά μπροστά μου, σας ικετεύω.
-Ότι εγώ τώρα βιάζομαι…
-Στο Σύνταγμα είναι πάντα Δευτέρα.