Βάνα Κράβαρη
Η τέταρτη και τελευταία σεζόν του Sex Education απέδειξε πως όταν χτίζονται πολλές προσδοκίες και αξιώσεις, μια μερίδα κοινού είναι καταδικασμένη να απογοητεύεται. Τη χαρακτήρισαν ατελή, “ξεπέτα”, αμήχανη, στενάχωρη, ακόμα και manual μιας ουτοπικής εξαργύρωσης της πολιτικής ορθότητας στην πράξη. Πως τέλος πάντων ο ρεαλισμός ήταν τόσο απών που στους τίτλους τέλους έμενες με την αίσθηση πως παρακολούθησες ένα ευχολόγιο των ενήλικων του μέλλοντος, που ονειρεύονται ζωή με αποδοχή, χωρίς bullying και συντηρητικές ματιές πάνω σε ζητήματα σεξ, ταυτότητας φύλου, απώλειας και ψυχικής υγείας. Για άλλους πάλι, η σεζόν θα έπρεπε να έχει λιγότερους χαρακτήρες, για να μην πέσει σε μια χαοτική -εμφανή- προσπάθεια να τα χωρέσει όλα σε κάτι που θύμισε “πασάλειμμα” δομικών εξελίξεων στο fast forward.
Ζητήσαμε από πέντε τηλεθεατές και πιστούς φαν της σειράς που ποτέ δεν θα χάσει το προνόμιο της πρωτιάς σε ό,τι έχει να κάνει με την πρωτοποριακή αλλαγή του πώς είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε το σεξ τηλεοπτικά, να μας δώσουν τις δικές τους κριτικές και εντυπώσεις για το φινάλε του Sex Education.
“Ένας κόσμος ουτοπικός μα όχι ρεαλιστικός”
“Το Sex Education άλλαξε τον τρόπο που παρουσιάζουν οι νεανικές σειρές το σεξ. Αυτό ήταν αρκετό για να δημιουργήσει στους ανθρώπους που έγραψαν το τέλος της σειράς άγχος να χωρέσουν σε αυτό το σχεδόν happy end τα πάντα, να θίξουν τα πάντα, να παρουσιάσουν τη νέα πραγματικότητα που δημιουργείται από μια γενιά που προσπαθεί να σπάσει κάθε στερεότυπο με τα φύλα (αλλά ζει σε έναν κόσμο πνιγμένο στις προκαταλήψεις και την συντήρηση). Το κλίμα θετικότητας, αλληλεγγύης και ωριμότητας είναι τόσο υπερβολικό που μοιάζει ψεύτικο, σε σημείο που χαλάει το φινάλε. Ο ουτοπικός κόσμος που παρουσιάζει στο νέο σχολείο είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας. Δεν με ενόχλησε ακριβώς, αλλά θα ήθελα λίγο πιο ρεαλιστικό το τέλος και όχι τόσο ζαχαρένιο. Μόνο η ιστορία της μαμάς του Ότις που έχει τσακιστεί και ξαναμαζεύει τα κομμάτια της μου φάνηκε ρεαλιστική.” – M. Hulot
“Μια ατελής, πολύχρωμη ουτοπία που ελπίζω κάποτε να ζήσω”
“Το πρώτο επεισόδιο ξεκινά με τη Maeve στις ΗΠΑ, τον Otis στο Moordale και εννοείται με σεξ. Η διαφορά αυτή τη φορά: το νέο σχολείο, το Cavendish. Την πρώτη μέρα παθαίνουν και παθαίνουμε ένα μικρό πολιτισμικό σοκ αφού το Cavendish είναι μια μικρογραφία μιας σχεδόν άψογης κοινωνίας που ορίζεται από την απόλυτη συμπεριληπτικότητα, queerness και πρωτοπορία. Είναι ένα σχολείο που δίνει τον χώρο, την ελευθερία και τα ερεθίσματα να ανακαλύψεις το τι είσαι και θέλεις μακριά από κοινωνικά (και πατριαρχικά) στερεότυπα. Εκεί η ευγένεια είναι cool, η ανακύκλωση είναι must και ανάμεσα σε άλλα η ψυχική υγεία, η τοξική θετικότητα, ο ρόλος της θρησκείας στη ζωή των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων και η παραβατική συμπεριφορά σε μια σχέση είναι θέματα συζήτησης. Και ενώ αυτό το σχολείο φαίνεται τόσο προχωρημένο και εναλλακτικό, είδαμε τον Otis και την ‘Ο’ να παίζουν βρώμικο παιχνίδι κατά την προεκλογική εκστρατεία, να επικρατεί η πολιτική πόλωση και η “cancel culture.” Το ασανσέρ που κόλλαγε μας υπενθύμισε ότι ακόμα και στις πιο τέλειες κοινωνίες πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα απολαμβάνουν τα οφέλη τους και θα πρέπει να αγωνίζονται για να ακουστούν.
Μιλώντας για αγώνες, η Jean, μια 50χρονη γυναίκα που ξαναγίνεται μητέρα, πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη ζωή της και την ίδια αντιμετωπίζοντας επιλόχειο κατάθλιψη. Ταυτόχρονα, η Aimee, αγκαλιάζει το τραύμα της σεξουαλικής παρενόχλησης και το μετατρέπει σε τέχνη. Λυτρωτικό! Αυτή η σεζόν ήταν λοιπόν μια ατελής, πολύχρωμη ουτοπία που ελπίζω κάποτε να ζήσω. Σε αυτή την νέα πραγματικότητα ορκίζομαι πως θα πιστεύω σε ένα θεό, μητέρα, μαύρη, παντοκράτορα!” – Έλλη Γιουκά
“Το Sex Education πήγε την τηλεόραση πέντε βήματα παρακάτω”
“Αν ήξερα ότι έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι μπορείς να πάθεις αφυδάτωση από το κλάμα, θα το ισχυριζόμουν και για μένα χωρίς δεύτερη σκέψη, αφού είδα την τελευταία σεζόν του Sex Education. Πριν τέσσερα χρόνια, το Sex Education ξεκίνησε με μία σκηνή σεξ όπου ένα cis κορίτσι κι ένα cis αγόρι προσποιούνταν την απόλαυση και τον οργασμό τους. Η τελευταία σκηνή σεξ της σειράς ήρθε με ένα trans κορίτσι κι ένα trans αγόρι που έχουν μιλήσει για το πρόβλημα στη σεξουαλική τους σχέση και προσπαθούν να πετύχουν την αμοιβαία απόλαυση. Μέσα σε αυτά τα χρόνια η σειρά πήγε την τηλεόραση πέντε βήματα παρακάτω, παρά το ότι η κοινωνία μας έμεινε στάσιμη ή/και έκανε πολλά βήματα πίσω.
Η τελευταία σεζόν του Sex Education μπορεί εκ πρώτης όψεως να μην είναι το γκραν φινάλε που ίσως περίμεναν κάποι@, η συγγραφική ομάδα όμως απεικόνισε με τεράστια ειλικρίνεια αυτό ακριβώς που συμβαίνει στις ζωές των περισσότερων: πολλές φορές νιώθουμε ότι κυνηγάμε την ουρά μας, κάνουμε λάθη, απογοητευόμαστε από και απογοητεύουμε τους ανθρώπους μας, αναγκαζόμαστε να ζητήσουμε συγγνώμη για να πάμε παρακάτω, άνθρωποι φεύγουν κι έρχονται διαρκώς, ενώ τα φινάλε σίγουρα δεν είναι πάντα όπως τα περιμένουμε. Λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος, η Maeve λέει στον Otis: «η γνωριμία μας άνοιξε την καρδιά μου και τώρα αυτή άλλαξε για πάντα». Κι αυτό αν το καλοσκεφτείς δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο από την επαφή μας με τους ανθρώπους, αλλά και από την επαφή μας με την τέχνη και με σειρές όπως κι αυτή.” – Μαρίνα Ζιγνέλη
“Και να μην το δεις, δεν θα χάσεις απολύτως τίποτα”
“Προσοχή spoilers: Θα ακολουθήσουν αρκετά αρνητικά σχόλια για την σειρά που είναι μέσα στις ελάχιστες που μας κρατάνε από το να ακυρώσουμε την συνδρομή μας στο Netflix .
Μας υποσχέθηκαν ένα happy ending (#διπλής) μιας feel-good σχεδόν εφηβικής σειράς και αντί για αυτό είδαμε μία μέτρια ενδιάμεση σεζόν με χλιαρή πλοκή, που μόνο καλά δεν μας έκανε να νιώσουμε, όπως μας είχε συνηθίσει .
Το κεντρικό ζευγάρι Maeve – Ottis περνάει τη φάση “σχέση από απόσταση” και ενώ περιμένουμε να δούμε πώς θα το διαχειριστούν ερωτικά και να κάνουν τις καρδούλες μας να χτυπήσουν ακόμα περισσότερο, μετά την σκηνή του φιλιού μέσα στη βροχή της 3ης σεζόν, μας ξεπετάνε με ελάχιστη αλληλεπίδραση μέχρι τον θάνατο της μαμάς της Maeve. Ίσως να υπήρχαν πιο έξυπνοι τρόποι να την φέρουν από την Αμερική αλλά κάπως έπρεπε να προχωρήσει η κατάσταση.
Πρόχειρη προσπάθεια, όπως και η ένταξη νέων queer χαρακτήρων, που κανένα λόγο ύπαρξης δεν έχουν πέραν του να προσφέρουν ορατότητα. Βαρετοί και προβλέψιμοι.
Το πιο καλογραμμένο ειδύλλιο Eric – Adam , μετά το ποίημα του τελευταίου στο κλείσιμο της τρίτης σεζόν που μας έκανε κομματάκια, όχι μόνο πεθαίνει άδοξα, αλλά ο Adam οριακά δεν είναι στην σειρά, παρά μόνο σε εμβόλιμα πλάνα που δεν έχουν σχέση με την κεντρική ιστορία, απλά και μόνο για να δείξουν ότι κάπου ακόμα υπάρχει και αυτός και παλεύει για την αποδοχή των γονιών του.
Στα θετικά, που δεν είναι πολλά δυστυχώς, ο Eric και το προσωπικό και πνευματικό του ταξίδι σώζουν την ημέρα. Τον θέλουμε όλοι για κολλητό, χθες. Το ταξίδι της επιλόχειου κατάθλιψης της μητέρας του Ότις. Ρεαλιστικό και συγκινητικό όσο πρέπει.
Για να κλείσω, και να μην το δεις, δεν θα χάσεις απολύτως τίποτα. Άστο να παίζει στο backround.” – Πολυξένη Γρέγου
“Πρέπει να το δουν όλοι οι γονείς”
“Αν ένα πράγμα θα έπρεπε να μας μείνει από το Sex Education, είναι ότι πρέπει να το δουν ΟΛΟΙ ΜΑ ΟΛΟΙ οι γονείς. Αβίαστο, τρυφερό, ρεαλιστικό, μια γροθιά στην τοξική θετικότητα και την ψυχική ανωριμότητα που μας τυλίγει “γλυκά” σαν κοινωνία.
Το φινάλε ήταν αυτό ακριβώς που αναζητούσα. Με ισορροπία και σεβασμό στον κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, για την προσωπικότητα, τους στόχους, τα όνειρα τους. Για το ότι ήταν δεδομένο πως αξίζει σε ολ@ τους μια ζωή με ποιότητα μέσα στην αλήθεια τους. Και βρήκα ιδιαίτερα ενδυναμωτική τόσο την αντιμετώπιση του ατόμου με αναπηρία, όσο και την εξέλιξη της Maeve. Η αυτοαγάπη είναι μονόδρομος για ολ@ μας.
Να σου πω όμως κάτι; Ήθελα πολύ η Maeve με τον Otis να είναι μαζί! Κατάλοιπα εμφυτευμένης αμερικανιάς, αλλά είμαι λάτρης του ρομάντζου.” – Ειρήνη Μπουντούκη
