σε , ,

5 τραγούδια που ταιριάζουν απόλυτα στο νέο βιβλίο του Μίνωα Ευσταθιάδη

Κομμάτια για το υποθετικό soundtrack του «Δύτη», όπως τα επέλεξε ο ίδιος ο συγγραφέας

Ο Μίνως Ευσταθιάδης (γεν. 1967) σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Αννόβερο.
Έχουν εκδοθεί τα μυθιστορήματά του “Έξοδος” (Ανατολικός, 2001) και “Χωρίς γλώσσα” (Καστανιώτης, 2004). Το θεατρικό έργο του “Το Γεύμα” (Ευρασία, 2012) μεταφράστηκε στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και ουγγρικά. Το μυθιστόρημά του “Το δεύτερο μέρος της νύχτας” (Ωκεανίδα, 2014) εκδόθηκε στη Γερμανία (Acabus, 2014). Το μυθιστόρημά του “Ο Δύτης” (Ίκαρος, 2018) θα κυκλοφορήσει στα γαλλικά (Actes Sud). Ζει κοντά στη θάλασσα.

Με αφορμή το εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημά του Δύτης (που είναι πολλά περισσότερα από ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, και επιπλέον βλέπω πως είναι και στην τελική δεκάδα των υποψηφίων μυθιστορημάτων για τα βραβεία του public) του ζήτησα να φτιάξει ένα μικρό soundtrack που να ταιριάζει σ’ αυτό…

«Ο Δύτης» σε 5 όνειρα (ή εφιάλτες)

1. Οι δύο πρωταγωνιστές φοράνε τις μάσκες τους, το φως υποχωρεί. Για λίγο, στέκονται απόλυτα ακίνητοι. Χρειάζεται χρόνος μέχρι να διασχίσει η αμφιβολία το θολωμένο μου μυαλό. Μια γυμνή γυναίκα προσεύχεται σιωπηλά, μπροστά σ’ έναν κόκκινο άντρα; Ή μήπως τον εκλιπαρεί γονατιστή για κάτι άγνωστο; Η εντολή κάποιου τρίτου ανθρώπου, που παραμένει αθέατος, ακούγεται:

«Τώρα… ήρθε η ώρα» και η μουσική ξεχύνεται απότομα μέσα στο δωμάτιο.

ή

2. Ίσως ολόκληρο το βιβλίο να περιστρέφεται γύρω απ’ αυτή την λέξη:

Ίσως, βέβαια, ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία να περιστρέφεται γύρω από την ίδια λέξη. Δηλαδή από την ίδια αίσθηση: The horror.

Κι αν κάποιος ψάχνει για ολόκληρη την σκηνή με τον Μπράντο να απαγγέλει Έλιοτ…

3. Εκπληκτική είναι η ταχύτητα με την οποία μεταβάλλονται οι εντυπώσεις και τα συναισθήματα εδώ κάτω, στον βυθό. Ξαφνικά πιάνω τον εαυτό μου να θαυμάζει τα πάντα. Ο μικρός προβολέας που φοράω στο μέτωπό μου δεν ανοίγει τρύπες μόνο ανάμεσα σε απέραντες εκτάσεις μαύρου νερού. Το φως δείχνει έναν αλλιώτικο κόσμο, όπου ακόμα και το ίδιο το φως δεν είναι πλέον απαραίτητο.

4. Διαλέγει εκείνη το επόμενο κομμάτι, κάποια διασκευή του «Psycho killer». Μια γυναικεία φωνή κόβει τον αέρα σε διάφανες φέτες.

– Κάποτε θα σου μιλήσω γι’ αυτή την τραγουδίστρια.

– Πώς λέγεται το συγκρότημα;

– Psycho.

– Δεν αντέχω άλλες ψυχές.

– Και τι προτιμάς;

– Σάρκα.

5. Όταν ήμουν μικρός άκουσα μια πραγματική ιστορία που ξεκινούσε έτσι:

«Τις νύχτες δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε από τις κραυγές τους…» Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να αρχίσω κι εγώ να μην κοιμάμαι. Τότε κατάλαβα πως έπρεπε να γράψω εκείνη την ιστορία. Αυτή είναι η απόπειρά μου. Μόνο το “Love will tear us apart” άλλαξε λίγο κι έγινε “Το φως θα μας ξεσκίσει”.

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

Αφήστε μια απάντηση