Δημήτρης Καβατζικλής
Καθώς η Βρετανία ζει μια φαινομενικά ατελείωτη κρίση που χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες εργατικές απεργίες, βαθιές οικονομικές ανισότητες και κρίσεις κόστους διαβίωσης – η δεινή θέση της εργατικής τάξης γίνεται όλο και πιο εμφανής, αναφέρει το vice.
Η παρακάτω λίστα ασχολείται με το θέμα της αρρενωπότητας της εργατικής τάξης, εξερευνώντας ταινίες διάσημων σκηνοθετών που καλύπτουν εποχές από τη θατσερική Βρετανία μέχρι σήμερα. Οι φυλετικές σχέσεις και οι queer ταυτότητες παρέχουν πρόσθετα θεματικά σκηνικά, καθώς ιστορίες βίας, καταστολής και αδικίας καλούν τους θεατές να εξετάσουν μια σειρά από παρεξηγημένους χαρακτήρες και τις κοινωνίες που τους δημιουργούν.
1. My Beautiful Laundrette (Stephen Frears, 1985)
Στο Νότιο Λονδίνο, ο Βρετανο-Πακιστανός Omar φροντίζει τον άρρωστο πατέρα του – έναν πρώην αριστερό δημοσιογράφο που πίνει Smirnoff για πρωινό. Αλλού, ο Johnny είναι ένας ασπρομάλλης υποστηρικτής της Millwall που γυρνάει στους δρόμους με μια ρατσιστική συμμορία. Μετά από μια τυχαία συνάντηση, δημιουργείται μια συνεργασία – και μια ρομαντική σχέση – καθώς οι δύο νέοι συμφωνούν να ανοίξουν μαζί ένα καθαριστήριο.
2. Mona Lisa (Neil Jordan, 1986)
Ο Bob Hoskins υποδύεται τον George, έναν γκάνγκστερ που δουλεύει για τον Mortwell, ο οποίος εργάζεται ως οδηγός για τη συνοδό πολυτελείας, Simone. Παρά τις διαφορές τους, οι δυο τους δημιουργούν έναν στενό δεσμό – που κάνει τον George να ασχοληθεί με την εξαφάνιση μιας φίλης της Simone, η οποία μπορεί να έπεσε θύμα ενός βίαιου μαστροπού. Καθώς η έρευνά του προχωρά, αποκαλύπτεται μια σειρά από συγκλονιστικές αλήθειες.
3. Sweet Sixteen (Ken Loach, 2002)
Χρησιμοποιώντας μια διάλεκτο με τόσες βωμολοχίες που η ταινία έπρεπε να διανεμηθεί με υπότιτλους σε ορισμένες περιοχές και μια οπτική παλέτα τόσο γκρίζα που φαίνεται να αποστραγγίζει το χρώμα από την οθόνη, το Sweet Sixteen προσφέρει μια ζοφερή ματιά σε ένα κόσμου στον οποίο το «τροχόσπιτο με τηλεφωνητή και φούρνο μικροκυμάτων» μοιάζει με παράδεισο. Αλλά κάτω από αυτό το κρύο εξωτερικό υπάρχει ζεστασιά, χιούμορ και μια καρδιά που χτυπά δυνατά.
4. Dead Man’s Shoes (Shane Meadows, 2004)
Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός πρώην αλεξιπτωτιστή που τρομοκρατεί μια ταπεινή συμμορία ναρκωτικών στο Peak, ως εκδίκηση για το κακό που προκάλεσαν στον ανάπηρο αδελφό του. Με έναν ψυχρό ρεαλισμό που παρέχεται από αυτοσχέδιους διαλόγους και παρεμβατική, χειροκίνητη κάμερα, η ταινία καταφέρνει να είναι τόσο τρομακτική όσο και σκοτεινά κωμική καθώς οι σκληροπυρηνικοί άνθρωποι της μικρής πόλης καταρρέουν μπροστά στην οργή ενός βίαιου εκδικητή.
5. The Football Factory (Nick Love, 2004)
Ο Danny Dyer, που ως χούλιγκαν της Chelsea δεν αγαπά τίποτα περισσότερο από το casual sex, τους καυγάδες και τα βαριά ναρκωτικά πρωταγωνιστεί σε μια ταινία με τολμηρή σκηνοθεσία που αναμειγνύει αναδρομές, παγώνει – καρέ και παραισθησιογόνες ονειρικές σεκάνς για να μας δώσει μια εντυπωσιακή εξερεύνηση μιας βίαιης υποκουλτούρας που ήταν πολύ διαδεδομένη στη Βρετανία των αρχών του αιώνα.
6. Bullet Boy (Saul Dibb, 2004)
Ο Ashley Walters του Solid Crew κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου στα Βρετανικά Βραβεία Ανεξάρτητου Κινηματογράφου το 2004 για τον ρόλο του ως Ricky στο Bullet Boy, στο οποίο υποδύεται έναν νεαρό άνδρα που επιστρέφει στο Hackney μετά την αποφυλάκιση του. Ανυπομονεί να αφήσει πίσω του το παρελθόν, αλλά σύντομα οι φίλοι του θα τον ωθήσουν πίσω σε μια ζωή βίας και εκφοβισμού, αφήνοντας το κοινό να αναρωτιέται πώς θα επηρεάσει τον μικρότερο αδελφό του.
