Βάνα Κράβαρη
Με κάθε ειλικρίνεια, η σκέψη μου είναι με τις δυο 70+ φιλενάδες που έμπαιναν μαζί μου στην αίθουσα του κινηματογράφου χθες, για να δουν το Babygirl. Προφανώς θαυμάστριες της Νικόλ Κίντμαν, δεν είχαν ιδέα τι πρόκειται να παρακολουθήσουν. Αυτό είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό αρκετών -αν όχι των περισσότερων- θεατών της χθεσινής προβολής.
Σκέψου τώρα. Να περιμένεις να δεις αγέρωχη και put together Νικόλ Κίντμαν, και να τη βλέπεις να γλείφει γάλα από ένα πιατάκι μπροστά στα πόδια του Χάρις Ντίκινσον ή να περιγράφει με ωμή ακρίβεια το αίσθημα του κολπικού οργασμού, ξαπλωμένη μπρούμητα στο χαλί ενός φθηνού ξενοδοχείου με τα δάχτυλα του πρακτικάριού της μέσα της. Στα τέσσερα, ταπεινωμένη και ερεθισμένη, με οικογένεια και δουλειά να κρέμονται σαν σταθερές από μια BDSM κλωστή.
Κινδυνεύει η ζωή μιας επιτυχημένης γυναίκας από το σεξ drive της; Τι γίνεται όταν μπαίνει το kink στη μέση; Αντιμετωπίζει μια submissive γυναίκα τις ίδιες προκλήσεις με έναν άνδρα με την ίδια σεξουαλική ροπή; Δημιουργεί το ίδιο κενό ανάμεσα σε έναν άνδρα και τη σύζυγό του η απουσία κοινού πυρήνα καύλας; Σίγουρα πάντως ο οργασμός δεν γίνεται ζήτημα. Ένας CEO που συνάπτει μια casual σεξουαλική σχέση με έναν ή μια πρακτικάριο κινδυνεύει να φτάσει από το «όλα στα πόδια μου» στο απόλυτο τίποτα, όπως η Κίντμαν στο Babygirl; Μπορούν ταυτότητες και ρόλοι όπως της ικανής επαγγελματία, της στοργικής μητέρας, της αξιόπιστης συζύγου και του σεξουαλικού όντως που καίγεται από πόθο για κάτι σκοτεινό και δυνάμει επικίνδυνο να συνδυαστούν άψογα και να ενορχηστρώσουν μια αρμονική ζωή χωρίς να στείλουν το μυαλό σου στα βράχια;
«Αυτή η ταινία έχει να κάνει με την ταυτότητα και το παιχνίδι ρόλων», έχει δηλώσει η σκηνοθέτις της ταινίας Χαλίνα Ρέιν στον New Yorker. «Ως γυναίκα νιώθεις τόση πίεση να είσαι η μητέρα, η ερωμένη -όλα αυτά τα αρχέτυπα. Ήθελα να το πάρω αυτό σχεδόν κυριολεκτικά με τη Ρόμι. Στην αρχή, τη βλέπεις σεξουαλικά. Στη συνέχεια τη βλέπεις ως μητέρα με την ποδιά. Μετά είναι η διευθύνουσα σύμβουλος».
Ναι, το Babygirl είναι σκηνοθετημένο από γυναίκα. Αυτό ενδέχεται να εξηγεί γιατί πολλοί άνδρες θεατές δεν ένιωσαν όσα ένιωσε η συνοδός τους βλέποντας την ταινία. Οι σκηνές σεξ είναι η αποθέωση του female gaze. Το αν αυτό δίνεται με τον πιο αριστοτεχνικό τρόπο είναι υποκειμενικό. Όπως το σεξ το ίδιο. Όταν το σενάριο ήταν έτοιμο, η Χαλίνα Ρέιν, συγκέντρωσε μια ομάδα είκοσι περίπου ατόμων -επικεφαλής τμημάτων που επέβλεπαν τα κοστούμια, την κινηματογράφηση, τον σχεδιασμό παραγωγής- για μια εξαιρετικά ασυνήθιστη παρουσίαση PowerPoint. Μια από τις πρώτες διαφάνειες περιείχε ένα infographic σχετικά με το «χάσμα οργασμού« μεταξύ ανδρών και γυναικών και μια έρευνα με την οποία είχε πάθει εμμονή η Ρέιν: έδειχνε ότι, κατά μέσο όρο, μια γυναίκα χρειάζεται δεκαοχτώ λεπτά για να φτάσει σε οργασμό στα χέρια ενός άνδρα. Αρχικά, μάλιστα, ήθελε η σκηνή στο δωμάτιο του ξενοδοχείου να διαρκέσει τόσο πολύ, αλλά μια πρακτική εφαρμογή της ιδέας έγινε γρήγορα εμφανής. «Είπα, «βάλε ένα ρολόι στη γωνία», θυμήθηκε γελώντας, μιλώντας στον New Yorker.
Ζητάω την άποψη του κριτικού κινηματογράφου της LiFO, Γιάννη Βασιλείου για το Babygirl:
«Μερικά χρόνια πριν η Χαλίνα Ρέιν είχε γυρίσει το Instinct (2019), μια τρομερά αιχμηρή ταινία που κατόρθωνε να εντάξει αρμονικά, περιεκτικά και διαλεκτικά στη θεματική ατζέντα της την ερωτική έλξη, τη συναίνεση, το παιδικό τραύμα και τις επιπτώσεις του στη σεξουαλικότητα, τη συνειδητή, υποσυνείδητη και ασυνείδητη προσπάθεια να ιαθεί, τη φαντασίωση και τη σύγκρουση της με την πραγματικότητα, τη χειραφέτηση και το κόστος της και, φυσικά, τα sex politics στη μετά metoo εποχή. Παρακολουθώντας το Babygirl ένιωσα ότι η Ρέιν προσπαθεί να ξανακάνει περίπου την ίδια ταινία σε πιο εμπορική συσκευασία. Στα μάτια μου είναι εμφανής η φύρα κατά την αμερικανική «μετάφραση» της, ωστόσο εκείνη είναι μια σκληρή δημιουργία, εδώ νομίζω ότι στόχος της Ρέιν είναι να δούμε τρυφερά την προσπάθεια των δυο χαρακτήρων να βρουν τις μεταξύ τους ισορροπίες και να πραγματώσουν τις επιθυμίες τους και, φυσικά, να μας τρολάρει.
Ακόμα και η επιλογή του αιώνιου γόη της οθόνης Μπαντέρας ως αδιάφορου και επικριτικού συζύγου και του αδρών χαρακτηριστικών και εμφανούς ελλείμματος σε εκτόπισμα Χάρις Ντίκινσον ως κυριαρχικού εραστή γίνεται μέρος του πειράγματος. Συνηθίζουμε να εξιδανικεύουμε την κριτική του παρελθόντος, αλλά φαντάζεσαι την Πολίν Κέιλ να κατακεραυνώνει τη Ρέιν με επαίσχυντες απορίες τύπου «τι θέλετε να μας πείτε, κυρία μου, ότι ο Μπαντέρας δεν μπορεί να πηδήξει»; – καθόλου μην γελάτε, αυτό είχε πει επί λέξει στον Ντέιβιντ Λιν για τον Ρόμπερτ Μίτσαμ, όταν ο πρώτος είχε γυρίσει την Κόρη του Ράιαν (1970) .
Η Κίντμαν -ακόμα μια ατρόμητη ερμηνεία στο βιογραφικό της- είχε πρωταγωνιστήσει και στο Eyes Wide Shut (1999), συνεπώς όταν πια βλέπεις Χριστούγεννα και Κίντμαν στην οθόνη, ξέρεις ότι η ταινία θα έχει σεξ. Πέρα από την εγκατάσταση αυτής της πεποίθησης στον σκληρό σου δίσκο, το Babygirl μπορεί να έχει και παρενέργειες: ενδέχεται στο μέλλον να αναζητάς παβλοφικά ένα ποτήρι γάλα κάθε φορά που ακούς το «Father Figure» του Τζορτζ Μάικλ.
Nαι, επί της ουσίας ασόβαρο και επιφανειακό είναι, αλλά αν το 50 Shades of Grey (2015) είχε προκύψει τόσο fun, θα είχα δει και τις δυο συνέχειες του», μου λέει.
«Όχι τόσο καλό», μου έστειλε, στο μεταξύ, για το φιλμ ο διαχειριστής της σελίδας για το σινεμά, cineuresi στο Instagram. «Όχι κακό, βάσει παραγωγής και σκηνοθεσίας. Αλλά κάπως αχρείαστα μεγάλο και ίσως λίγο αδιάφορο;». Πάντως συμφωνήσαμε ότι πολλοί από τους 50+ στην αίθουσα που έσπευσαν να παρακολουθήσουν το Babygirl δεν είχαν ενημερωθεί επαρκώς. «Οριακά ένιωσα ότι δεν είχαν καταλάβει τι έβλεπαν και υπήρξε παγωμάρα στο τέλος».
Αντιδράσεις από το ίντερνετ:
Η κριτική του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου για τη LiFO, καταλήγει:
«Το Babygirl, παραδόξως περισσότερο ευχάριστο απ’ ότι άβολο, δεν ξεγλυστρά ακριβώς από το θέμα, ή από τις συνέπειες (ευτυχώς αποφεύγει τις βαριές ηθικολογίες άλλων δεκαετιών) αλλά ενίοτε σκαλώνει στους ελιγμούς, και την πληρώνει ο χαρακτήρας του Μπαντέρας, ένα θύμα των περιστάσεων, ως καλλιτέχνης που τα κάνει όλα σωστά και χάνεται στην ερωτική μετάφραση.»
Στο γκρουπ ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΑΜΠ στο Facebook ένας θεατής και μέλος της ομάδας:
«Είχα καιρό να βρεθώ σε τόσο κακό κοινό σε αίθουσα σινεμά…
1. Δε μπορώ τον κόσμο που λέει “Αχ καλέ , η νέα ταινία της Νικόλ, πάμε να τη δούμε” και μετά ψιθυρίζει “πωπω, καλέ τι βλέπουμε”. Φίλε/ φίλη , ήρθες σε μια ταινία επειδή σου γυαλίσε το όνομα χωρίς να έχεις κοιτάξει καν το τρέιλερ, δες την Κίντμαν να γλείφει το γάλα της τώρα απο ένα πιατακι στα πόδια του Ντίκινσον και καλά να πάθεις ; Το point μου είναι, προτού πας να δεις ταινία, ψάξε και λίγο την υπόθεση. Όχι αν παίζει ο αγαπημένος σου ηθοποιός.
2. Εφόσον δεις την ταινία αφού έκλεισες εισητηρίο και δε σου άρεσε ή κλείσε το στόμα σου ή φύγε από την αίθουσα. Τα σχόλια του τύπου “Καλά πολύ ωραία κωμωδία” στις σεξουαλικές σκηνές δείχνει αρχικά χαρακτήρα 15χρονου και δεύτερον ότι θεωρείς αστείο το γεγονός ότι ( για το συγκεκριμένο έργο) μια γυναίκα λαμβάνει σεξουαλική ευχαρίστηση έστω σε μια φετιχιστική εκδοχή της.
3. Αν βήχας σαν γάιδαρος, έντονα και με διαρκεια , κάτσε σπίτι σου και πιες ένα τσάι
4. Το κουμπί της σιγασης στο κινητό είναι πραγματι πανευκολο να το βρεις. Αν δε μπορείς να το βρεις ρώτα τον διπλανό σου – θα προτιμήσει να το κάνει για σένα από να το ακούει να χτυπάει κάθε τόσο και λιγάκι.
Κατά τα άλλα η ταινία ήταν καλη, ίσως περίμενα κάτι περισσότερο αλλά και πάλι μου άρεσε, η Κίντμαν σε πολύ καλή ερμηνεία.»
Ο Άκης Καπράνος, απλά, λιτά:
«Πω, το Babygirl δε μου είπε τίποτα.»
Ο Ηλίας Φραγκούλης:
«Βλέποντας το “Babygirl” σκεφτόμουν πόσο καταπληκτική ταινία είναι το “9 ½ Εβδομάδες” (1986) του Έιντριαν Λάιν! Κρίμα, Νικόλ…»
Ο Ακύλλας Βασιλείου:
«Γεια σου ρε Νικόλ Κίντμαν, έσωσες την “κινηματογραφική” κατάθλιψη των Χριστουγέννων.»
